Titulli: Itali: Gjykata anulon refuzimin e lejes së qëndrimit të bazuar në një mungesë formale administrative

 Titulli: Itali: Gjykata anulon refuzimin e lejes së qëndrimit të bazuar në një mungesë formale administrative

Një vendim i fundit i Gjykatës Administrative Rajonale të Marche po tërheq vëmendjen e profesionistëve të së drejtës së emigracionit, duke vendosur një parim të qartë: formalizmi administrativ nuk mund të mbizotërojë mbi realitetin substancial të një situate të rregullt.

Me vendimin e datës 2 prill 2026, lidhur me çështjen me numër regjistri të përgjithshëm 454 të vitit 2025, gjykata anuloi refuzimin e bërë nga Policia ndaj një punëtori të huaj që ishte i punësuar ligjërisht në Itali në kuadër të një transferimi nga një kompani e huaj.

Çështja kishte të bënte me rinovimin e lejes së qëndrimit për një punëtor jo nga BE, i cili kishte hyrë në Itali për të kryer një aktivitet të kualifikuar. Me kalimin e kohës, marrëdhënia e punës ishte konsoliduar dhe ishte kthyer në një kontratë me kohë të pacaktuar, duke treguar një integrim të qëndrueshëm në tregun e punës italian.

Pavarësisht kësaj, administrata kishte refuzuar rinovimin duke u bazuar në një arsye thjesht formale: mungesa e zgjatjes së autorizimit të lëshuar nga Sporteli i Vetëm për Emigracionin.

Gjykata mbajti një qëndrim të ndryshëm.

Në një vendim të bazuar në parimet e së drejtës administrative, ajo e konsideroi refuzimin të paligjshëm, duke theksuar se dokumenti që mungonte nuk varej nga vullneti i punëtorit dhe mund të sigurohej brenda vetë sistemit administrativ.

Më e rëndësishmja, situata e punëtorit ishte plotësisht e rregullt në thelb. Ai kishte punuar vazhdimisht për të njëjtën kompani, kishte një kontratë të përhershme, nuk kishte tejkaluar kufirin maksimal pesëvjeçar të parashikuar për transferimin dhe nuk paraqiste asnjë problem në aspektin e sigurisë apo ligjshmërisë.

Në këtë kontekst, gjykata theksoi se administrata nuk mund të mbështetet në mangësi formale kur kushtet substanciale janë plotësisht të përmbushura. Vendimi nënvizon gjithashtu detyrimin e autoriteteve publike për të vepruar në përputhje me parimet e bashkëpunimit dhe efikasitetit administrativ.

Vendimi trajton edhe një çështje të shpeshtë në kontestet administrative.

Gjatë procesit, administrata u përpoq të justifikonte refuzimin duke paraqitur arsye të reja lidhur me kualifikimet e punëtorit. Gjykata e refuzoi qartë këtë qasje, duke riafirmuar se ligjshmëria e një akti administrativ duhet të vlerësohet vetëm mbi bazën e arsyetimit fillestar dhe nuk mund të plotësohet më vonë në gjykatë.

Si përfundim, ankimi u pranua, vendimi u anulua dhe administrata u detyrua të lëshojë lejen e qëndrimit.

Ky vendim ka implikime më të gjera.

Ai forcon një qasje substanciale në të drejtën e emigracionit, ku stabiliteti në punë dhe rregullsia e situatës kanë përparësi ndaj mangësive formale. Gjithashtu dërgon një mesazh të qartë: mungesat apo vonesat administrative nuk mund të rëndojnë mbi individët.

Teksti i plotë i vendimit është i disponueshëm këtu:
https://www.calameo.com/books/008079775c3fae5c6fc91

---

Avv. Fabio Loscerbo
https://orcid.org/0009-0004-7030-0428