Avokat për Imigracionin

mercoledì 11 novembre 2026

Sipas TAR Brescia: sinjalizimi në SIS për qëndrim të parregullt nuk e bllokon automatikisht legalizimin

Një sinjalizim në Sistemin e Informacionit Shengen (SIS) mund të krijojë pengesa serioze për një shtetas të huaj që kërkon të rregullojë qëndrimin në Itali. Por jo çdo sinjalizim provon rrezikshmëri dhe jo çdo vendim negativ mund të mbështetet vetëm te ekzistenca e tij. Ky dallim del qartë nga vendimi nr. 1167, datë 21 gusht 2026, i Gjykatës Administrative Rajonale të Lombardisë, seksioni i shkëputur i Breshës (TAR Brescia), Seksioni I.

Rasti konkret: një kërkesë legalizimi dhe një sinjalizim nga Belgjika

Më 12 gusht 2020 ishte paraqitur një kërkesë për legalizimin e një marrëdhënieje pune sipas nenit 103, paragrafi 1, të dekretligjit italian nr. 34/2020. Prefektura e Bergamos njoftoi paraprakisht pengesën e pretenduar, duke u mbështetur në një mendim negativ të Policisë së të Huajve (Questura). Sipas këtij mendimi, punonjësi ishte i sinjalizuar në SIS nga Belgjika për refuzim hyrjeje dhe qëndrimi në shtetet pjesëmarrëse.

Pas përgjigjes së interesuarit, administrata e hodhi poshtë kërkesën. Gjatë procesit gjyqësor u sqarua se autoritetet belge kishin vendosur sinjalizimin për qëndrim të parregullt, pas disa refuzimeve të kërkesave për legalizim. Nga dokumentet rezultoi gjithashtu se sinjalizimi ishte fshirë më 21 nëntor 2024. Këto fakte ishin të rëndësishme për vlerësimin e ligjshmërisë së vendimit të Prefekturës.

Çfarë vendosi TAR Brescia?

Gjykata e pranoi padinë dhe anuloi refuzimin administrativ. Sipas vendimit, Prefektura nuk mund ta trajtonte sinjalizimin si pengesë automatike, pa shqyrtuar shkakun e tij dhe pa shpjeguar se përse personi përbënte konkretisht kërcënim për rendin ose sigurinë publike. Gjykata dalloi kategoritë e ndryshme të pengesave që parashikon neni 103, paragrafi 10: sinjalizimi për mospranim, masa e dëbimit, dënime të caktuara dhe rrezikshmëria nuk janë koncepte të njëjta.

Vendimi mbështetet veçanërisht në aktgjykimin nr. 6/2026 të Gjykatës Kushtetuese italiane. Kjo e fundit kishte shpallur antikushtetues nenin 103, paragrafi 10, shkronja b), të dekretligjit nr. 34/2020 në masën që përjashtonte nga procedurat e legalizimit persona të sinjalizuar në SIS vetëm sepse nuk kishin respektuar rregullat kombëtare të hyrjes apo qëndrimit. Nuk bëhet fjalë për një heqje të të gjitha kushteve të legalizimit: administrata duhet të zbatojë ligjin dhe të vlerësojë faktet e rastit.

Mendimi i Questura-s: i detyrueshëm për t'u marrë, jo vendimi përfundimtar

Një aspekt veçanërisht praktik i kësaj çështjeje lidhet me kompetencat ndërmjet Questura-s dhe Prefekturës. Neni 103, paragrafi 15, parashikon marrjen e mendimit të Questura-s për mungesën e pengesave. Megjithatë, TAR thekson se marrja e mendimit nuk e çliron administratën përgjegjëse nga detyrimi për hetim dhe arsyetim të pavarur. Prefektura duhet të vlerësojë dokumentet, të kuptojë shkakun e sinjalizimit dhe të marrë një vendim të vetin.

Për këtë arsye, një përgjigje e tipit «Questura ka dhënë mendim negativ, prandaj kërkesa refuzohet» nuk është domosdoshmërisht e mjaftueshme, kur mungon analiza e shkaqeve konkrete dhe e dokumenteve të paraqitura. Mungesa e vlerësimit është veçanërisht problematike kur sinjalizimi ndërkohë është fshirë.

Çfarë ndodh pas anulimit të refuzimit?

Në këtë rast gjykata urdhëroi administratën të rishqyrtojë kërkesën brenda 30 ditëve nga komunikimi i vendimit. Ky afat është pjesë e dispozitivit dhe arsyetimit të kësaj çështjeje konkrete; nuk duhet trajtuar si afat i përgjithshëm për çdo procedurë imigracioni. TAR nuk i dha drejtpërdrejt lejen e qëndrimit punonjësit. Ai anuloi aktin e kundërligjshëm dhe kërkoi një vendimmarrje të re në përputhje me arsyetimin gjyqësor.

Si të veprohet kur del një sinjalizim SIS?

Kontrolloni dokumentet: kërkoni kopjen e refuzimit dhe, kur është e mundur, të mendimit të Questura-s e të akteve që tregojnë shtetin sinjalizues, shkakun dhe datën e sinjalizimit. Nëse ka ardhur njoftim paraprak i refuzimit sipas nenit 10-bis të ligjit nr. 241/1990, paraqitni vërejtje dhe dokumente të lidhura konkretisht me çështjen.

Ushtroni të drejtat mbi të dhënat: rregullorja (BE) 2018/1861 u njeh personave të interesuar të drejtën të kërkojnë qasje në të dhënat SIS, korrigjim të të dhënave të pasakta dhe fshirje të të dhënave të mbajtura në mënyrë të paligjshme. Shteti që e ka futur sinjalizimin është përgjegjës për saktësinë dhe përditësimin e tij dhe është i autorizuar ta ndryshojë ose fshijë. Një kërkesë për qasje nuk do të thotë se sinjalizimi fshihet automatikisht.

Ndani rrugët e mbrojtjes: kundërshtimi i aktit të Prefekturës dhe kërkesa për korrigjimin apo fshirjen e një sinjalizimi janë procedura të ndryshme. Në varësi të faktit se kush e ka futur sinjalizimin dhe cili akt ka shkaktuar dëmin, mund të jenë kompetente autoritete apo gjykata të ndryshme. Nuk duhet të humben afatet e kundërshtimit të vendimit italian duke pritur përgjigjen për qasjen në SIS.

Një paralajmërim i nevojshëm për lexuesit

Vendimi nr. 1167/2026 ka të bëjë me procedurën e jashtëzakonshme të legalizimit të vitit 2020. Ai nuk hap sot një aplikim të ri sipas asaj procedure dhe nuk nënkupton se çdo person me qëndrim të parregullt mund të kërkojë automatikisht një leje. Rëndësia praktike e vendimit qëndron te mënyra si duhet arsyetuar një refuzim dhe te detyrimi për të mos e ngatërruar një shkelje administrative të qëndrimit me një kërcënim të provuar për sigurinë.

Për kërkesa të tjera, si vizat apo lejet e qëndrimit sipas legjislacionit të përgjithshëm, duhet të verifikohen normat përkatëse dhe karakteristikat e sinjalizimit. Gjithsesi, të dish pse është futur emri në SIS është shpesh pika fillestare më e rëndësishme e mbrojtjes juridike.

Burimi gjyqësor zyrtar: TAR Lombardia, Brescia, Seksioni I, vendimi nr. 1167/2026, 21 gusht 2026, teksti i plotë në portalin e Drejtësisë Administrative italiane. Për të drejtat e aksesit, korrigjimit dhe fshirjes: Komisioni Evropian dhe Autoriteti italian për mbrojtjen e të dhënave.

Avv. Fabio Loscerbo
Avokat me të drejtë përfaqësimi përpara Gjykatës së Kasacionit italian
I regjistruar në Regjistrin e përfaqësuesve të interesave pranë Dhomës së Deputetëve të Italisë në fushën e imigracionit
Lobist i regjistruar në Regjistrin e Transparencës së Bashkimit Evropian nr. 280782895721-36 në fushën e migracionit dhe azilit
ORCID: 0009-0004-7030-0428

Artikull i hartuar me ndihmën e mjeteve të inteligjencës artificiale, nën drejtimin, rishikimin dhe përgjegjësinë editoriale të autorit.

Sipas TAR-it të Lazios, një pafajësi e shpallur më parë nuk mund të injorohet në refuzimin e shtetësisë italiane

Kur një shtetas i huaj kërkon shtetësinë italiane për natyralizim, Ministria e Brendshme mund të vlerësojë edhe sjelljen e mëparshme dhe elemente që lidhen me besueshmërinë e kërkuesit. Por a mund të përdoret kundër tij një procedim penal që ka përfunduar me pafajësi shumë vite para paraqitjes së kërkesës, pa u marrë fare parasysh vendimi i gjykatës penale? TAR Lazio, Romë, Seksioni V-bis, me vendimin nr. 16236 të 16 tetorit 2026, e ka anuluar pikërisht një refuzim të tillë, për hetim administrativ dhe arsyetim të mangët.

Rasti konkret: natyralizim dhe një procedim i përfunduar prej vitesh

Një grua kishte paraqitur më 21 dhjetor 2023 kërkesë për shtetësi italiane sipas nenit 9, paragrafi 1, shkronja f, të ligjit nr. 91/1992, që lidhet me natyralizimin mbi bazën e qëndrimit të ligjshëm. Pas një komunikimi paraprak për shkaqet e mundshme të refuzimit, Ministria e Brendshme e rrëzoi kërkesën me dekret të 27 nëntorit 2025. Në arsyetim përmendej një procedim penal lidhur me ngjarje familjare të vitit 2013, si dhe një pretendim për pasaktësi të deklarimit në kërkesë.

Mirëpo procedimi penal kishte përfunduar më 18 shkurt 2016 me një vendim pafajësie të Gjykatës së Forlì, sepse fakti nuk ekzistonte. Ky vendim ishte dhënë para kërkesës për shtetësi dhe para dekretit të refuzimit. Sipas TAR-it, administrata nuk e kishte marrë në konsideratë dhe madje nuk e kishte përmendur në arsyetimin e saj. Për më tepër, dokumentet tregonin se Prefektura dhe Questura e Milanos kishin shprehur vlerësime të favorshme gjatë hetimit, të cilat vendimi përfundimtar nuk i kishte trajtuar.

Çfarë thotë ligji italian për shtetësinë me natyralizim?

Neni 9, paragrafi 1, shkronja f, i ligjit nr. 91/1992 parashikon se shtetësia mund t'i jepet shtetasit të huaj që plotëson kushtin e qëndrimit të ligjshëm për periudhën e kërkuar. Folja «mund» është thelbësore: plotësimi i viteve të qëndrimit krijon mundësinë për të paraqitur kërkesën, jo një të drejtë automatike për marrjen e shtetësisë. Ministria ka një hapësirë të gjerë vlerësimi për integrimin ekonomik e shoqëror dhe për sjelljen e kërkuesit.

Megjithatë, kjo hapësirë nuk është e pakufizuar. Gjykata administrative mund të kontrollojë nëse faktet janë të sakta, nëse janë mbledhur dokumentet e rëndësishme dhe nëse përfundimi ka një arsyetim të kuptueshëm, të qëndrueshëm dhe jo kontradiktor. TAR-i nuk zëvendëson Ministrinë për të vendosur vetë nëse shtetësia duhet dhënë, por mund të anulojë një akt të bazuar në një situatë faktike të pasaktë ose të paplotë.

Pse vendimi i pafajësisë kishte rëndësi vendimtare?

Në çështjen e shqyrtuar, Ministria ishte mbështetur te një procedim që, në realitet, nuk ishte ende i hapur: ai kishte përfunduar me pafajësi rreth dhjetë vjet më parë. Gjykata vuri në dukje se arsyetimi i dekretit nuk e përmendte fare këtë përfundim. Ndryshe nga sa mund të duket, TAR-i nuk tha se një pafajësi penale e ndalon gjithmonë administratën të shqyrtojë të njëjtat ngjarje për qëllime administrative. Ai sqaroi se administrata mund t'i vlerësojë në mënyrë autonome, por duhet ta njohë dhe ta trajtojë shprehimisht vendimin e pafajësisë, duke shpjeguar pse, pavarësisht tij, do të ekzistonin elemente konkrete kundër natyralizimit.

Mangësia rëndohej nga fakti se organet vendore që kishin shqyrtuar dosjen kishin dhënë vlerësime të favorshme. Ministria nuk ishte e detyruar t'i ndiqte verbërisht, por, po të dilte në përfundimin e kundërt, duhej të shpjegonte arsyet e mospajtimit.

Rezultati i procesit

TAR Lazio e pranoi ankimin dhe anuloi dekretin e refuzimit të shtetësisë. Gjykata urdhëroi që administrata ta rivlerësonte gjendjen e kërkueses duke marrë parasysh të gjitha rrethanat e rëndësishme, përfshirë vendimin e pafajësisë dhe vlerësimet e mëparshme të organeve kompetente. Ministria u ngarkua edhe me shpenzimet e procesit në shumën 1.500 euro, përveç shtesave ligjore kur zbatohen.

Duhet theksuar se anulimi nuk përbën dhënie të menjëhershme të shtetësisë. Administrata duhet të marrë një vendim të ri, i cili mund të jetë edhe negativ nëse mbështetet në shkaqe të ligjshme, në të dhëna të sakta dhe në arsyetim të plotë.

Çfarë duhet të bëjë personi që merr refuzim për shkak të një procedure penale?

Hapi i parë është sigurimi i kopjes së plotë të dekretit të refuzimit dhe i njoftimit përkatës, për të kontrolluar arsyen dhe datën e dorëzimit. Nëse përmenden procedime penale, duhet të mblidhen vendimet përfundimtare për secilin prej tyre, përfshirë vendimet e pafajësisë ose aktet që tregojnë gjendjen e saktë procedurale. Një vërtetim i përgjithshëm ose një shpjegim gojor mund të mos mjaftojë kur administrata ka mbështetur aktin në një rast konkret.

Është gjithashtu e dobishme të kërkohet qasje në dokumentet administrative, për të verifikuar se çfarë kanë komunikuar Questura, Prefektura dhe organet e tjera. Nëse ekzistojnë mendime të favorshme që nuk janë trajtuar nga vendimi përfundimtar, kjo mund të jetë e rëndësishme për analizën e mangësive të hetimit. Ankesa duhet të përqendrohet në dokumente dhe në gabimet konkrete të arsyetimit, jo vetëm në faktin se kërkuesi ka jetuar gjatë në Itali.

Mjetet gjyqësore dhe afatet e ankimit duhen kontrolluar menjëherë në bazë të dekretit dhe njoftimit. Paraqitja e kërkesave për dokumente ose e një kërkese të re nuk duhet konsideruar automatikisht si pezullim i afatit për të kundërshtuar refuzimin.

Përfundim

Ky vendim bën një dallim të rëndësishëm: shtetësia me natyralizim nuk është automatike, por as diskrecioni i Ministrisë nuk mund të mbështetet në të dhëna penale të vjetruara ose të paraqitura në mënyrë të pasaktë. Një vendim pafajësie dhe vlerësimet administrative të favorshme kërkojnë shqyrtim real, sidomos kur janë të rëndësishme për arsyen e refuzimit.

Vendimi i analizuar: TAR Lazio, Roma, Sezione V-bis, sentenza 16 ottobre 2026, n. 16236, R.G. 338/2026. Teksti zyrtar i vendimit.

Avv. Fabio Loscerbo
Avokat me të drejtë përfaqësimi përpara Gjykatës së Kasacionit italiane (Avvocato Cassazionista)
I regjistruar në Regjistrin e Përfaqësuesve të Interesave pranë Dhomës së Deputetëve të Italisë për çështjet e imigracionit
Lobist i regjistruar në Regjistrin e Transparencës së Bashkimit Evropian me numrin 280782895721-36 në fushën e Migracionit dhe Azilit
ORCID: 0009-0004-7030-0428
Artikull i përgatitur me ndihmën e mjeteve të inteligjencës artificiale, nën drejtimin, rishikimin dhe përgjegjësinë editoriale të autorit.

Sipas TAR-it të Parmës, refuzimi i shtetësisë për martesë zakonisht kundërshtohet në gjykatën e zakonshme

Kur Prefektura e refuzon ose e shpall të papranueshme kërkesën për shtetësi italiane për shkak të martesës, zgjedhja e gjykatës kompetente është hapi i parë i mbrojtjes. TAR Emilia-Romagna, seksioni i Parmës, vendimi nr. 309 i 4 qershorit 2026, e shpalli çështjen jashtë juridiksionit të gjykatës administrative, duke treguar se këto mosmarrëveshje në parim i përkasin gjykatës së zakonshme.

Rasti konkret

Një grua kishte paraqitur kërkesë për shtetësi mbi bazën e nenit 5 të ligjit italian nr. 91/1992. Gjatë shqyrtimit, Prefektura konstatoi mospërputhje në të dhënat personale të dokumenteve dhe i kërkoi një vërtetim nga autoritetet diplomatike të vendit të origjinës, që të provonte se emrat dhe të dhënat e ndryshme i përkisnin të njëjtit person. Për shkak të mosplotësimit në mënyrën e kërkuar, kërkesa u shpall e papranueshme. Personi iu drejtua gjykatës administrative duke kundërshtuar hetimin dhe arsyetimin.

Çfarë vendosi TAR-i?

Gjykata nuk shqyrtoi nëse mospërputhjet e dokumenteve ishin tejkaluar në mënyrë të mjaftueshme. Ajo vendosi se mosmarrëveshja, lidhur me shtetësinë për martesë, përfshinte një të drejtë që mbrohet përpara gjykatës së zakonshme. Përjashtim i veçantë lidhet me rastet kur administrata ka ushtruar kompetencën diskrecionale për arsye të provuara që kanë të bëjnë me sigurinë e Republikës, sipas nenit 6, paragrafi 1, germa c, të ligjit për shtetësinë.

Rezultati ishte një vendim procedural për mungesë juridiksioni, jo një gjykim që i dha shtetësinë kërkueses dhe as një vendim që provoi se refuzimi administrativ ishte i drejtë në përmbajtje. Ky dallim është shumë i rëndësishëm kur përgatitet një ankim.

Udhëzime praktike

Para ngritjes së padisë duhet të lexohet dispozitivi dhe arsyetimi i vendimit prefektural: çfarë kërkese është bërë, sipas cilit nen të ligjit, dhe cilat janë arsyet e refuzimit? Dokumentet me të dhëna të ndryshme personale duhen krahasuar dhe, kur është e nevojshme, duhet të sigurohen vërtetime konsullore, përkthime dhe legalizime të vlefshme. Por plotësimi i dokumentacionit dhe zgjedhja e gjykatës janë dy çështje të ndryshme.

Afatet dhe mënyra e paraqitjes së çështjes duhen kontrolluar menjëherë. Parashtrimi i një kërkese përpara organit pa juridiksion mund të krijojë probleme procedurale, edhe kur legjislacioni parashikon mekanizma për ruajtjen e efekteve të kërkesës në rast kalimi në juridiksionin e duhur.

Përfundim

Vendimi i Parmës tregon se jo çdo akt negativ i Prefekturës është domosdoshmërisht objekt i një padie në TAR. Në çështjet e shtetësisë për martesë, natyra e së drejtës së kërkuar dhe shkaku konkret i vendimit janë vendimtarë për identifikimin e gjykatës kompetente.

Vendimi: TAR Emilia-Romagna, Parma, 4 qershor 2026, nr. 309. Teksti i plotë.

Avv. Fabio Loscerbo
Avokat me të drejtë përfaqësimi në Gjykatën e Kasacionit italian (Avvocato Cassazionista)
I regjistruar në Regjistrin e Përfaqësuesve të Interesave të Dhomës së Deputetëve të Italisë për imigracionin
Lobist i regjistruar në Regjistrin e Transparencës së Bashkimit Evropian për Migracion dhe Azil, nr. 280782895721-36
ORCID: 0009-0004-7030-0428
Artikull i hartuar me ndihmën e mjeteve të inteligjencës artificiale, nën drejtimin, rishikimin dhe përgjegjësinë editoriale të autorit.

Sipas TAR-it të Milanos, sinjalizimi SIS i mëparshëm nuk justifikon automatikisht refuzimin e hyrjes pas vizës italiane

Nëse Italia i jep një personi vizë pune pas regjistrimit të një sinjalizimi SIS nga një shtet tjetër, a mund ta refuzojë më pas hyrjen e tij vetëm mbi bazën e atij sinjalizimi? TAR Lombardia, Milano, Seksioni III, vendimi nr. 3479 i 30 qershorit 2026, e shqyrtoi këtë kundërthënie dhe pranoi ankimin ndaj refuzimit në kufi dhe revokimit të vizës.

Rrethanat

Një kontroll në Gjermani kishte sjellë regjistrimin e një sinjalizimi në Sistemin e Informacionit Shengen (SIS). Pavarësisht kësaj, autoriteti konsullor italian lëshoi më 23 tetor 2024 një vizë për punë të varur. Më pas në kufi u vendos të refuzohej hyrja dhe të revokohej viza mbi bazën e sinjalizimit që ekzistonte përpara lëshimit të saj. Pikërisht kronologjia e këtyre veprimeve ishte një nga elementet thelbësore të gjykimit.

Arsyetimi i gjykatës

Gjykata theksoi se sinjalizimi SIS nuk e detyron gjithmonë shtetin tjetër të refuzojë në mënyrë automatike çdo titull hyrjeje apo qëndrimi. Zbatimi i Rregullores (BE) 2018/1861 dhe parimet e theksuara nga Gjykata Kushtetuese italiane në vendimin nr. 6/2026 kërkojnë shqyrtimin individual dhe koordinimin e duhur ndërmjet autoriteteve. Në rastin konkret, administrata nuk kishte sqaruar në mënyrë bindëse përse një vizë e lëshuar pas sinjalizimit duhej të revokohej për shkak të po atij sinjalizimi. TAR gjeti mangësi hetimore dhe kundërthënie administrative.

Ky nuk është një rregull që u garanton hyrje të gjithë personave të regjistruar në SIS. Shkaqe të tjera konkrete për refuzim mund të ekzistojnë. Por duhet të analizohen dhe të motivohen, jo të supozohen vetëm nga ekzistenca e një të dhëne elektronike.

Çfarë dokumentesh duhen ruajtur?

Praktikisht janë të domosdoshme pasaporta, viza, leja paraprake për punë (nulla osta), vendimi i refuzimit, dokumentet e udhëtimit dhe provat e datave. Vendimtare mund të jetë krahasimi mes datës së regjistrimit në SIS dhe datës së lëshimit të vizës nga Italia. Vlen gjithashtu të hetohet nëse ka pasur konsultim ndërmjet autoriteteve përkatëse.

Korrigjimi dhe fshirja e sinjalizimit

Duhet dalluar ankimi kundër refuzimit italian nga kërkesa për të drejtat mbi të dhënat SIS. Nëse të dhënat janë të gabuara ose nuk kanë bazë ligjore, mund të kërkohet korrigjimi ose fshirja sipas procedurave përkatëse. Anulimi i një refuzimi në kufi nuk është automatikisht fshirje e sinjalizimit të shtetit tjetër. Afatet dhe autoritetet përgjegjëse duhet të verifikohen në secilin rast.

Përfundimi

Vendimi i Milanos mbron parimin e një administrimi të arsyetuar. Edhe kur informacionet vijnë nga një sistem i përbashkët evropian, autoriteti italian duhet të shpjegojë lidhjen e tyre me vendimin konkret dhe me vizën që vetë ka lëshuar.

Burimi: TAR Lombardia, Milano, Sezione III, 30 giugno 2026, n. 3479. Teksti i vendimit.

Avv. Fabio Loscerbo
Avokat i autorizuar të përfaqësojë palët para Gjykatës së Kasacionit në Itali (Avvocato Cassazionista)
I regjistruar në Regjistrin e Përfaqësuesve të Interesave pranë Dhomës së Deputetëve të Italisë në fushën e imigracionit
Lobist i regjistruar në Regjistrin e Transparencës së Bashkimit Evropian për Migracionin dhe Azilin, nr. 280782895721-36
ORCID: 0009-0004-7030-0428
Artikull i hartuar me ndihmën e mjeteve të inteligjencës artificiale nën drejtimin, rishikimin dhe përgjegjësinë editoriale të autorit.

martedì 10 novembre 2026

Sipas TAR-it të Romës, një sinjalizim SIS që i përket një personi tjetër nuk mund të justifikojë refuzimin e vizës

Analizë e vendimit nr. 13531, datë 23 korrik 2026, të Gjykatës Administrative Rajonale për Lazion, Romë, Seksioni i Pestë Quater.

Një aplikues për vizë pune mund të marrë përgjigjen se emri i tij figuron në Sistemin e Informacionit Shengen (SIS). Por çfarë ndodh kur autoritetet e shtetit që supozohet se ka vendosur sinjalizimin konfirmojnë se ai nuk ekziston për këtë person? Dhe çfarë ndodh kur edhe autoritetet italiane pranojnë se të dhënat i përkasin dikujt tjetër? Në vendimin 13531/2026, TAR-i i Lacios shqyrtoi pikërisht një konflikt të tillë dhe anuloi dy refuzime të vizës së punës.

Rasti: nga një refuzim në ambasadë te verifikimi i identitetit

Çështja lindi nga një aplikim për vizë hyrjeje në Itali për punë të varur. Ambasada italiane në Manama, Bahrein, e refuzoi vizën më 21 maj 2024, duke iu referuar një sinjalizimi SIS të lidhur me Greqinë. Më 19 janar 2025 u nxor një akt i dytë që konfirmonte refuzimin e mëparshëm. Aplikuesi iu drejtua gjykatës administrative, duke kundërshtuar aktet dhe duke paraqitur më pas prova të reja.

Pika vendimtare nuk ishte thjesht deklarata e të interesuarit se nuk kishte probleme me autoritetet greke. Ai prodhoi një certifikatë zyrtare të lëshuar më 2 gusht 2025 nga autoritetet policore greke, sipas së cilës kërkimi në sistem nuk nxirrte ndonjë sinjalizim për refuzim hyrjeje ndaj personit të identifikuar në dokument. Për më tepër, një komunikim i Departamentit italian të Sigurisë Publike, i datës 12 janar 2026, sqaroi se personi i sinjalizuar në bazën e të dhënave ishte një person tjetër dhe se aplikuesi nuk rezultonte i pranishëm në SIS.

Megjithëse këto dokumente ishin vënë në dispozicion dhe ishte kërkuar rishikimi administrativ, përfaqësia diplomatike nuk i kishte shfuqizuar refuzimet. Prandaj gjykata duhej të vlerësonte nëse arsyeja faktike mbi të cilën mbështeteshin vendimet vazhdonte të ekzistonte.

Çfarë vendosi gjykata?

Me vendimin e 23 korrikut 2026, TAR-i i Lacios, Seksioni i Pestë Quater, vlerësoi se dokumentet e paraqitura provonin mungesën e sinjalizimit SIS ndaj aplikuesit. Sipas gjykatës, autoritetet diplomatike duhej të kishin marrë parasysh certifikatën greke dhe sqarimin e policisë italiane për të anuluar në rrugë administrative refuzimet e mëparshme.

Rezultati: gjykata pranoi ankimin, përfshirë pretendimet shtesë, dhe anuloi si refuzimin e datës 21 maj 2024, ashtu edhe aktin e datës 19 janar 2025. Ministria e Punëve të Jashtme u ngarkua me shpenzimet gjyqësore sipas dispozitivit. Vendimi nuk duhet interpretuar si një urdhër që çdo aplikues në një situatë të ngjashme të pajiset automatikisht me vizë: administrata duhet të vazhdojë të verifikojë kushtet e tjera ligjore, por nuk mund të ruajë një refuzim të mbështetur mbi identifikimin e një personi tjetër.

Gabimi në identitet nuk është çështje teknike pa pasoja

SIS është instrument bashkëpunimi ndërmjet shteteve pjesëmarrëse në zonën Shengen. Një sinjalizim mund të ndikojë në një aplikim për vizë, në kontrollin kufitar apo në procedura të caktuara që lidhen me qëndrimin. Pikërisht për shkak të këtyre pasojave, të dhënat duhet të jenë të sakta dhe t'i referohen personit të duhur. Një emër i ngjashëm, një datëlindje e pasaktë, një alias ose një përputhje e gabuar e dokumenteve mund të krijojë pasoja të rënda nëse administrata nuk verifikon identitetin.

Duhet bërë dallimi ndërmjet tri situatave: sinjalizimi mund të ekzistojë dhe të jetë i saktë; mund të ekzistojë, por të përmbajë të dhëna të pasakta ose të mos jetë më i ligjshëm; ose mund t'i përkasë krejtësisht një personi tjetër. Vendimi nr. 13531/2026 ka të bëjë me situatën e fundit. Nuk ishte një rast ku gjykata i dha përparësi interesit të punës ndaj një sinjalizimi të vlefshëm, por një rast ku u provua mungesa e vetë premisës faktike të refuzimit.

Si mund të verifikohet një sinjalizim SIS?

Hapi i parë është të kërkohet dhe të ruhet vendimi i plotë i refuzimit, bashkë me formularin përkatës, datën e komunikimit dhe dokumentet e aplikimit. Është e rëndësishme të identifikohet, nëse rezulton nga akti, shteti që ka regjistruar sinjalizimin dhe të verifikohet nëse autoriteti italian jep të dhëna të mjaftueshme për arsyen e pengesës.

Hapi i dytë është ushtrimi i të drejtave për të dhënat personale. Neni 53 i Rregullores (BE) 2018/1861 parashikon të drejtën për qasje, korrigjim të të dhënave të pasakta dhe fshirje të atyre të ruajtura në mënyrë të paligjshme; neni 54 parashikon mjete ankimi. Komisioni Evropian sqaron se kërkesat mund të bëhen përmes procedurave të vendeve që përdorin SIS. Megjithatë, shteti që ka futur sinjalizimin mban përgjegjësinë kryesore për përmbajtjen dhe ndryshimin e tij. Ka edhe kufizime të ligjshme të informacionit në raste të veçanta, ndaj një kërkesë duhet përgatitur sipas rregullave të organit kompetent.

Hapi i tretë është të krahasohen me kujdes të dhënat e identitetit: emri dhe mbiemri, datëlindja, vendlindja, shtetësia, numri i dokumentit dhe çdo identifikues tjetër që autoritetet përdorin ligjërisht. Nëse një autoritet i huaj ose italian përgjigjet se sinjalizimi nuk i përket aplikuesit, përgjigjja duhet ruajtur në formë zyrtare, mundësisht me përkthim kur kërkohet, dhe duhet dërguar në dosjen e vizës me provë të dorëzimit.

Dy rrugë që nuk duhen ngatërruar: korrigjimi i të dhënave dhe ankimi kundër refuzimit

Kërkesa për qasje apo korrigjim në SIS dhe kundërshtimi i një refuzimi italian janë procese të lidhura, por jo identike. Njëri synon saktësinë dhe ligjshmërinë e të dhënave; tjetri kontrollon vlefshmërinë e një akti konkret administrativ. Nuk duhet supozuar se paraqitja e kërkesës për korrigjim pezullon automatikisht afatin për të kundërshtuar refuzimin e vizës. Afatet, gjykata kompetente dhe mjetet e ankimit duhen verifikuar sipas natyrës së aktit.

Nëse ekziston tashmë një refuzim, provat e reja mbi identitetin duhet t'i komunikohen përfaqësisë diplomatike dhe mund të shërbejnë për të kërkuar rishikimin në vetëmbrojtje administrative (autotutela), kur lejohet nga ligji. Në rastin e gjykuar, pikërisht mosreagimi ndaj dokumenteve që përjashtonin identitetin e aplikuesit u bë pjesë e problemit. Por kërkesa për rishikim nuk zëvendëson, pa një vlerësim konkret, nevojën për mbrojtje gjyqësore në kohë.

Çfarë rëndësie ka për punëtorët dhe familjet?

Një vizë pune mund të lidhet me një ofertë që nuk mbetet e hapur përgjithmonë. Refuzimi i gabuar, edhe kur korrigjohet më vonë, mund të prekë punësimin, të ardhurat dhe planet familjare. Për këtë arsye mbledhja e provave nuk është formalitet: është mënyra për të treguar se një vendim është ndërtuar mbi të dhëna që nuk i përkasin aplikuesit. Nëse ekzistojnë edhe arsye të tjera të pavarura refuzimi, ato duhet të shqyrtohen veçmas; anulimi i arsyes SIS nuk garanton vetvetiu një rezultat përfundimtar pozitiv.

Përfundim

Mesazhi praktik i vendimit nr. 13531/2026 është i qartë: administrata nuk mund t'ia atribuojë një individi pasojat e një sinjalizimi që, sipas provave zyrtare, i përket dikujt tjetër. Zgjidhja kërkon dokumente, kërkesa të sakta, komunikim formal me organet dhe respektim të afateve të ankimit. Sistemi Shengen duhet të mbrojë sigurinë, por vetëm përmes të dhënave të sakta dhe vendimeve të ligjshme.

Burimet: teksti i publikuar i vendimit TAR Lazio, Seksioni V Quater, nr. 13531/2026, 23 korrik 2026; Rregullorja (BE) 2018/1861, nenet 53–54; Komisioni Evropian, të drejtat e aksesit dhe mbrojtja e të dhënave në SIS.

Sipas TAR-it të Lombardisë, një sinjalizim SIS nuk mjafton për të refuzuar hyrjen kur Italia ka lëshuar vizën pas sinjalizimit

A mund të kthehet mbrapsht në aeroport një shtetas i huaj që ka një vizë pune italiane ende të vlefshme, vetëm sepse një shtet tjetër Schengen e ka regjistruar më herët në Sistemin e Informacionit Schengen (SIS)? TAR Lombardia, Milano, Seksioni III, me vendimin nr. 3479 të 30 qershorit 2026, ka shqyrtuar pikërisht këtë situatë. Gjykata anuloi si refuzimin e hyrjes në kufi, ashtu edhe revokimin e vizës, duke vënë në dukje mungesën e hetimit konkret dhe problemin e kompetencës së autoritetit që e revokoi vizën.

Rasti: vizë pune italiane dhe një sinjalizim më i hershëm nga Gjermania

Një shtetas egjiptian kishte marrë më 23 tetor 2024 një vizë italiane për punë të varur, në kuadrin e kuotave të dekretit të flukseve. Ai hyri në Itali në nëntor, u paraqit në Prefekturë për nënshkrimin e kontratës së qëndrimit dhe priste një takim në Kuesturë për procedurat e lejes së qëndrimit. Pas një udhëtimi në Egjipt, më 19 gusht 2025 iu refuzua hyrja në kufirin italian; policia kufitare revokoi gjithashtu vizën.

Arsyeja e shënuar ishte një sinjalizim SIS për mospranim. Gjatë procesit gjyqësor u sqarua se ky sinjalizim ishte futur nga autoritetet gjermane pas një kontrolli të kryer më 5 tetor 2024, pra përpara lëshimit të vizës italiane më 23 tetor 2024. Kontrolli gjerman lidhej me një dokument udhëtimi të vlefshëm dhe me një vizë Schengen italiane të mëparshme, të skaduar në vitin 2022. Këto të dhëna u sqaruan vetëm pasi gjykata urdhëroi administratën të siguronte informacione shtesë.

Pse gjykata e konsideroi të paligjshëm refuzimin?

Arsyetimi nuk u kufizua te ekzistenca e vizës. TAR-i konstatoi një kundërthënie thelbësore: autoriteti konsullor italian kishte dhënë vizën pasi sinjalizimi ishte vendosur në SIS, ndërsa më vonë policia kufitare e përdori atë sinjalizim, pa një vlerësim individual të mbështetur në fakte, për të ndaluar hyrjen. Nuk rezultonin elemente të reja që të justifikonin trajtimin e ndryshëm.

Gjykata iu referua edhe zhvillimeve të së drejtës së Bashkimit Evropian dhe vendimit nr. 6/2026 të Gjykatës Kushtetuese italiane: sinjalizimi Schengen nuk e detyron gjithnjë shtetin që nuk e ka vendosur atë të refuzojë një titull qëndrimi; kërkohet vlerësim i rrethanave individuale dhe i rrezikut konkret për rendin ose sigurinë publike. Kjo nuk do të thotë që sinjalizimet duhen shpërfillur. Përkundrazi, administrata duhet të kuptojë arsyet e tyre dhe të shpjegojë pse kanë rëndësi në rastin e veçantë.

Kush mund ta revokojë vizën?

Vendimi përmban edhe një aspekt institucional të rëndësishëm. Për rrethanat e çështjes, TAR-i çmoi se policia kufitare nuk ishte autoriteti kompetent për të revokuar vizën e lëshuar nga përfaqësia konsullore italiane. Në arsyetim u morën parasysh neni 34 i Rregullores (KE) nr. 810/2009, neni 4 i dekretit legjislativ nr. 286/1998 dhe dispozitat përkatëse të rregullores zbatuese italiane. Gjykata iu referua gjithashtu jurisprudencës së Këshillit të Shtetit për kompetencën në aktin e kundërt të revokimit.

Rezultati i procesit: TAR-i pranoi ankimin dhe anuloi të dy aktet e kundërshtuara, refuzimin e hyrjes dhe revokimin e vizës. Nuk dha, në këtë vendim, një urdhër të veçantë për fshirjen e sinjalizimit SIS të regjistruar nga autoritetet gjermane. Anulimi i akteve italiane dhe korrigjimi i bazës evropiane të të dhënave janë çështje juridikisht të dallueshme.

Çfarë duhet të bëjë një person në situatë të ngjashme?

Nëse në kufi shfaqet një sinjalizim SIS, duhet të ruhet menjëherë kopja e vendimit të refuzimit të hyrjes, dokumenti për revokimin e vizës nëse është lëshuar, pasaporta, viza, kontrata e qëndrimit, dëshmitë e hyrjeve të mëparshme dhe njoftimet nga Prefektura ose Kuestura. Datat janë vendimtare: në këtë rast sinjalizimi ekzistonte përpara dhënies së vizës, çka ishte thelbësore për arsyetimin e gjykatës.

Përmes kanaleve të përshtatshme mund të kërkohet qasje në të dhënat personale që lidhen me SIS dhe, kur ka pasaktësi ose regjistrim të paligjshëm, korrigjimi ose fshirja e tyre. Në përgjithësi, shteti që ka futur sinjalizimin ka rol qendror në ndryshimin e tij; prandaj nuk mjafton t'i dërgohet një kërkesë e përgjithshme çdo zyre italiane. Paralelisht duhet të vlerësohet ankimi kundër masës italiane të kufirit ose të vizës, duke respektuar afatet dhe gjykatën kompetente. Procedurat për të drejtat mbi të dhënat SIS nuk e pezullojnë automatikisht afatin për të kundërshtuar aktin administrativ.

Për ata që kanë aplikuar për leje qëndrimi pas hyrjes me vizë pune, është veçanërisht e dobishme të dokumentohen ecuria e praktikës dhe datat e takimeve në Kuesturë. Një vizë e vlefshme nuk garanton vetvetiu hyrjen në çdo rrethanë, por një masë negative kërkon bazë faktike dhe juridike, jo vetëm një formulë standarde për ekzistencën e sinjalizimit.

Kuptimi praktik dhe kufijtë e vendimit

Ky është një vendim i lidhur me fakte specifike dhe nuk duhet lexuar si leje e përgjithshme për të hyrë në Itali pavarësisht çdo sinjalizimi SIS. Ai tregon se administrata nuk mund të mbështetet verbërisht në një sinjalizim të mëparshëm pa e krahasuar me vizën e lëshuar nga vetë Italia dhe pa verifikuar rrezikun konkret. Për personat e prekur, mbrojtja juridike duhet të identifikojë veçmas aktin e kufirit, aktin e vizës dhe të dhënat në SIS.

Burimi gjyqësor: TAR Lombardia – Milano, Seksioni III, vendimi nr. 3479/2026, botuar më 30 qershor 2026, regjistri i çështjes nr. 4691/2025. Teksti i plotë i publikuar i vendimit.

Avv. Fabio Loscerbo
Avokat i autorizuar për të ushtruar mbrojtjen përpara Gjykatës së Kasacionit italiane
I regjistruar në Regjistrin e përfaqësuesve të interesave pranë Dhomës së Deputetëve të Italisë për çështjet e imigracionit
Përfaqësues i regjistruar i interesave në Regjistrin e Transparencës së Bashkimit Evropian me nr. 280782895721-36, në fushën e migracionit dhe azilit
ORCID: 0009-0004-7030-0428
Ky artikull është hartuar me ndihmën e mjeteve të inteligjencës artificiale, nën drejtimin, rishikimin dhe përgjegjësinë editoriale të autorit.

Sipas TAR-it të Lazios, dënimi i vëllait bashkëjetues mund të ndikojë në kërkesën për shtetësi italiane: kufijtë e vendimit

Dhjetë vjet qëndrim i ligjshëm në Itali nuk nënkuptojnë se shtetësia italiane me natyralizim jepet automatikisht. Ky është një dallim vendimtar për të kuptuar një çështje të trajtuar nga Gjykata Administrative Rajonale e Lazios, Romë, Seksioni V bis, në vendimin nr. 12596 të datës 9 korrik 2026. Vendimi ngre një problem delikat: a mund të vlerësohen, në procedurën e shtetësisë së një personi pa precedentë penalë, edhe precedentët seriozë të një familjari me të cilin ai banon?

Çfarë kishte ndodhur?

Një grua kishte paraqitur kërkesë për shtetësi sipas nenit 9, paragrafi 1, shkronja f), të ligjit italian nr. 91/1992. Ministria e Brendshme e refuzoi kërkesën, duke marrë në konsideratë një vendim penal për vepra të rënda të lidhura me lëndët narkotike ndaj vëllait me të cilin aplikantja bashkëjetonte. Gruaja kundërshtoi refuzimin: ajo vetë nuk kishte dënime, përgjegjësia penale është personale dhe integrimi i saj ekonomik e shoqëror duhej vlerësuar në mënyrë individuale.

Gjykata e hodhi poshtë ankimin. Ajo vuri në dukje se natyralizimi nuk është një sanksion penal ndaj familjarëve, por një vendim administrativ me hapësirë të gjerë vlerësimi. Në rrethanat konkrete, Ministria kishte marrë parasysh një lidhje familjare të ngushtë e bashkëjetesën, peshën e veprave penale dhe mundësinë e përfitimeve juridike indirekte për familjarin nëse kërkuesja bëhej shtetase. Gjykata nuk e konsideroi këtë vlerësim të paarsyeshëm ose joproporcional.

Çfarë nuk thotë ky vendim?

Vendimi nuk përcakton se çdo person që jeton me një të afërm të dënuar duhet domosdoshmërisht të refuzohet. As nuk krijon një përgjegjësi penale kolektive. Ai shqyrton ligjshmërinë e një refuzimi të caktuar në fushën e shtetësisë për natyralizim, ku administrata ka diskrecion dhe gjykata kontrollon kryesisht bazën faktike, arsyetimin, logjikën dhe proporcionalitetin e vendimit. Nuk duhet ngatërruar kjo procedurë me fitimin e shtetësisë sipas bazave të tjera ligjore, ku kushtet mund të jenë të ndryshme.

Po ashtu, argumenti i Ministrisë për përfitime indirekte nuk duhet paraqitur sikur vendimi i jep automatikisht leje qëndrimi ose mbrojtje nga dëbimi çdo të afërmi të një shtetasi italian. Çdo e drejtë e tillë ka kërkesa të veçanta ligjore. Çështja konkrete lidhej me vlerësimin parashikues që Ministria bëri në kuadër të natyralizimit.

Si të veprohet në praktikë?

Nëse keni kërkuar shtetësinë dhe merrni një komunikim paraprak refuzimi sipas nenit 10-bis të ligjit nr. 241/1990, mos e trajtoni si formalitet. Duhet të shqyrtoni saktësisht faktet që administrata ju atribuon, lidhjen reale mes tyre dhe situatës suaj, dokumentet për banimin e përbashkët, periudhën e bashkëjetesës dhe çdo rrethanë tjetër domethënëse. Nëse një fakt është i pasaktë, dokumentoni gabimin. Nëse raportet familjare ose kushtet e jetesës kanë ndryshuar, paraqitni prova të qarta e të datuara. Vërtetimet e punës, të ardhurat, sjellja personale dhe integrimi janë të rëndësishme, por nuk garantojnë vetvetiu suksesin.

Në rast refuzimi, kontrolloni afatet dhe rrugën e ankimit me një profesionist. Vlerësimi duhet të fokusohet në arsyet konkrete të aktit dhe jo vetëm në idenë se aplikanti nuk ka precedentë penalë. Sipas këtij vendimi, kjo e fundit nuk mjaftoi për të rrëzuar motivimin e Ministrisë. Nga ana tjetër, një vendim administrativ i bazuar në fakte të gabuara ose në një arsyetim të mangët mund të kërkojë një analizë tjetër; këtë çështje gjykata e shqyrton gjithnjë në kontekstin e provave përkatëse.

Burimi dhe rezultati

TAR Lazio, Roma, Seksioni V bis, vendimi nr. 12596/2026, i publikuar më 9 korrik 2026, refuzoi padinë dhe kompensoi shpenzimet gjyqësore. Teksti i vendimit: TAR Lazio, Roma, Sez. V bis, 9 luglio 2026, n. 12596. Ky koment nuk zëvendëson analizën e situatës individuale dhe dokumentacionit të kërkuesit.