Gjykata italiane konfirmon lidhjen e ngushtë midis autorizimit të punës dhe punëdhënësit në procedurat e lejes së qëndrimit

 Gjykata italiane konfirmon lidhjen e ngushtë midis autorizimit të punës dhe punëdhënësit në procedurat e lejes së qëndrimit

Një vendim i fundit i Gjykatës Administrative Rajonale të Emilia-Romagna ka rikthyer në qendër të debatit një nga aspektet më delikate të sistemit italian të emigracionit: lidhjen midis “nulla osta”-s, pra autorizimit administrativ për punë, dhe punëdhënësit që ka nisur procedurën administrative për punonjësin e huaj.

Vendimi, i publikuar më 21 maj 2026, ka të bëjë me një shtetas të huaj që kishte nisur procedurën për konvertimin e lejes së qëndrimit nga praktikë profesionale në leje qëndrimi për punë të varur.

Në rastin konkret, punëtori kishte marrë “nulla osta”-n përmes një punëdhënësi të caktuar dhe kishte nënshkruar kontratën e qëndrimit pranë sportelit unik të emigracionit. Megjithatë, marrëdhënia fillestare e punës nuk kishte nisur kurrë realisht. Më pas, punëtori kishte filluar punë pranë një kompanie tjetër.

Pas këtij ndryshimi, Questura e Forlì-t e shpalli të papranueshme kërkesën për konvertimin e lejes së qëndrimit, duke argumentuar se punëdhënësi që kishte nisur procedurën administrative nuk ishte i njëjti që kishte punësuar realisht shtetasin e huaj.

Gjykata Administrative mbështeti qëndrimin e administratës italiane.

Sipas gjyqtarëve, sistemi italian i emigracionit kërkon vazhdimësi midis punëdhënësit që kërkon “nulla osta”-n, kontratës së qëndrimit dhe marrëdhënies reale të punës të krijuar me shtetasin e huaj.

Gjykata theksoi gjithashtu se ky interpretim synon të parandalojë abuzimet me sistemin e emigracionit dhe rastet kur procedurat administrative hapen pa një qëllim të vërtetë për të punësuar punëtorin e huaj.

Vendimi pasqyron një qasje tradicionale të së drejtës italiane të emigracionit, e ndërtuar historikisht mbi rolin qendror të punëdhënësit në procedurën e hyrjes dhe rregullimit të qëndrimit të shtetasit të huaj.

Megjithatë, vendimi nxjerr në pah edhe tensionin në rritje midis ngurtësisë së procedurave administrative dhe realitetit modern të tregut të punës.

Tregu aktual i punës karakterizohet nga kontrata të përkohshme, ndryshime të shpeshta të punëdhënësit dhe situata pasigurie profesionale. Në këtë kontekst, lidhja tepër e fortë e statusit administrativ të një të huaji me vetëm një punëdhënës mund të sjellë pasoja shumë të rënda.

Ka edhe një element tjetër shumë të rëndësishëm në arsyetimin e gjykatës.
Gjykata theksoi se kërkuesi nuk kishte paraqitur asnjë shpjegim konkret për arsyet pse marrëdhënia e parë e punës nuk kishte filluar realisht.

Ky aspekt mund të bëhet vendimtar në çështjet e ardhshme gjyqësore.
Një punëtor i huaj që arrin të dokumentojë qartë arsyet e ndryshimit të punëdhënësit, duke provuar njëkohësisht vazhdimësinë e punës dhe integrimin social, mund të ketë një vlerësim juridik ndryshe nga interpretimi kufizues i adoptuar në këtë rast.

Vendimi dërgon kështu një mesazh të qartë për punëtorët e huaj dhe për profesionistët e së drejtës së emigracionit në Itali: koherenca procedurale e lidhur me “nulla osta”-n mbetet një element thelbësor në procedurat e konvertimit të lejeve të qëndrimit.

Avv. Fabio Loscerbo
ORCID: https://orcid.org/0009-0004-7030-0428

Sinjalizimet SIS dhe refuzimi i vizave: gjykatat italiane kundër refuzimeve automatike

 Sinjalizimet SIS dhe refuzimi i vizave: gjykatat italiane kundër refuzimeve automatike

Një vendim i fundit i Gjykatës Administrative Rajonale të Lazios mund të ndryshojë ndjeshëm marrëdhënien ndërmjet sinjalizimeve në Sistemin Informativ Schengen dhe refuzimeve të vizave të hyrjes në Europë.

Në vendimin e publikuar më 6 maj 2026, gjykata anuloi refuzimin e një vize studimi të lëshuar nga Konsullata Italiane në Stamboll ndaj një studenti të huaj që ishte sinjalizuar në sistemin SIS nga Greqia.

Për vite me radhë, shumë administrata europiane i kanë trajtuar sinjalizimet SIS pothuajse si arsye automatike për refuzimin e vizave ose lejeve të qëndrimit. Në praktikë, kur një person sinjalizohej nga një shtet anëtar në sistemin Schengen, autoritetet konsullore të një shteti tjetër refuzonin shpesh kërkesën pa kryer një vlerësim të vërtetë individual.

Vendimi i fundit italian duket se shënon një ndryshim të rëndësishëm në këtë qasje.

Gjykata deklaroi se administrata italiane nuk mund ta refuzonte vizën vetëm për shkak të ekzistencës së sinjalizimit SIS. Autoritetet duhet të verifikojnë konkretisht nëse aplikanti përbën realisht një kërcënim aktual për rendin publik ose sigurinë publike.

Vendimi mbështetet gjerësisht në Rregulloren e Bashkimit Europian numër 1861 të vitit 2018, e cila rregullon funksionimin e Sistemit Informativ Schengen. Në veçanti, neni 27 i rregullores parashikon një mekanizëm konsultimi ndërmjet shteteve anëtare përpara refuzimit ose dhënies së vizave afatgjata apo lejeve të qëndrimit për personat e sinjalizuar në SIS.

Sipas gjykatës, rregullorja europiane nuk imponon refuzime automatike. Përkundrazi, ajo kërkon një vlerësim konkret dhe individual të situatës së shtetasit të huaj.

Vendimi rikujton gjithashtu arsyetimin e Gjykatës Kushtetuese italiane në vendimin numër 6 të vitit 2026, e cila kritikoi idenë se një sinjalizim SIS duhet të pengojë automatikisht lëshimin e dokumenteve të qëndrimit ose të hyrjes.

Gjykata Kushtetuese theksoi se e drejta europiane po orienton gjithnjë e më shumë sistemin drejt proporcionalitetit dhe vlerësimit individual, duke kufizuar automatizmat administrative.

Ky zhvillim mund të ketë pasoja të rëndësishme jo vetëm për vizat e studimit, por edhe për vizat e punës, bashkimin familjar, lejet e qëndrimit dhe politikat europiane të emigracionit në hapësirën Schengen.

Vendimi është veçanërisht i rëndësishëm sepse vë në diskutim një kulturë administrative të bazuar mbi supozime të lidhura me sigurinë. Sipas interpretimit të ri që po formohet në jurisprudencën italiane, ekzistenca e një sinjalizimi SIS nuk mjafton më vetvetiu. Autoritetet duhet të provojnë pse personi përbën një rrezik real dhe aktual.

Për avokatët e emigracionit dhe politikëbërësit europianë, kjo çështje mund të përfaqësojë fillimin e një ripërcaktimi më të gjerë të ekuilibrit ndërmjet sigurisë kufitare dhe të drejtave individuale në sistemin Schengen.

Avv. Fabio Loscerbo
ORCID: https://orcid.org/0009-0004-7030-0428

Titulli: Këshilli i Shtetit italian: siguria publike mund të mbizotërojë mbi integrimin

 Titulli: Këshilli i Shtetit italian: siguria publike mund të mbizotërojë mbi integrimin

Një vendim i fundit i Consiglio di Stato pritet të ndikojë ndjeshëm në mënyrën se si trajtohen çështjet e emigracionit në Itali, veçanërisht kur kërkesat e sigurisë publike përplasen me situata integrimi afatgjatë.

Me vendimin nr. 3392 të vitit 2026 (regjistri i përgjithshëm nr. 3348/2025), gjykata konfirmoi revokimin e mbrojtjes subsidiare dhe refuzimin e lejes së qëndrimit, edhe pse personi në fjalë kishte jetuar për shumë vite në Itali, kishte një punë të qëndrueshme dhe lidhje familjare të konsoliduara .

Çështja lidhet me një shtetas të huaj të cilit i është hequr statusi i mbrojtjes pasi u konstatua se kushtet që e justifikonin atë nuk ekzistonin më. Për më tepër, një dënim penal i rëndë çoi administratën ta konsiderojë atë si person me rrezikshmëri shoqërore.

Megjithëse mbrojtja u mbështet në të drejtën për jetë private dhe familjare sipas nenit 8 të Konventës Evropiane për të Drejtat e Njeriut, si dhe në nivelin e integrimit të arritur, gjykata mbështeti qëndrimin e administratës.

Vendimi thekson një parim themelor juridik: kur kushtet e mbrojtjes pushojnë së ekzistuari, revokimi i lejes së qëndrimit përkatëse është një pasojë e detyrueshme ligjore, jo një zgjedhje diskrecionale.

Gjithashtu, gjykata nënvizon se kërkesat e sigurisë publike mund të mbizotërojnë edhe përballë një integrimi të fortë dhe të qëndrueshëm. Vlerësimi i “rrezikshmërisë shoqërore” i takon autoriteteve të sigurisë dhe mund të bazohet në një analizë të përgjithshme të sjelljes së individit.

Kontrolli i gjykatës administrative është i kufizuar: ai përqendrohet vetëm në verifikimin e mungesës së palogjikshmërisë së dukshme, mungesës së hetimit ose shkeljeve procedurale, pa zëvendësuar vlerësimin e administratës.

Një tjetër aspekt i rëndësishëm është zbatimi i parimit tempus regit actum, sipas të cilit ligjshmëria e një akti administrativ vlerësohet mbi bazën e rrethanave ekzistuese në momentin e nxjerrjes së tij.

Si rrjedhojë, elemente të mëvonshme, si rehabilitimi penal, nuk ndikojnë në vlefshmërinë e vendimit fillestar, por mund të merren parasysh vetëm në një procedurë të re administrative.

Mesazhi është i qartë: integrimi, i vetëm, nuk mjafton për të garantuar të drejtën e qëndrimit.

Kur në lojë janë çështje të sigurisë publike, autoritetet italiane mund të refuzojnë qëndrimin edhe në prani të lidhjeve të forta shoqërore dhe familjare.

Ky vendim pasqyron një tendencë më të gjerë në të drejtën evropiane të emigracionit, ku balanca midis të drejtave individuale dhe sigurisë kolektive po anon gjithnjë e më shumë nga kjo e fundit.

---

Deklaratë transparence mbi burimet
Ky artikull bazohet në analizën e vendimit të Consiglio di Stato, Seksioni VI, nr. 3392/2026, regjistri i përgjithshëm nr. 3348/2025 . Vendimi është shqyrtuar drejtpërdrejt dhe referencat juridike janë verifikuar në burime zyrtare.

---

Avv. Fabio Loscerbo
https://orcid.org/0009-0004-7030-0428

Itali: Gjykata jep leje qëndrimi pavarësisht refuzimit nga Policia falë punës dhe integrimit

 Itali: Gjykata jep leje qëndrimi pavarësisht refuzimit nga Policia falë punës dhe integrimit

Një vendim i fundit i Gjykatës së Bolonjës jep një sinjal të qartë në të drejtën e emigracionit italian: integrimi real ka më shumë peshë se vlerësimet administrative formale.

Me vendim të datës 24 prill 2026, në procedimin me numër 591/2025, Gjykata ka anuluar vendimin e Policisë që kishte refuzuar dhënien e lejes së qëndrimit për mbrojtje speciale. Autoritetet administrative kishin argumentuar se aplikanti nuk kishte provuar një nivel të mjaftueshëm integrimi. Gjykata nuk e pranoi këtë qasje dhe konfirmoi një parim gjithnjë e më të rëndësishëm: integrimi nuk duhet të jetë i përkryer për të pasur vlerë juridike.

Rasti ka të bëjë me një shtetas të huaj që jeton prej disa vitesh në Itali, me një punë të qëndrueshme, të ardhura të rregullta dhe pjesëmarrje në kurse gjuhe dhe formimi profesional. Pavarësisht këtyre elementeve, Policia, duke u mbështetur në një mendim negativ të Komisionit Territorial, kishte refuzuar kërkesën duke e konsideruar integrimin të pamjaftueshëm.

Gjykata mori një qëndrim të ndryshëm. Ajo theksoi se integrimi nuk duhet parë si një gjendje përfundimtare dhe e plotë, por si një proces. Ajo që ka rëndësi është ekzistenca e një rruge konkrete dhe të besueshme integrimi në shoqërinë pritëse.

Në qendër të vendimit qëndron neni 8 i Konventës Evropiane për të Drejtat e Njeriut, i cili mbron të drejtën për jetën private dhe familjare. Gjykata sqaroi se “jeta private” nuk kufizohet vetëm në lidhjet familjare, por përfshin edhe marrëdhëniet shoqërore, punën dhe rrjetin e lidhjeve që një person ndërton me kalimin e kohës. Dëbimi i një personi në këto kushte përbën një ndërhyrje serioze në të drejtat themelore.

Vendimi vë në pah edhe parimin e proporcionalitetit. Në mungesë të arsyeve që lidhen me sigurinë publike apo rendin publik, interesi i shtetit për dëbim dobësohet, ndërsa e drejta e individit për të ruajtur jetën e tij në Itali bëhet mbizotëruese.

Në këtë bazë, Gjykata arriti në përfundimin se refuzimi i lejes së qëndrimit do të kishte shkaktuar një shkëputje të pajustifikuar nga jeta e ndërtuar. Për këtë arsye, ajo njohu të drejtën për një leje qëndrimi për mbrojtje speciale, me kohëzgjatje dyvjeçare, të rinovueshme dhe të konvertueshme në leje pune .

Ky vendim është pjesë e një tendence më të gjerë në jurisprudencën italiane, e cila po largohet gradualisht nga kriteret formale administrative dhe po përqendrohet në realitetin konkret të jetës së individëve.

Për profesionistët dhe vëzhguesit, mesazhi është i qartë: puna, marrëdhëniet shoqërore dhe përpjekjet reale për integrim po bëhen elementë vendimtarë për të përcaktuar të drejtën për qëndrim.

Në një kontekst evropian ku debati mbi politikat migratore është gjithnjë i pranishëm, vendime të tilla tregojnë tensionin mes kontrollit dhe mbrojtjes së të drejtave. Në këtë rast, balanca është anuar qartësisht në favor të të drejtave individuale.

Shënim mbi transparencën e burimeve
Ky artikull bazohet në analizën e drejtpërdrejtë të vendimit të Gjykatës së Bolonjës, seksioni për çështjet e emigracionit, procedimi nr. 591/2025, i datës 24 prill 2026 . Referencat juridike janë verifikuar në burime zyrtare.

Fabio Loscerbo, Avokat
ORCID: https://orcid.org/0009-0004-7030-0428

Revokimi i autorizimit të punës: një vendim italian ripërcakton kufijtë e lejes së qëndrimit për kërkim pune

 Revokimi i autorizimit të punës: një vendim italian ripërcakton kufijtë e lejes së qëndrimit për kërkim pune

Një vendim i fundit i Gjykatës Administrative Rajonale të Emilia-Romagna ka tërhequr vëmendje në fushën e së drejtës së emigracionit, duke trajtuar një çështje të përsëritur në procedurat e kuotave të punës: çfarë ndodh kur një shtetas i huaj hyn ligjërisht në Itali me vizë pune, por më pas revokohet autorizimi i punës mbi të cilin ishte bazuar hyrja e tij.

Me vendimin numër 773, datë 27 prill 2026, Gjykata rrëzoi padinë e një shtetasi të huaj që kishte hyrë në Itali përmes sistemit të kuotave, por që nuk kishte mundur të përfundonte marrëdhënien e punës për shkak se punëdhënësi ishte bërë i paarritshëm. Paditësi argumentonte se, në mungesë të një leje qëndrimi për punë, të paktën duhej t’i njihej një leje qëndrimi për kërkim pune.

Gjykata nuk e pranoi këtë argument.

Arsyetimi i saj bazohet në një dallim juridik shumë të qartë: leja e qëndrimit për kërkim pune presupozon ndërprerjen e një marrëdhënieje pune të krijuar ligjërisht dhe të ndërprerë për shkaqe që nuk varen nga punëmarrësi. Ajo nuk mund të përdoret si zgjidhje alternative kur kjo marrëdhënie pune nuk ka ekzistuar kurrë juridikisht.

Ky është thelbi i vendimit.

Sipas Gjykatës, kur autorizimi fillestar i punës revokohet sepse kushtet ligjore mungonin që në origjinë, bie edhe baza juridike e qëndrimit. Në këtë kontekst, leja për kërkim pune nuk mund të rikrijojë një të drejtë qëndrimi që nuk ka më themel juridik.

Ky interpretim i rreptë mund të ketë pasoja të rëndësishme.

Procedurat e kuotave të punës në Itali kanë prodhuar shpesh situata ku punëtorë të huaj, të hyrë rregullisht, gjenden në pasiguri për shkak të parregullsive administrative ose mospërmbushjeve nga punëdhënësit. Ky vendim tregon se gjykata administrative nuk është e prirur, të paktën në këtë skenar, ta përdorë lejen për kërkim pune si mekanizëm korrigjues.

Gjykata rrëzoi gjithashtu argumentin e bazuar në nenin 8 të Konventës Evropiane për të Drejtat e Njeriut mbi jetën private dhe familjare, duke vlerësuar se rrethanat e çështjes nuk e justifikonin këtë mbrojtje.

Për praktikuesit e së drejtës së emigracionit, mesazhi është i qartë: në procedurat që lidhen me kuotat e punës, vlefshmëria juridike e autorizimit fillestar mbetet vendimtare, dhe çdo revokim duhet kundërshtuar menjëherë.

Përtej rastit konkret, ky vendim rihap debatin mbi raportin ndërmjet rigorozitetit administrativ dhe mbrojtjes së atyre që e kanë ndërtuar projektin e tyre migrator mbi një hyrje të ligjshme.

Dhe ky debat është ende i hapur.

Fabio Loscerbo
Avokat
ORCID: https://orcid.org/0009-0004-7030-0428

Kur gjykata njeh mbrojtjen, por shteti refuzon lejen e qëndrimit: rasti i Brescias dhe përplasja mes vendimit gjyqësor dhe sinjalizimit SIS

 Kur gjykata njeh mbrojtjen, por shteti refuzon lejen e qëndrimit: rasti i Brescias dhe përplasja mes vendimit gjyqësor dhe sinjalizimit SIS

Një vendim i fundit i Gjykatës Administrative Rajonale të Brescias po tërheq vëmendje përtej të drejtës italiane të emigracionit, sepse ngre një çështje sa teknike aq edhe themelore: çfarë ndodh kur një gjykatë njeh të drejtën për mbrojtje ndërkombëtare, por administrata refuzon megjithatë të lëshojë lejen e qëndrimit?

Ky është thelbi i çështjes së vendosur me vendimin e 23 prillit 2026 të Gjykatës Administrative të Brescias. Çështja lidhet me një shtetas të huaj që kishte marrë, me dekret përfundimtar nga Gjykata e Brescias, njohjen e mbrojtjes subsidiare. Në parim, kjo duhet të çonte në lëshimin e lejes së qëndrimit. Megjithatë, Questura e refuzoi lejen duke u mbështetur në një sinjalizim në Sistemin Informativ Schengen, SIS, sinjalizim i konfirmuar edhe pas vendimit gjyqësor.

Kontrasti është i qartë. Nga njëra anë kemi një vendim gjyqësor përfundimtar që njeh një të drejtë themelore. Nga ana tjetër, një refuzim administrativ i bazuar në një mekanizëm evropian sigurie.

Pyetja shkon përtej këtij rasti: a mundet një sinjalizim sigurie të neutralizojë në praktikë efektet e një vendimi gjyqësor përfundimtar?

Formalisht, gjykata e zgjidhi çështjen për arsye procedurale, duke e deklaruar të papranueshme kërkesën për ekzekutim. Por çështja thelbësore mbetet e hapur, dhe pikërisht kjo e bën vendimin të rëndësishëm.

Në lojë nuk është thjesht një debat teknik. Bëhet fjalë për efektivitetin e të drejtave. Në të drejtën e emigracionit, një e drejtë e njohur, por e pazbatueshme, mund të kthehet në një mbrojtje vetëm teorike.

Ky rast ka jehonë përtej Italisë, sepse pasqyron tensionet në rritje mes kontrollit migrator, bashkëpunimit evropian dhe garancive gjyqësore. Sistemi SIS u krijua si një instrument bashkëpunimi mes shteteve anëtare. Por kjo çështje tregon se këto mekanizma mund të përplasen me mbrojtjen e njohur nga gjykatat.

Rasti i Brescias hap kështu një debat më të gjerë mbi ekuilibrin mes autoritetit gjyqësor dhe pushtetit administrativ. Ai ngre një pyetje të thjeshtë, por vendimtare: a mundet një person i njohur si i mbrojtur nga një gjykatë të mbetet megjithatë i bllokuar në një limbo juridike për shkak të një sinjalizimi administrativ?

Është gjithashtu një pyetje shumë praktike për juristët: a mjafton të fitosh një çështje nëse zbatimi i vendimit mund të bllokohet më pas?

Për disa, ky rast tregon rrezikun që mekanizmat e sigurisë mund ta zbrazin në mënyrë të tërthortë mbrojtjen gjyqësore nga përmbajtja e saj. Për të tjerë, ai nxjerr në pah një tension të pazgjidhur në zemër të rendit juridik Schengen.

Në çdo rast, ky vendim ka rëndësi sepse zbulon një problem strukturor, jo një anomali të izoluar.

Në të drejtën e emigracionit, beteja më e vështirë shpesh nuk është të fitosh njohjen e një të drejte, por ta bësh atë të efektshme.

Dhe për këtë arsye rasti i Brescias meriton vëmendje shumë përtej kufijve italianë.

Fabio Loscerbo
Avokat i emigracionit
ORCID: https://orcid.org/0009-0004-7030-0428

Titulli: Itali: një gjyqtar lejon një të huaj të ndaluar të rinovojë lejen e qëndrimit

 Titulli: Itali: një gjyqtar lejon një të huaj të ndaluar të rinovojë lejen e qëndrimit

Një vendim i fundit i Gjykatës së Mbikëqyrjes Penale në Bolonjë rikthen në qendër të debatit një çështje thelbësore të së drejtës së imigracionit: a mund një i huaj i ndaluar të ushtrojë në mënyrë efektive të drejtën për rinovimin e lejes së qëndrimit?

Me dekretin numër 2827 të vitit 2026, të datës 7 prill 2026, gjyqtari autorizoi një shtetas të huaj të ndaluar të dalë përkohësisht nga institucioni penitenciar, nën shoqërim policor, për t’u paraqitur në Questura dhe për të rinovuar lejen e qëndrimit për mbrojtje plotësuese (mbrojtje subsidiare).

Rasti nxjerr në pah një problem praktik shpesh të nënvlerësuar. Procedurat administrative në Itali, veçanërisht në fushën e imigracionit, kërkojnë zakonisht praninë fizike të aplikantit. Për personat e privuar nga liria, ky kusht bëhet një pengesë reale që mund të sjellë pasoja të rënda juridike.

Pa ndërhyrjen e gjyqtarit, personi në fjalë nuk do të kishte mundur të përfundonte procedurën e rinovimit, duke rrezikuar humbjen e qëndrimit të rregullt. Një situatë e tillë do të ndikonte drejtpërdrejt në statusin e tij juridik dhe në procesin e integrimit.

Për të shmangur këtë rezultat, gjyqtari dha një “leje për nevojë”, një instrument i parashikuar nga e drejta penale e ekzekutimit. Edhe pse zakonisht kjo leje jepet për ngjarje familjare të veçanta, në këtë rast u aplikua një interpretim më i gjerë, duke njohur se rinovimi i lejes së qëndrimit përbën një nevojë thelbësore.

Vendimi pasqyron një qasje substanciale të së drejtës, që vendos në plan të parë efektivitetin real të të drejtave dhe jo vetëm njohjen formale të tyre.

Në këtë kuptim, theksohet një parim themelor: e drejta e imigracionit nuk ndalet në burg. Procedurat administrative vazhdojnë të prodhojnë efekte dhe duhet të jenë realisht të aksesueshme edhe për personat e ndaluar.

Teksti i plotë i vendimit është i disponueshëm në këtë link:
https://www.calameo.com/books/008079775da5e9791f18c

Ky vendim mund të ndikojë në praktikën e ardhshme, duke nxitur një koordinim më të madh ndërmjet administratës penitenciare dhe autoriteteve të imigracionit, si dhe duke kontribuar në debatin mbi balancimin midis masave të ndalimit dhe mbrojtjes së të drejtave themelore.

Nga Avv. Fabio Loscerbo
ORCID: https://orcid.org/0009-0004-7030-0428