Një gjykatë italiane vendos: një punëtor i huaj nuk mund të penalizohet për një vonesë administrative prej tetëmbëdhjetë muajsh

Një vendim i rëndësishëm në fushën e të drejtës së emigracionit është dhënë së fundmi në Itali. Gjykata Administrative Rajonale e Pulias ka anuluar refuzimin e një leje qëndrimi për punë sezonale, duke theksuar se një shtetas i huaj nuk mund të humbasë të drejtat e tij për shkak të vonesave të shkaktuara nga vetë administrata publike.

Vendimi, i publikuar më 9 qershor 2026, është dhënë nga Gjykata Administrative Rajonale e Pulias në çështjen me numër regjistri të përgjithshëm 648 të vitit 2026. Çështja kishte të bënte me një punëtor të huaj që kishte hyrë ligjërisht në Itali me një autorizim për punë sezonale dhe me vizën përkatëse të hyrjes.

Pas mbërritjes në Itali, punëtori kishte nënshkruar kontratën e qëndrimit dhe kishte paraqitur në kohë kërkesën për leje qëndrimi për punë sezonale. Megjithatë, administrata nuk mori asnjë vendim për rreth tetëmbëdhjetë muaj.

Kur Drejtoria e Policisë së Barit shqyrtoi më në fund kërkesën në korrik 2025, ajo vendosi ta refuzonte, duke argumentuar se periudha maksimale e qëndrimit sezonal kishte përfunduar dhe se aplikanti nuk kishte kërkuar konvertimin e lejes së qëndrimit në një kategori tjetër.

Gjykata nuk e pranoi këtë argumentim.

Sipas gjyqtarëve, arsyet e përdorura nga administrata ishin pasojë e drejtpërdrejtë e vonesës së vetë administratës. Vendimi thekson se është e paarsyeshme t’i kërkohet një personi të konvertojë një leje qëndrimi që nuk e ka marrë kurrë. Nëse dokumenti nuk është lëshuar për shkak të mosveprimit të autoriteteve, i huaji nuk mund të mbahet përgjegjës për këtë situatë.

Gjykata vuri në dukje gjithashtu se aplikanti i plotësonte të gjitha kushtet ligjore për marrjen e lejes së qëndrimit që në momentin e paraqitjes së kërkesës. Për këtë arsye, kalimi i kohës i shkaktuar nga vonesa administrative nuk mund të shërbejë si arsye për t’i mohuar një të drejtë që ekzistonte tashmë sipas ligjit.

Ky vendim ka rëndësi që shkon përtej rastit konkret. Në sistemin italian të emigracionit, posedimi i një lejeje qëndrimi është shpesh kusht për procedura të tjera administrative, si rinovimi ose konvertimi i saj. Kur administrata vonon lëshimin e dokumenteve të nevojshme, pasojat mund të ndikojnë seriozisht në statusin juridik të personit të interesuar.

Për këtë arsye, Gjykata Administrative Rajonale e Pulias riafirmoi një parim themelor të së drejtës administrative: administrata publike nuk mund të përfitojë nga mosveprimi i saj. Pasojat e vonesave procedurale duhet të rëndojnë mbi autoritetin që i ka shkaktuar ato dhe jo mbi qytetarin që ka respektuar të gjitha detyrimet e përcaktuara nga ligji.

Gjykata hodhi poshtë gjithashtu argumentet që lidhen me vështirësitë teknike ose informatike të sistemeve të përdorura nga administrata. Sipas vendimit, problemet organizative ose teknologjike nuk mund të justifikojnë cenimin e të drejtave të njohura nga rendi juridik.

Në një kohë kur vonesat administrative përbëjnë një nga sfidat kryesore për migrantët në shumë vende evropiane, ky vendim mund të shërbejë si një precedent i rëndësishëm për çështje të ngjashme që lidhen me procedurat e lejeve të qëndrimit dhe mbrojtjen efektive të të drejtave të punëtorëve të huaj.

Nga Avokati Fabio Loscerbo

ORCID: https://orcid.org/0009-0004-7030-0428

 

Konvertimi i lejes së qëndrimit për punë sezonale pas skadimit të saj: përparësia e kushteve thelbësore dhe mbrojtja e integrimit në vendimin e Gjykatës Administrative Rajonale të Lombardisë, Seksioni IV, 8 qershor 2026, nr. 2962 (Çështja nr. 2106/2024)

Konvertimi i lejes së qëndrimit për punë sezonale në leje qëndrimi për punë të varur përbën një nga instrumentet juridike përmes të cilave ligjvënësi italian synon të favorizojë stabilizimin në territorin kombëtar të punëtorëve të huaj që kanë dëshmuar tashmë aftësinë e tyre për t’u integruar në tregun italian të punës. Në këtë kuadër paraqet interes të veçantë vendimi i Gjykatës Administrative Rajonale të Lombardisë (TAR Lombardia), Seksioni IV, nr. 2962, datë 8 qershor 2026, në procedimin nr. 2106/2024, i cili trajton çështjen e rëndësisë juridike të skadimit të lejes së qëndrimit në procedurën e konvertimit të saj.

Mosmarrëveshja lindi pas revokimit të autorizimit për konvertimin e një lejeje qëndrimi për punë sezonale në një leje qëndrimi për punë të varur. Administrata konsideroi se kërkesa për konvertim ishte paraqitur pas skadimit të lejes dhe, për këtë arsye, nuk mund të pranohej. Megjithatë, aplikanti provoi se, edhe pse leja e tij ishte e vlefshme deri më 30 shtator 2023, dokumenti i ishte dorëzuar fizikisht vetëm më 16 tetor 2023, pra pasi kishte skaduar afati i vlefshmërisë së saj.

Rëndësia e këtij vendimi qëndron në faktin se ai përfshihet në një orientim jurisprudencial që i jep përparësi elementeve thelbësore ndaj aspekteve thjesht formale të procedurave administrative. Gjykata i referohet jurisprudencës së Këshillit të Shtetit, sipas së cilës nuk ekziston asnjë dispozitë ligjore që kërkon që leja e qëndrimit të jetë ende në fuqi në momentin e paraqitjes së kërkesës për konvertim. Përkundrazi, elementi vendimtar është verifikimi i kushteve materiale që justifikojnë lëshimin e lejes së re të qëndrimit.

Vendimi vë në pah funksionin ekonomik dhe shoqëror të institutit të konvertimit. Qëllimi i ligjvënësit nuk është të ndëshkojë të huajt për parregullsi formale që burojnë nga vonesat administrative, por të mundësojë qëndrimin e ligjshëm të personave që kanë krijuar një lidhje reale me tregun italian të punës. Në këtë perspektivë, ekzistenca e një kontrate pune, disponueshmëria e mjeteve të mjaftueshme të jetesës dhe integrimi efektiv në strukturën ekonomike dhe shoqërore të vendit kanë një rëndësi dukshëm më të madhe sesa fakti formal i skadimit të lejes fillestare.

Veçanërisht domethënëse është pjesa e arsyetimit ku gjykata thekson se vonesa në dorëzimin e lejes së qëndrimit ishte tërësisht e imputueshme administratës publike. Nga kjo premisë rrjedh parimi i përgjithshëm sipas të cilit një shtetas i huaj nuk mund të vuajë pasojat negative të vonesave ose të mangësive organizative që varen ekskluzivisht nga autoritetet publike. Ky përfundim është plotësisht në përputhje me parimet kushtetuese të administrimit të mirë dhe paanshmërisë, të parashikuara nga neni 97 i Kushtetutës italiane.

Vendimi pasqyron gjithashtu një evolucion më të gjerë të së drejtës italiane të emigracionit, të karakterizuar nga një vëmendje gjithnjë e më e madhe ndaj treguesve konkretë të integrimit. Referimet e gjykatës ndaj stabilitetit të marrëdhënies së punës, vetë-mjaftueshmërisë ekonomike dhe pjesëmarrjes në jetën socio-ekonomike të vendit tregojnë se vlerësimi administrativ duhet të fokusohet në situatën reale të personit dhe jo vetëm në elemente dokumentare apo procedurale. Integrimi shfaqet kështu si një kriter juridikisht i rëndësishëm në vlerësimin e pozitës së të huajve brenda rendit juridik italian.

Në përfundim, vendimi i Gjykatës Administrative Rajonale të Lombardisë konfirmon një interpretim thelbësor të nenit 24 të Dekretit Legjislativ nr. 286 të vitit 1998. Sipas këtij interpretimi, skadimi i thjeshtë i lejes së qëndrimit për punë sezonale nuk përbën, në vetvete, një arsye të mjaftueshme për të refuzuar konvertimin e saj. Ajo që ka rëndësi është verifikimi i elementeve që dëshmojnë integrimin real të aplikantit në tregun italian të punës dhe ekzistencën e kushteve ligjore për lëshimin e një lejeje qëndrimi për punë të varur. Në këtë këndvështrim, vendimi kontribuon në forcimin e një orientimi jurisprudencial që mbron besimin legjitim, arsyeshmërinë e veprimit administrativ dhe vlerësimin e proceseve reale të integrimit të zhvilluara brenda shoqërisë italiane.

Avokat Fabio Loscerbo

ORCID: https://orcid.org/0009-0004-7030-0428

Deklaratë transparence mbi burimet: Ky artikull bazohet në vendimin e Gjykatës Administrative Rajonale të Lombardisë, Seksioni IV, nr. 2962/2026, i publikuar më 8 qershor 2026, në çështjen nr. 2106/2024. Referencat juridike dhe faktet e paraqitura janë verifikuar drejtpërdrejt në tekstin e vendimit gjyqësor.

 

Puna sezonale në Itali: Gjykata refuzon lejen e qëndrimit për kërkim pune kur marrëdhënia e punës nuk ka filluar kurrë

Një vendim i fundit i Gjykatës Administrative Rajonale të Emilia-Romagna ka sjellë në vëmendje një çështje të rëndësishme të së drejtës së emigracionit në Itali: çfarë ndodh me një punëtor të huaj që hyn ligjërisht në Itali për punë sezonale, por zbulon pas mbërritjes se punëdhënësi që kishte kërkuar punësimin e tij nuk mund të gjendet?

Rasti ka të bëjë me dy shtetas të huaj që kishin marrë rregullisht vizën e hyrjes në kuadër të sistemit italian të kuotave për punë sezonale. Hyrja e tyre në Itali ishte autorizuar mbi bazën e një oferte pune të paraqitur nga një punëdhënës në sektorin bujqësor.

Megjithatë, pas mbërritjes në Itali, punëtorët konstatuan se punëdhënësi që kishte kërkuar ardhjen e tyre ishte bërë i paarritshëm. Për pasojë, kontrata e qëndrimit nuk u nënshkrua kurrë dhe marrëdhënia e punës nuk filloi asnjëherë.

Duke konsideruar se kjo situatë nuk varej nga vullneti i tyre, ata kërkuan lëshimin e një lejeje qëndrimi për kërkim pune, me qëllim që të qëndronin ligjërisht në Itali dhe të gjenin një punë të re.

Administrata e refuzoi kërkesën dhe Gjykata Administrative e konfirmoi këtë vendim.

Sipas gjyqtarëve, leja e qëndrimit për kërkim pune mund të jepet vetëm kur një marrëdhënie pune ka ekzistuar realisht dhe më pas është ndërprerë për arsye që nuk varen nga punëtori. Në rastin konkret, marrëdhënia e punës nuk kishte filluar kurrë dhe për këtë arsye mungonin kushtet ligjore të nevojshme për lëshimin e kësaj lejeje.

Gjykata theksoi se ekziston një dallim thelbësor midis humbjes së një pune ekzistuese dhe mungesës së fillimit të marrëdhënies së punës. Pikërisht kjo dallim është vendimtar për zbatimin e legjislacionit italian në këtë fushë.

Vendimi pasqyron një interpretim të rreptë të normave aktuale të emigracionit, por njëkohësisht ngre pyetje mbi nivelin e mbrojtjes që u garantohet punëtorëve të huaj që kanë respektuar të gjitha procedurat ligjore për të hyrë në Itali dhe që më pas përballen me pasojat e sjelljes së punëdhënësit.

Në një periudhë kur shumë sektorë të ekonomisë italiane varen nga puna sezonale e shtetasve të huaj, ky vendim pritet të ushqejë debatin mbi nevojën për reforma ligjore që të ofrojnë mbrojtje më efektive për punëtorët e ndodhur në situata për të cilat nuk mbajnë asnjë përgjegjësi.

Avv. Fabio Loscerbo

ORCID: https://orcid.org/0009-0004-7030-0428

 

Gjykata e Bolonjës konfirmon mbrojtjen speciale pavarësisht Dekretit Cutro

Bolonjë, Itali – Dy vendime të rëndësishme të dhëna nga Gjykata e Bolonjës më 22 maj 2026 konfirmojnë se shtetasit e huaj që kanë ndërtuar një jetë reale dhe të qëndrueshme në Itali mund të përfitojnë ende një leje qëndrimi për mbrojtje speciale, pavarësisht kufizimeve të vendosura nga i ashtuquajturi Dekreti Cutro.

Çështjet kishin të bënin me dy shtetas marokenë, kërkesat e të cilëve për mbrojtje ndërkombëtare ishin refuzuar nga Komisioni Territorial. Megjithatë, pas shqyrtimit të dosjeve, Gjykata arriti në përfundimin se të dy kishin krijuar në Itali lidhje të forta sociale, profesionale dhe personale, të tilla që largimi i tyre do të përbënte një cenim joproporcional të të drejtave themelore.

Rëndësia e këtyre vendimeve qëndron veçanërisht në faktin se ato mbështeten në vendimin nr. 13309 të Gjykatës së Kasacionit italian, të datës 11 nëntor 2025. Në atë vendim, Gjykata e Kasacionit sqaroi se reformat ligjore të vitit 2023 nuk e kanë eliminuar mbrojtjen e jetës private dhe familjare të garantuar nga neni 8 i Konventës Evropiane për të Drejtat e Njeriut.

Sipas Gjykatës së Bolonjës, kuadri ligjor i krijuar pas Dekretit Cutro duhet të interpretohet gjithmonë në përputhje me detyrimet kushtetuese dhe ndërkombëtare të Italisë. Për këtë arsye, autoritetet administrative dhe gjyqësore vazhdojnë të kenë detyrimin të vlerësojnë nëse largimi i një personi do të përbënte një ndërhyrje të tepruar në jetën private dhe familjare që ai ka ndërtuar në territorin italian.

Në çështjen e parë, gjyqtarët morën parasysh disa vite pune të vazhdueshme në sektorin e ndërtimit, disponimin e një banese të pavarur dhe marrjen e patentës italiane të drejtimit. Në çështjen e dytë, u konsideruan veçanërisht të rëndësishme ekzistenca e një kontrate pune me afat të pacaktuar, pjesëmarrja në kurse të gjuhës italiane, stabiliteti i banimit dhe mungesa e çdo precedent penal.

Gjykata theksoi se integrimi nuk mund të matet vetëm përmes punësimit. Vlerësimi duhet të përfshijë të gjithë rrugëtimin jetësor të personit, duke marrë parasysh marrëdhëniet sociale të krijuara, pavarësinë ekonomike të arritur, pjesëmarrjen në jetën e komunitetit dhe respektimin e rregullave të vendit pritës.

Duke njohur të drejtën e dy kërkuesve për të marrë një leje qëndrimi për mbrojtje speciale, Gjykata e Bolonjës konfirmoi se integrimi mbetet një element thelbësor i së drejtës italiane të emigracionit, edhe pas reformave të sjella nga Dekreti Cutro.

Këto vendime pritet të kenë ndikim të rëndësishëm në shumë procese të tjera ende në shqyrtim në gjykatat italiane, veçanërisht për shtetasit e huaj që kanë krijuar lidhje të forta me shoqërinë italiane gjatë qëndrimit të tyre në vend.

Ndërsa gjykatat vazhdojnë të përcaktojnë shtrirjen e reformave të vitit 2023, këto vendime tregojnë se parimet kushtetuese dhe mbrojtja e të drejtave themelore vazhdojnë të jenë në qendër të shqyrtimit të kërkesave për mbrojtje speciale.

Avv. Fabio Loscerbo

ORCID: https://orcid.org/0009-0004-7030-0428

Gjykata italiane konfirmon lidhjen e ngushtë midis autorizimit të punës dhe punëdhënësit në procedurat e lejes së qëndrimit

 Gjykata italiane konfirmon lidhjen e ngushtë midis autorizimit të punës dhe punëdhënësit në procedurat e lejes së qëndrimit

Një vendim i fundit i Gjykatës Administrative Rajonale të Emilia-Romagna ka rikthyer në qendër të debatit një nga aspektet më delikate të sistemit italian të emigracionit: lidhjen midis “nulla osta”-s, pra autorizimit administrativ për punë, dhe punëdhënësit që ka nisur procedurën administrative për punonjësin e huaj.

Vendimi, i publikuar më 21 maj 2026, ka të bëjë me një shtetas të huaj që kishte nisur procedurën për konvertimin e lejes së qëndrimit nga praktikë profesionale në leje qëndrimi për punë të varur.

Në rastin konkret, punëtori kishte marrë “nulla osta”-n përmes një punëdhënësi të caktuar dhe kishte nënshkruar kontratën e qëndrimit pranë sportelit unik të emigracionit. Megjithatë, marrëdhënia fillestare e punës nuk kishte nisur kurrë realisht. Më pas, punëtori kishte filluar punë pranë një kompanie tjetër.

Pas këtij ndryshimi, Questura e Forlì-t e shpalli të papranueshme kërkesën për konvertimin e lejes së qëndrimit, duke argumentuar se punëdhënësi që kishte nisur procedurën administrative nuk ishte i njëjti që kishte punësuar realisht shtetasin e huaj.

Gjykata Administrative mbështeti qëndrimin e administratës italiane.

Sipas gjyqtarëve, sistemi italian i emigracionit kërkon vazhdimësi midis punëdhënësit që kërkon “nulla osta”-n, kontratës së qëndrimit dhe marrëdhënies reale të punës të krijuar me shtetasin e huaj.

Gjykata theksoi gjithashtu se ky interpretim synon të parandalojë abuzimet me sistemin e emigracionit dhe rastet kur procedurat administrative hapen pa një qëllim të vërtetë për të punësuar punëtorin e huaj.

Vendimi pasqyron një qasje tradicionale të së drejtës italiane të emigracionit, e ndërtuar historikisht mbi rolin qendror të punëdhënësit në procedurën e hyrjes dhe rregullimit të qëndrimit të shtetasit të huaj.

Megjithatë, vendimi nxjerr në pah edhe tensionin në rritje midis ngurtësisë së procedurave administrative dhe realitetit modern të tregut të punës.

Tregu aktual i punës karakterizohet nga kontrata të përkohshme, ndryshime të shpeshta të punëdhënësit dhe situata pasigurie profesionale. Në këtë kontekst, lidhja tepër e fortë e statusit administrativ të një të huaji me vetëm një punëdhënës mund të sjellë pasoja shumë të rënda.

Ka edhe një element tjetër shumë të rëndësishëm në arsyetimin e gjykatës.
Gjykata theksoi se kërkuesi nuk kishte paraqitur asnjë shpjegim konkret për arsyet pse marrëdhënia e parë e punës nuk kishte filluar realisht.

Ky aspekt mund të bëhet vendimtar në çështjet e ardhshme gjyqësore.
Një punëtor i huaj që arrin të dokumentojë qartë arsyet e ndryshimit të punëdhënësit, duke provuar njëkohësisht vazhdimësinë e punës dhe integrimin social, mund të ketë një vlerësim juridik ndryshe nga interpretimi kufizues i adoptuar në këtë rast.

Vendimi dërgon kështu një mesazh të qartë për punëtorët e huaj dhe për profesionistët e së drejtës së emigracionit në Itali: koherenca procedurale e lidhur me “nulla osta”-n mbetet një element thelbësor në procedurat e konvertimit të lejeve të qëndrimit.

Avv. Fabio Loscerbo
ORCID: https://orcid.org/0009-0004-7030-0428

Sinjalizimet SIS dhe refuzimi i vizave: gjykatat italiane kundër refuzimeve automatike

 Sinjalizimet SIS dhe refuzimi i vizave: gjykatat italiane kundër refuzimeve automatike

Një vendim i fundit i Gjykatës Administrative Rajonale të Lazios mund të ndryshojë ndjeshëm marrëdhënien ndërmjet sinjalizimeve në Sistemin Informativ Schengen dhe refuzimeve të vizave të hyrjes në Europë.

Në vendimin e publikuar më 6 maj 2026, gjykata anuloi refuzimin e një vize studimi të lëshuar nga Konsullata Italiane në Stamboll ndaj një studenti të huaj që ishte sinjalizuar në sistemin SIS nga Greqia.

Për vite me radhë, shumë administrata europiane i kanë trajtuar sinjalizimet SIS pothuajse si arsye automatike për refuzimin e vizave ose lejeve të qëndrimit. Në praktikë, kur një person sinjalizohej nga një shtet anëtar në sistemin Schengen, autoritetet konsullore të një shteti tjetër refuzonin shpesh kërkesën pa kryer një vlerësim të vërtetë individual.

Vendimi i fundit italian duket se shënon një ndryshim të rëndësishëm në këtë qasje.

Gjykata deklaroi se administrata italiane nuk mund ta refuzonte vizën vetëm për shkak të ekzistencës së sinjalizimit SIS. Autoritetet duhet të verifikojnë konkretisht nëse aplikanti përbën realisht një kërcënim aktual për rendin publik ose sigurinë publike.

Vendimi mbështetet gjerësisht në Rregulloren e Bashkimit Europian numër 1861 të vitit 2018, e cila rregullon funksionimin e Sistemit Informativ Schengen. Në veçanti, neni 27 i rregullores parashikon një mekanizëm konsultimi ndërmjet shteteve anëtare përpara refuzimit ose dhënies së vizave afatgjata apo lejeve të qëndrimit për personat e sinjalizuar në SIS.

Sipas gjykatës, rregullorja europiane nuk imponon refuzime automatike. Përkundrazi, ajo kërkon një vlerësim konkret dhe individual të situatës së shtetasit të huaj.

Vendimi rikujton gjithashtu arsyetimin e Gjykatës Kushtetuese italiane në vendimin numër 6 të vitit 2026, e cila kritikoi idenë se një sinjalizim SIS duhet të pengojë automatikisht lëshimin e dokumenteve të qëndrimit ose të hyrjes.

Gjykata Kushtetuese theksoi se e drejta europiane po orienton gjithnjë e më shumë sistemin drejt proporcionalitetit dhe vlerësimit individual, duke kufizuar automatizmat administrative.

Ky zhvillim mund të ketë pasoja të rëndësishme jo vetëm për vizat e studimit, por edhe për vizat e punës, bashkimin familjar, lejet e qëndrimit dhe politikat europiane të emigracionit në hapësirën Schengen.

Vendimi është veçanërisht i rëndësishëm sepse vë në diskutim një kulturë administrative të bazuar mbi supozime të lidhura me sigurinë. Sipas interpretimit të ri që po formohet në jurisprudencën italiane, ekzistenca e një sinjalizimi SIS nuk mjafton më vetvetiu. Autoritetet duhet të provojnë pse personi përbën një rrezik real dhe aktual.

Për avokatët e emigracionit dhe politikëbërësit europianë, kjo çështje mund të përfaqësojë fillimin e një ripërcaktimi më të gjerë të ekuilibrit ndërmjet sigurisë kufitare dhe të drejtave individuale në sistemin Schengen.

Avv. Fabio Loscerbo
ORCID: https://orcid.org/0009-0004-7030-0428

Titulli: Këshilli i Shtetit italian: siguria publike mund të mbizotërojë mbi integrimin

 Titulli: Këshilli i Shtetit italian: siguria publike mund të mbizotërojë mbi integrimin

Një vendim i fundit i Consiglio di Stato pritet të ndikojë ndjeshëm në mënyrën se si trajtohen çështjet e emigracionit në Itali, veçanërisht kur kërkesat e sigurisë publike përplasen me situata integrimi afatgjatë.

Me vendimin nr. 3392 të vitit 2026 (regjistri i përgjithshëm nr. 3348/2025), gjykata konfirmoi revokimin e mbrojtjes subsidiare dhe refuzimin e lejes së qëndrimit, edhe pse personi në fjalë kishte jetuar për shumë vite në Itali, kishte një punë të qëndrueshme dhe lidhje familjare të konsoliduara .

Çështja lidhet me një shtetas të huaj të cilit i është hequr statusi i mbrojtjes pasi u konstatua se kushtet që e justifikonin atë nuk ekzistonin më. Për më tepër, një dënim penal i rëndë çoi administratën ta konsiderojë atë si person me rrezikshmëri shoqërore.

Megjithëse mbrojtja u mbështet në të drejtën për jetë private dhe familjare sipas nenit 8 të Konventës Evropiane për të Drejtat e Njeriut, si dhe në nivelin e integrimit të arritur, gjykata mbështeti qëndrimin e administratës.

Vendimi thekson një parim themelor juridik: kur kushtet e mbrojtjes pushojnë së ekzistuari, revokimi i lejes së qëndrimit përkatëse është një pasojë e detyrueshme ligjore, jo një zgjedhje diskrecionale.

Gjithashtu, gjykata nënvizon se kërkesat e sigurisë publike mund të mbizotërojnë edhe përballë një integrimi të fortë dhe të qëndrueshëm. Vlerësimi i “rrezikshmërisë shoqërore” i takon autoriteteve të sigurisë dhe mund të bazohet në një analizë të përgjithshme të sjelljes së individit.

Kontrolli i gjykatës administrative është i kufizuar: ai përqendrohet vetëm në verifikimin e mungesës së palogjikshmërisë së dukshme, mungesës së hetimit ose shkeljeve procedurale, pa zëvendësuar vlerësimin e administratës.

Një tjetër aspekt i rëndësishëm është zbatimi i parimit tempus regit actum, sipas të cilit ligjshmëria e një akti administrativ vlerësohet mbi bazën e rrethanave ekzistuese në momentin e nxjerrjes së tij.

Si rrjedhojë, elemente të mëvonshme, si rehabilitimi penal, nuk ndikojnë në vlefshmërinë e vendimit fillestar, por mund të merren parasysh vetëm në një procedurë të re administrative.

Mesazhi është i qartë: integrimi, i vetëm, nuk mjafton për të garantuar të drejtën e qëndrimit.

Kur në lojë janë çështje të sigurisë publike, autoritetet italiane mund të refuzojnë qëndrimin edhe në prani të lidhjeve të forta shoqërore dhe familjare.

Ky vendim pasqyron një tendencë më të gjerë në të drejtën evropiane të emigracionit, ku balanca midis të drejtave individuale dhe sigurisë kolektive po anon gjithnjë e më shumë nga kjo e fundit.

---

Deklaratë transparence mbi burimet
Ky artikull bazohet në analizën e vendimit të Consiglio di Stato, Seksioni VI, nr. 3392/2026, regjistri i përgjithshëm nr. 3348/2025 . Vendimi është shqyrtuar drejtpërdrejt dhe referencat juridike janë verifikuar në burime zyrtare.

---

Avv. Fabio Loscerbo
https://orcid.org/0009-0004-7030-0428