Avokat për Imigracionin

lunedì 9 novembre 2026

Sipas TAR-it të Bolonjës, revokimi i lejes afatgjatë kërkon vlerësim konkret të rrezikshmërisë dhe të mundësisë së një lejeje tjetër

Një dënim penal nuk është një fakt që mund të fshihet nga dosja e një shtetasi të huaj. Por, për revokimin e lejes së qëndrimit të BE-së për rezidentët afatgjatë, ligji kërkon një vlerësim të arsyetuar të rrezikshmërisë sociale dhe, në rrethana të caktuara, shqyrtimin e mundësisë së dhënies së një titulli tjetër qëndrimi. Këtë e ka trajtuar Gjykata Administrative Rajonale e Emilia-Romagna-s, Bolonjë, Seksioni I, në vendimin nr. 893 të datës 9 nëntor 2022.

Çështja: tre dënime penale dhe revokimi i statusit afatgjatë

I interesuari, shtetas tunizian, kishte leje qëndrimi për rezident afatgjatë. Ai kishte marrë tre dënime për vepra të lidhura me lëndët narkotike, të cilat ishin bërë përfundimtare. Pas vuajtjes së dënimit me burgim, Questura e Bolonjës, me vendim të datës 5 tetor 2020, revokoi lejen afatgjatë duke u mbështetur te ato dënime dhe te rrezikshmëria sociale që administrata nxirrte prej tyre.

Personi e kundërshtoi revokimin. Ai theksoi se rrezikshmëria e tij aktuale nuk mund të nxirrej vetëm nga vendimet penale dhe se, në proceset lidhur me masën e dëbimit, gjykata e mbikëqyrjes së ekzekutimit të dënimit dhe një gjykatë tjetër kishin vlerësuar ndryshe situatën e tij.

Në fillim, kërkesa e tij për pezullim të përkohshëm të revokimit u refuzua, sepse në atë fazë gjykata e konsideroi vlerësimin e Questura-s jo të paarsyeshëm në dritën e dënimeve të shumta. Më vonë, gjatë shqyrtimit në themel, u paraqitën zhvillime dhe vendime gjyqësore të tjera që ndikuan në analizën e çështjes. Ky dallim midis fazës së përkohshme dhe vendimit përfundimtar është i rëndësishëm për të mos e paraqitur procesin në mënyrë të gabuar.

Çfarë kërkon ligji për rezidentët afatgjatë?

Neni 9 i dekretit legjislativ italian nr. 286/1998 rregullon lejen e qëndrimit të BE-së për rezidentët afatgjatë. Në këtë regjim, një vendim revokimi i bazuar te siguria dhe rrezikshmëria nuk duhet të mbështetet vetëm në një përmendje mekanike të dënimit: kërkohet të arsyetohet vlerësimi i gjendjes konkrete, duke marrë parasysh elementet që ligji i konsideron të rëndësishme.

Vendimi i Bolonjës rikujton se gjykimi mbi rrezikshmërinë sociale duhet të marrë parasysh edhe kohëzgjatjen e qëndrimit në Itali, lidhjet sociale, familjare e profesionale dhe zhvillimet që mund të kenë ndodhur pas veprave penale. Kjo nuk do të thotë se dënimet nuk kanë peshë: ato mund të jenë shumë serioze dhe mund të justifikojnë masa negative, por arsyetimi administrativ duhet të jetë i përputhshëm me disiplinën e veçantë të statusit afatgjatë.

Pse ishte vendimtar neni 9, paragrafi 9?

Në dosje kishin marrë rëndësi vendimet e mëvonshme të autoriteteve gjyqësore, të cilat kishin përjashtuar rrezikshmërinë sociale të personit në lidhje me dëbimin. TAR-i vuri re se personi kishte vuajtur dënimin dhe se vendimet gjyqësore mbi dëbimin nuk mund të injoroheshin.

Veçanërisht i rëndësishëm ishte neni 9, paragrafi 9, i dekretit legjislativ nr. 286/1998. Kjo dispozitë parashikon se, kur një të huaji i revokohet leja e qëndrimit të BE-së për rezident afatgjatë dhe ndaj tij nuk duhet të zbatohet dëbimi, mund të lindë detyrimi i administratës për t'i lëshuar një leje tjetër qëndrimi, sipas kushteve të parashikuara nga teksti unik.

Gjykata nuk e interpretoi dispozitën si një mjet për të rikthyer automatikisht statusin afatgjatë. Ajo theksoi, më saktë, se Questura duhej të shqyrtonte mundësinë ligjore të një forme tjetër qëndrimi kur dëbimi nuk duhej të kryhej, sidomos duke pasur parasysh përfundimet e autoriteteve të tjera gjyqësore.

Vendimi i TAR-it: pranimi i ankimit dhe rishqyrtimi i dosjes

Me vendimin nr. 893/2022, TAR-i pranoi ankimin, duke kërkuar rishqyrtimin e pozicionit nga Questura e Bolonjës. Arsyeja thelbësore ishte nevoja për një vlerësim të plotë dhe aktual, përfshirë mundësinë e dhënies së një lejeje tjetër në kuadër të nenit 9, paragrafi 9. Shpenzimet gjyqësore u kompensuan.

Megjithatë, gjykata nuk tha se të gjitha dënimet duhet të injorohen dhe nuk urdhëroi lëshimin e menjëhershëm të një lejeje afatgjatë të re. Përkundrazi, ajo njohu nevojën që administrata të ushtrojë sërish kompetencën e saj sipas ligjit dhe në përputhje me vlerësimin e gjykatës.

Çfarë duhet të kontrollojë një i huaj që merr një vendim revokimi?

Së pari: llojin e saktë të lejes. Një leje pune me afat të caktuar dhe leja e BE-së për rezidentët afatgjatë nuk kanë të njëjtat rregulla për revokimin. Duhet lexuar vendimi i Questura-s për të përcaktuar dispozitat ligjore të përdorura dhe nëse ato i përkasin vërtet statusit të personit.

Së dyti: motivimin mbi rrezikshmërinë. Duhet verifikuar nëse vendimi vetëm rendit dënimet, apo trajton në mënyrë konkrete gjendjen aktuale, natyrën e veprave, vitet e qëndrimit në Itali dhe zhvillimet e mëvonshme. Dokumentet e punës, të ardhurat, banimi dhe lidhjet familjare mund të jenë të rëndësishme, por vetëm kur paraqiten në mënyrë të besueshme dhe të lidhur me kërkesat ligjore.

Së treti: vendimet e tjera gjyqësore. Nëse ka vendime të gjykatës së mbikëqyrjes së dënimit ose të gjykatave kompetente për dëbimin, ato duhet të mblidhen plotësisht. Një konstatim gjyqësor mbi rrezikshmërinë mund të ketë rëndësi për dosjen administrative, megjithëse nuk duhet supozuar se çdo gjykim penal apo për dëbimin prodhon automatikisht të njëjtin rezultat për lejen e qëndrimit.

Së katërti: mundësinë e një titulli alternativ. Nëse statusi afatgjatë nuk mund të ruhet, kjo nuk zgjidh domosdoshmërisht pyetjen nëse personi mund të mbajë një leje tjetër. Duhet të kërkohet shqyrtimi i dispozitave që lidhen me punën, familjen apo forma të tjera të ligjshme qëndrimi kur ekzistojnë kushtet përkatëse, me vëmendje të veçantë ndaj nenit 9, paragrafi 9.

Së pesti: afatet e mbrojtjes gjyqësore. Ruani kopjen e vendimit, provën e njoftimit dhe dokumentet e bashkëlidhura. Afati dhe gjykata kompetente përcaktohen nga natyra e aktit dhe e situatës. Dërgimi i një kërkese për rishqyrtim administrativ nuk duhet të konsiderohet si pezullim automatik i afateve të ankimit gjyqësor.

Po nëse personi nuk ka lidhje familjare në Itali?

Në çështjen e Bolonjës, gjykata e theksoi se ankuesi nuk kishte paraqitur lidhje familjare që, në vetvete, të balanconin rëndësinë e dënimeve. Prapëseprapë, ajo e pa si të nevojshëm rishqyrtimin sipas nenit 9, paragrafi 9, për shkak të përjashtimit të dëbimit dhe vlerësimit gjyqësor mbi rrezikshmërinë. Kjo tregon se mbrojtja nuk duhet të kufizohet në një argument të vetëm, por duhet t'i përgjigjet dispozitës specifike që rregullon situatën.

Nga ana tjetër, nuk është e saktë të premtohet se çdo person me dënime penale dhe pa familje në Itali do të marrë një leje alternative. Ndikojnë lloji i dënimeve, situata aktuale, aktet gjyqësore, kushtet e lejes së kërkuar dhe eventualisht rregullat e veçanta për dëbimin.

Mesazhi praktik i vendimit

Vendimi i TAR-it të Bolonjës kërkon një administratë që shqyrton rrethanat dhe nuk i zëvendëson ato me formula standarde. Siguria publike mbetet një interes themelor, por edhe vendimet mbi qëndrimin duhet të tregojnë pse personi përbën një rrezik sipas ligjit dhe nëse ekzistojnë mundësi të tjera qëndrimi të parashikuara nga legjislacioni.

Prandaj, për personat që rrezikojnë humbjen e lejes së BE-së për rezidentët afatgjatë, mbrojtja serioze kërkon dokumente, analizë të ligjit dhe dallim midis revokimit të statusit afatgjatë, dëbimit dhe mundësisë së një lejeje tjetër qëndrimi. Këto janë çështje të lidhura, por nuk janë e njëjta gjë.

Burimi i vendimit

TAR Emilia-Romagna, Bolonjë, Seksioni I, vendim i datës 9 nëntor 2022, nr. 893, kryetar Migliozzi dhe relator Amovilli: teksti i plotë i vendimit të publikuar nga EIUS. Dispozita qendrore: neni 9, veçanërisht paragrafi 9, i dekretit legjislativ italian nr. 286/1998.

Avv. Fabio Loscerbo
Avokat i autorizuar të përfaqësojë palët përpara Gjykatës së Kasacionit në Itali.
I regjistruar në Regjistrin e përfaqësuesve të interesave pranë Dhomës së Deputetëve të Italisë në fushën e imigracionit.
Përfaqësues interesash i regjistruar në Regjistrin e Transparencës së Bashkimit Evropian, nr. 280782895721-36, në fushën e migracionit dhe azilit.
ORCID: 0009-0004-7030-0428.
Ky artikull është hartuar me ndihmën e mjeteve të inteligjencës artificiale, nën drejtimin, rishikimin dhe përgjegjësinë editoriale të autorit.

domenica 8 novembre 2026

Sipas TAR-it të Breshias: transkriptimi i vonuar i martesës jashtë Italisë nuk e zhduk të drejtën për të kërkuar shtetësi

Kur martesa është lidhur në mënyrë të vlefshme jashtë Italisë, transkriptimi i saj i mëvonshëm në regjistrat italianë të gjendjes civile nuk e krijon martesën nga e para. Ai shërben për ta dokumentuar dhe bërë zyrtarisht të njohur ndaj administratës një marrëdhënie juridike që ekziston tashmë. Ky është dallimi vendimtar në aktgjykimin nr. 1242 të datës 21 shtator 2026 të Gjykatës Administrative Rajonale të Lombardisë, dega e Breshias, Seksioni I. Gjykata anuloi vendimin me të cilin Prefektura e Breshias kishte shpallur të papranueshme kërkesën për shtetësi italiane të një gruaje të martuar me një shtetas italian.

Rasti: martesë në Marok, bashkim familjar dhe shtetësia e bashkëshortit

Gruaja, shtetase marokene, kishte lidhur martesë në Kazablanka më 5 janar 2001. Në dhjetor të atij viti ajo kishte ardhur në Itali në kuadër të bashkimit familjar. Sipas fakteve të përshkruara në vendim, kishte jetuar në mënyrë të vazhdueshme në Itali dhe figuronte e regjistruar në anagrafen e Bashkisë së Breshias.

Bashkëshorti fitoi shtetësinë italiane në gusht 2022. Pas kësaj, gruaja paraqiti kërkesë për shtetësi në bazë të nenit 5 të ligjit nr. 91 të vitit 1992, i cili rregullon marrjen e shtetësisë italiane nga bashkëshorti i një qytetari italian.

Problemi lindi sepse akti i martesës, ndonëse ekzistonte që prej vitit 2001, nuk ishte transkriptuar ende në regjistrat italianë të gjendjes civile kur ishte paraqitur kërkesa për shtetësi. Me komunikimin e datës 12 janar 2026, në kuptim të nenit 10-bis të ligjit nr. 241/1990, Prefektura e identifikoi këtë mungesë si pengesë dhe kërkoi shpjegime ose dokumentacion plotësues.

Gruaja kërkoi menjëherë transkriptimin dhe ai u krye në Bashkinë e Breshias më 16 shkurt 2026. Më pas ajo ia dërgoi Prefekturës ekstraktin e aktit dhe vërejtjet e saj. Megjithatë, Prefektura e shpalli kërkesën të papranueshme me dekretin e datës 7 maj 2026, të njoftuar më 17 maj 2026.

Pse Prefektura e refuzoi kërkesën?

Sipas Prefekturës, transkriptimi i bërë pas paraqitjes së aplikimit nuk mund të shëronte mungesën fillestare të kushtit. Administrata e konsideronte transkriptimin si një veprim me efekt vetëm për të ardhmen (ex nunc), prandaj nuk pranonte që ai të provonte ekzistencën e martesës në momentin e aplikimit. Pikërisht kjo mënyrë e interpretimit të funksionit të regjistrave civilë u shqyrtua nga gjykata.

Duhet theksuar se nuk ishte në diskutim një martesë e lidhur vetëm pas aplikimit. Martesa ishte celebruar shumë më parë, ndërsa transkriptimi ishte bërë gjatë procedurës. Ky dallim është thelbësor: nuk mund të trajtohet si e njëjtë mungesa e një marrëdhënieje martesore dhe mungesa e regjistrimit italian të një martese që ekziston në mënyrë të vlefshme.

Arsyetimi juridik i gjykatës

TAR-i dalloi funksionin konstitutiv nga funksioni deklarativ ose certifikues i regjistrimit. Një akt konstitutiv krijon vetë situatën juridike. Ndryshe, transkriptimi i martesës së lidhur jashtë vendit shërben për të bërë të njohur zyrtarisht një status ekzistues, pa e krijuar vetë lidhjen martesore.

Gjykata iu referua edhe nenit 28 të ligjit nr. 218/1995 për të drejtën ndërkombëtare private, që përcakton kriteret e vlefshmërisë formale të martesës së lidhur jashtë Italisë. Sipas këtij kuadri, martesa mund të jetë e vlefshme pavarësisht se nuk është transkriptuar ende në Itali, me kusht që të respektohen kërkesat e ligjit të zbatueshëm dhe kufijtë e rendit publik.

Transkriptimi në regjistrat italianë është i rëndësishëm sepse e bën statusin familjar të kundërshtueshëm dhe të dokumentueshëm përpara administratës. Por, sipas TAR-it, kur ky formalitet kryhet gjatë procedurës dhe para vendimit përfundimtar, ai mund të rregullojë mungesën formale të dokumentacionit, duke bërë të njohur një marrëdhënie martesore që ka ekzistuar që nga data e lidhjes së saj.

Çfarë vendosi gjykata, konkretisht?

Me vendimin nr. 1242/2026, TAR-i pranoi ankimin dhe anuloi dekretin e Prefekturës së Breshias. Gjykata vlerësoi se administrata kishte imponuar një kusht shtesë që ligji nuk e parashikonte: detyrimin që transkriptimi i martesës të ishte kryer patjetër para paraqitjes së kërkesës për shtetësi, edhe kur martesa ishte e vlefshme prej shumë vitesh dhe ishte transkriptuar para vendimit përfundimtar.

Gjykata i kërkoi administratës të vendoste përsëri mbi kërkesën brenda gjashtëdhjetë ditëve nga komunikimi ose njoftimi i vendimit gjyqësor, në përputhje me arsyetimin e tij. Ajo vendosi edhe për shpenzimet e procesit.

Kjo nuk është e njëjta gjë me një vendim gjyqësor që ia jep drejtpërdrejt shtetësinë kërkueses. Prefektura duhet ta rishqyrtojë kërkesën dhe të verifikojë kushtet e tjera përkatëse. Gjykata e shprehu përfundimin e saj duke iu referuar mungesës së pengesave të tjera të panjohura në dosje.

Çfarë dokumentesh nevojiten për martesat e lidhura jashtë Italisë?

Personat që janë martuar jashtë vendit dhe kërkojnë shtetësi italiane në bazë të martesës duhet, përpara së gjithash, të sigurojnë një akt martese të vlefshëm dhe dokumentacionin e nevojshëm për përdorimin e tij në Itali. Sipas rastit, mund të kërkohen përkthimi zyrtar, legalizimi ose apostila dhe dokumente të tjera që vërtetojnë përmbajtjen dhe vlefshmërinë e aktit.

Nëse akti nuk është transkriptuar, është me rëndësi të kontaktohet zyra kompetente e gjendjes civile (Ufficio di stato civile) e bashkisë italiane, për të verifikuar mënyrën e kryerjes së transkriptimit. Nuk duhet ngatërruar transkriptimi i aktit me certifikatën e gjendjes familjare, certifikatën e martesës apo dokumentin e vendbanimit: ato mund të kenë funksione të ndryshme provuese.

Në rast se Prefektura dërgon një preavviso di rigetto sipas nenit 10-bis të ligjit nr. 241/1990, përgjigjja duhet të përmbajë prova konkrete: datën e martesës, dokumentet e vlefshmërisë, kërkesën për transkriptim dhe ekstraktin e transkriptimit nëse është realizuar. Në rastin e shqyrtuar nga TAR-i, pikërisht transkriptimi gjatë procedurës ishte elementi që Prefektura duhej të kishte vlerësuar ndryshe.

Çfarë kushtesh të tjera nuk i heq ky vendim?

Neni 5 i ligjit nr. 91/1992 parashikon kushte për kohëzgjatjen e martesës dhe të qëndrimit ligjor, si dhe për vazhdimësinë e lidhjes bashkëshortore deri në momentin e dekretit. Ai përmban rregulla të veçanta për rezidentët në Itali dhe për ata jashtë vendit, si edhe për rastet me fëmijë. Ligji ka gjithashtu kushte të tjera dhe rregulla për pengesat e mundshme të marrjes së shtetësisë.

Prandaj, transkriptimi i vonuar nuk do të thotë automatikisht që kërkesa duhet pranuar në çdo rast. Nëse martesa nuk është e vlefshme, ka përfunduar ose ekziston një pengesë tjetër ligjore, analiza mund të jetë krejt e ndryshme. Po ashtu, kur një person aplikon për shtetësi për shkak të qëndrimit shumëvjeçar dhe jo martesës, zbatohet një disiplinë tjetër; ky vendim nuk i shkrin të gjitha rrugët e marrjes së shtetësisë në një procedurë të vetme.

Mësimi praktik: regjistrimi nuk është e njëjta gjë me ekzistencën e martesës

Për familjet e huaja, vendimi i TAR-it të Breshias ofron një mbrojtje ndaj formalizmit të tepruar administrativ. Kur një martesë e vlefshme është dokumentuar dhe transkriptuar përpara përfundimit të procedurës, administrata nuk mund ta trajtojë transkriptimin si një ngjarje që krijon lidhjen martesore vetëm nga data e regjistrimit.

Megjithatë, ky rezultat kërkon një dosje të plotë dhe kujdes për afatet. Në praktikë, kryerja sa më parë e transkriptimit është rruga më e sigurt për të shmangur pengesat administrative; vendimi shërben sidomos për rastet kur procedura ka filluar dhe dokumentacioni është rregulluar gjatë shqyrtimit të kërkesës.

Burimi i verifikuar

TAR Lombardia, dega Brescia, Seksioni I, vendimi nr. 1242 i datës 21 shtator 2026, kryetar Gabbricci, relator Cappelli: teksti i plotë i vendimit. Dispozita kryesore: neni 5 i ligjit italian nr. 91/1992; neni 28 i ligjit nr. 218/1995; neni 19 i D.P.R. nr. 396/2000; neni 10-bis i ligjit nr. 241/1990.

Sipas TAR-it të Salernos: sinjalizimi SIS nuk e justifikon vetvetiu refuzimin e lejes pas legalizimit të punës

Një sinjalizim në Sistemin e Informacionit Shengen (SIS) mund të ketë pasoja serioze për qëndrimin e një të huaji në Itali. Por administrata nuk mund të mbështetet në mënyrë automatike vetëm te ekzistenca e tij, pa shqyrtuar shkaqet dhe rrethanat konkrete, në kushtet e përcaktuara nga ligji. Këtë çështje e trajtoi Gjykata Administrative Rajonale e Kampanias, dega e Salernos, Seksioni III, me vendimin nr. 973 të datës 21 maj 2026. Është një çështje që lidhet drejtpërdrejt me procedurën e legalizimit të marrëdhënieve të punës sipas nenit 103 të dekretligjit nr. 34/2020.

Nga kërkesa e legalizimit te refuzimi i Questura-s

I interesuari kishte paraqitur kërkesën në kuadër të procedurës së emersionit të punës më 22 qershor 2020. Sipas të dhënave të shqyrtuara në proces, pas mendimeve pozitive të Questura-s dhe Inspektoratit Territorial të Punës, palët ishin thirrur në Prefekturë dhe dokumentacioni përkatës ishte dërguar përmes paketës postare më 10 shkurt 2023.

Megjithatë, Questura e Salernos e refuzoi më pas kërkesën për leje qëndrimi, me një vendim që iu njoftua personit më 11 prill 2025. Arsyeja e paraqitur ishte një sinjalizim i regjistruar nga autoritetet franceze në SIS për moslejimin e hyrjes në hapësirën Shengen. Sipas materialeve të çështjes, sinjalizimi ishte regjistruar pas kërkesës fillestare të legalizimit.

Personi iu drejtua TAR-it, duke kundërshtuar mungesën e një hetimi të plotë administrativ, arsyetimin e pamjaftueshëm dhe mangësitë në garantimin e pjesëmarrjes në procedurë. Ai ngriti edhe çështjen e balancimit midis sigurisë publike dhe të drejtave të lidhura me jetën private e familjare.

Çfarë ndryshoi pas vendimit të Gjykatës Kushtetuese?

Për një periudhë, praktika gjyqësore administrative i jepte sinjalizimit Shengen një efekt pengues pothuajse automatik në procedura të caktuara. Por Gjykata Kushtetuese e Italisë, me vendimin nr. 6/2026, shpalli pjesërisht antikushtetues nenin 103, paragrafi 10, shkronja b), të dekretligjit nr. 34/2020, në pjesën që përjashtonte nga legalizimi të huajt e sinjalizuar në SIS vetëm sepse nuk kishin respektuar rregullat kombëtare të hyrjes ose qëndrimit.

Rëndësia e kësaj ndërhyrjeje nuk është se çdo sinjalizim humbet fuqinë e vet. Përkundrazi, duhet të kuptohet se përse është futur në sistem. Një shkelje administrative e rregullave të hyrjes dhe të qëndrimit nuk është e barabartë, pa vlerësim konkret, me një rrezik për rendin ose sigurinë publike. Në të njëjtën kohë, një sinjalizim që mbështetet në fakte të rënda mund të ketë pasoja të ndryshme juridike.

Arsyetimi i TAR-it në këtë rast

TAR-i i Salernos vërejti se vendimi i Questura-s ishte mbështetur vetëm te ekzistenca e sinjalizimit francez, pa treguar qartë nëse ai buronte thjesht nga një hyrje e parregullt në Francë apo nga fakte të tjera që mund të provonin rrezikshmëri konkrete. Sipas gjykatës, autoritetet italiane nuk kishin siguruar informacionin e nevojshëm për të marrë një vendim të individualizuar dhe nuk kishin treguar rezultatet e një vlerësimi të balancuar të interesave.

Gjykata i kushtoi vëmendje edhe faktit se i interesuari, sipas dokumentacionit në dosje, punonte në shërbim shtëpiak si kujdestar i një personi. Kjo rrethanë nuk i jepte automatikisht të drejtën për leje qëndrimi, por ishte pjesë e kontekstit që administrata duhej të merrte parasysh.

Me vendimin e 21 majit 2026, TAR-i e pranoi ankimin dhe anuloi refuzimin. Administrata mbeti e lirë të rivlerësonte kërkesën, duke hetuar shkaqet e sinjalizimit dhe rrezikshmërinë konkrete sipas ligjit. Gjykata nuk urdhëroi lëshimin e drejtpërdrejtë të lejes së qëndrimit për pritje punësimi ose për një marrëdhënie të re pune. Ky kufizim i dispozitivit është po aq i rëndësishëm sa anulimi i refuzimit.

Çfarë duhet të bëjë në praktikë një person i sinjalizuar në SIS?

Para së gjithash, duhet të sigurojë kopjen e plotë të vendimit administrativ dhe provën e njoftimit. Në çështjet e legalizimit duhen ruajtur kërkesa fillestare, numrat e protokollit, dokumentet e punës, dëshmitë e pagesave të kontributeve, komunikimet me Prefekturën dhe Questura-n, si dhe dëshmitë e çdo faze të përfunduar të procedurës.

Së dyti, është thelbësore të njihet arsyeja dhe vlefshmëria aktuale e sinjalizimit. Një shënim i shkurtër në vendimin e Questura-s nuk zëvendëson domosdoshmërisht identifikimin e vendimit të shtetit që ka regjistruar sinjalizimin. Rregullorja (BE) 2018/1861, ndër të tjera në nenin 27 për lejet e qëndrimit dhe vizat afatgjata, parashikon mekanizma konsultimi ndërmjet shteteve përkatëse sipas kushteve të saj.

Së treti, mbrojtja përfshin rrugë juridike që duhen dalluar. Kundërshtimi gjyqësor i refuzimit të lejes ka objekt një vendim administrativ që cenon qëndrimin. Ndërsa kërkesa për akses, korrigjim ose fshirje të të dhënave SIS ka të bëjë me ligjshmërinë dhe saktësinë e të dhënave të regjistruara. Një kërkesë për fshirje nuk e pezullon vetvetiu refuzimin e lejes dhe nuk garanton që sinjalizimi do të hiqet.

Autoriteti italian për mbrojtjen e të dhënave shpjegon se për të dhënat SIS mund t'i drejtohet kërkesë Ministrisë së Brendshme, Departamentit të Sigurisë Publike, Drejtorisë Qendrore të Policisë Kriminale, Divizionit V N.SIS, Via Torre di Mezzavia 9, 00173 Roma, ose me PEC në adresën dipps009.1005@pecps.interno.it. Në rast përgjigjeje të paplotë ose mungese përgjigjeje, ekzistojnë mjetet e mbrojtjes të përshkruara nga autoriteti i privatësisë. Fshirja e sinjalizimit të futur nga një shtet tjetër përfshin kompetencat dhe procedurat e atij shteti, ndaj kërkohet trajtim i kujdesshëm i çdo dosjeje.

Mësimi që mbetet nga vendimi

Rasti i Salernos ka një mesazh praktik për familjet dhe punëmarrësit që presin përfundimin e procedurave të vjetra të legalizimit: sinjalizimi SIS duhet marrë seriozisht, por edhe administrata duhet të japë arsye konkrete dhe të zbatojë ligjin evropian e atë kombëtar. Vetëm një shqyrtim i dokumentuar mund të tregojë nëse sinjalizimi pengon realisht dhënien e lejes. Vendimi nuk përbën amnisti të përgjithshme dhe nuk përjashton kontrollet e sigurisë.

Burime të verifikuara

TAR Campania, dega Salerno, Seksioni III, vendimi nr. 973 i 21 majit 2026, teksti zyrtar i vendimit në portalin e drejtësisë administrative italiane. Shih gjithashtu vendimin nr. 6/2026 të Gjykatës Kushtetuese të Italisë, Rregulloren (BE) 2018/1861 dhe udhëzimet zyrtare të autoritetit italian për mbrojtjen e të dhënave mbi SIS.

Sipas TAR-it të Leçes: refuzimi i lejes së qëndrimit për arsye familjare kundërshtohet para gjykatës së zakonshme

Sipas Gjykatës Administrative Rajonale të Pulias, seksioni i tretë në Leçe, në vendimin nr. 1363 të datës 10 tetor 2025, mosmarrëveshjet për refuzimin e lejes së qëndrimit për arsye familjare, kur preket e drejta e bashkimit familjar, i përkasin juridiksionit të gjykatës së zakonshme dhe jo TAR-it. Kjo dallim nuk është thjesht teknik: paraqitja e padisë në gjykatën e gabuar mund të vonojë mbrojtjen e një të drejte themelore.

Rasti i shqyrtuar në Leçe

Një shtetas indian kishte kërkuar më 28 gusht 2024 leje qëndrimi për arsye familjare, duke u mbështetur në faktin se ishte babai i një shtetaseje italiane. Questura e Leçes ia refuzoi kërkesën me dekret të 23 janarit 2025, që iu njoftua më 8 korrik 2025. Në dekret përmendej edhe mundësia e fillimit të procedurës së dëbimit, nëse plotësoheshin kushtet ligjore.

I interesuari e kundërshtoi vendimin në TAR, duke pretenduar, ndër të tjera, zbatim të gabuar të nenit 30 të dekretit legjislativ nr. 286/1998, mungesë arsyetimi dhe cenim të së drejtës për jetën familjare e të interesit më të lartë të fëmijës. Administrata ngriti kundërshtimin se kjo çështje nuk i përkiste juridiksionit administrativ.

Çfarë vendosi gjykata, dhe çfarë nuk vendosi?

TAR-i nuk gjykoi nëse babai kishte apo jo të drejtë materiale të merrte lejen. Ai e shpalli padinë të papranueshme për mungesë juridiksioni. Sipas vendimit, neni 30, paragrafi 6, i tekstit unik të imigracionit ia beson gjykatës së zakonshme çështjet për refuzimin e nulla osta-s për bashkim familjar, të lejes për arsye familjare dhe të akteve të tjera administrative që prekin të drejtën e bashkimit familjar.

Arsyetimi është se në këtë fushë është në diskutim një e drejtë subjektive themelore, e cila nuk shndërrohet thjesht në interes legjitim për shkak të veprimit të administratës. Vetë dekreti i Questura-s kishte treguar si gjykatë kompetente Gjykatën e zakonshme të Leçes, seksionin e specializuar për imigracionin.

Vendimi përmban edhe një element procedural të rëndësishëm: në përputhje me nenin 11 të Kodit të Procesit Administrativ, çështja mund të riparaqitet përpara gjykatës që ka juridiksion, brenda afatit të prerë prej tre muajsh nga marrja formë të prerë e vendimit mbi mungesën e juridiksionit, sipas kushteve të kësaj dispozite. Kjo nuk duhet ngatërruar me afatet fillestare të kundërshtimit të një vendimi të Questura-s; afati dhe mjeti konkret duhet të kontrollohen për çdo rast.

Si të veprohet në praktikë pas një refuzimi për arsye familjare?

Hapi i parë është të ruhet dekreti i plotë i Questura-s, prova e njoftimit, kërkesa fillestare dhe çdo dokument që provon marrëdhënien familjare. Duhet të lexohet me kujdes jo vetëm arsyeja e refuzimit, por edhe udhëzimi për organin gjyqësor dhe mënyrën e kundërshtimit.

Hapi i dytë është të identifikohet saktë natyra e kërkesës. Për shembull, një refuzim për një leje të zakonshme pune dhe një refuzim që prek drejtpërdrejt unitetin familjar nuk trajtohen domosdoshmërisht nga i njëjti gjykatës. Prania e një fëmije shtetas italian dhe dokumentet mbi marrëdhënien reale familjare janë fakte që duhet të vlerësohen, por nuk vendosin automatikisht rezultatin e çdo procesi.

Hapi i tretë është përgatitja e mbrojtjes para gjykatës së zakonshme kompetente: marrëdhënia prind-fëmijë, vendbanimi, përfshirja në kujdesin e fëmijës dhe çdo rrethanë tjetër e rëndësishme duhet të paraqiten me prova. Nëse është ngritur tashmë një padi në një gjykatë pa juridiksion, duhet kontrolluar menjëherë mundësia e vazhdimit të çështjes sipas nenit 11, pa supozuar se veprimet kryhen vetvetiu.

Mësimi i vendimit

Rëndësia e vendimit nr. 1363/2025 qëndron te zgjedhja e gjykatës së duhur. TAR-i nuk e miratoi refuzimin për arsye familjare; ai tha se nuk ishte gjykatësi që duhej ta shqyrtonte. Për një familje, ky dallim përcakton ku duhet të kërkohet mbrojtje efektive dhe si të shmangen humbjet procedurale të kohës.

Burimi i vendimit

TAR Puglia, Leçe, Seksioni III, vendimi nr. 1363, 10 tetor 2025, tekst i publikuar: lexoni vendimin. Referenca kryesore normative: neni 30, paragrafi 6, i dekretit legjislativ nr. 286/1998 dhe neni 11 i Kodit të Procesit Administrativ.

Avv. Fabio Loscerbo
Avokat i autorizuar të përfaqësojë palët përpara Gjykatës së Kasacionit në Itali.
I regjistruar në Regjistrin e përfaqësuesve të interesave pranë Dhomës së Deputetëve të Italisë në fushën e imigracionit.
Përfaqësues interesash i regjistruar në Regjistrin e Transparencës së Bashkimit Evropian, nr. 280782895721-36, në fushën e migracionit dhe azilit.
ORCID: 0009-0004-7030-0428.
Artikulli është hartuar me ndihmën e mjeteve të inteligjencës artificiale, nën drejtimin, rishikimin dhe përgjegjësinë editoriale të autorit.

Sipas TAR Piemonte, njoftimi i lënë në zyrën e imigracionit nuk zëvendëson komunikimin e refuzimit të lejes së qëndrimit

Udhëzues praktik për shtetasit shqiptarë dhe familjet e huaja në Itali — 8 nëntor 2026, ora 01:00. Një person që kërkon rinovimin e lejes italiane të qëndrimit ka detyrimin të bashkëpunojë me administratën, të paraqitet në takimet e kërkuara dhe të dorëzojë dokumentet e nevojshme. Por edhe Questura duhet të respektojë rregullat e komunikimit të akteve. Nëse një njoftim mbi arsyet e refuzimit lihet në një zyrë, ndërsa adresa e kërkuesit është e njohur, a mund të konsiderohet ai i njoftuar? TAR Piemonte, Torino, Seksioni I, në vendimin e datës 21 maj 2026, nr. 1173, ka shqyrtuar këtë çështje gjatë një procedure rinovimi të lejes së qëndrimit për punë të pavarur.

Rasti konkret: dokumente të paplota dhe takim për shenjat e gishtërinjve

Questura e Torinos kishte refuzuar kërkesën për rinovimin e lejes për punë të pavarur. Sipas administratës, dosja nuk ishte e plotë: personi nuk ishte paraqitur në takimin për marrjen e të dhënave biometrike dhe nuk kishte dorëzuar dokumentet shtesë që kërkoheshin në njoftimin paraprak të refuzimit. Këto rrethana ishin interpretuar si mungesë interesi për përfundimin e procedurës.

Kundër vendimit të Questurës, i njoftuar më 22 nëntor 2024, i interesuari kishte paraqitur ankim administrativ hierarkik te Prefektura. Edhe ky ankim u refuzua. Personi iu drejtua më pas gjykatës administrative duke kundërshtuar jo vetëm vlerësimin e sjelljes së tij, por sidomos mënyrën në të cilën ishte tentuar t'i komunikohej njoftimi paraprak i refuzimit.

Çfarë problemi kishte komunikimi i njoftimit?

Neni 10-bis i ligjit italian nr. 241/1990 parashikon, në procedurat ku zbatohet, komunikimin e arsyeve që pengojnë pranimin e kërkesës para se të nxirret vendimi negativ. Qëllimi është t'i jepet personit një mundësi reale për të shpjeguar rrethanat, për të korrigjuar gabimet ose për të plotësuar dokumentacionin. Ky mekanizëm nuk është vetëm një formalitet i administratës; lidhet drejtpërdrejt me të drejtën për të marrë pjesë në procedurë.

Në çështjen e Torinos, njoftimi ishte depozituar pranë sportelit të zyrës së imigracionit, por nuk ishte dërguar në adresën e banimit të personit, megjithëse administrata kishte mundësi ta identifikonte atë adresë nga të dhënat e disponueshme. TAR-i theksoi se depozitimi i aktit në zyrë nuk zëvendëson komunikimin e rregullt kur personi mund të gjendet dhe të njoftohet në mënyrën e parashikuar nga ligji.

Fakti që administrata e kishte konsideruar personin të painteresuar për procedurën nuk mjaftonte për të justifikuar shmangien e detyrimit për komunikim. Përkundrazi, para se të nxirrte një vendim përfundimtar bazuar në mungesë dokumentesh ose mospjesëmarrje, Questura duhej t'i kishte dhënë personit mundësinë e parashikuar nga ligji për të sqaruar rrethanat.

Familja dhe puna duhet të shqyrtohen, jo vetëm të përmenden

Çështja kishte edhe një aspekt tjetër. Gjatë ankimit hierarkik, kërkuesi kishte paraqitur elemente që lidheshin me jetën e tij në Itali: një marrëdhënie familjare me një shtetase italiane, tre fëmijë dhe vazhdimin e aktivitetit të punës në sektorin e ndërtimit dhe dekorimit. Sipas pretendimeve të tij, këto rrethana nuk ishin shqyrtuar në mënyrë të përshtatshme.

TAR Piemonte konstatoi mangësi në hetimin administrativ dhe në arsyetim. Prefektura nuk kishte shpjeguar se përse elementet familjare dhe profesionale të paraqitura nuk kishin rëndësi, ose pse nuk ishin të mjaftueshme. Thjesht përsëritja e pretendimit se kërkuesi nuk kishte treguar interes për procedurën nuk ishte një përgjigje e përshtatshme ndaj dokumenteve të dorëzuara.

Kjo nuk do të thotë se çdo person që ka fëmijë ose punon në Itali ka automatikisht të drejtën e rinovimit të lejes. Lidhjet familjare, gjendja profesionale, të ardhurat dhe kushtet e tjera duhet të vlerësohen sipas dispozitave përkatëse. Por kur ligji kërkon një vlerësim të këtyre rrethanave, administrata duhet ta kryejë realisht dhe ta pasqyrojë atë në vendim.

Vendimi i gjykatës dhe kufijtë e tij

Me vendimin nr. 1173/2026, TAR Piemonte pranoi ankimin dhe anuloi refuzimin e rinovimit dhe vendimin përkatës të Prefekturës mbi ankimin hierarkik. Gjyqtarët kishin dhënë më parë edhe një masë të përkohshme me urdhërin nr. 234 të 12 qershorit 2025, duke kërkuar rishqyrtimin e çështjes. Në shqyrtimin përfundimtar nuk rezultonte që administrata ta kishte kryer rishqyrtimin në zbatim të asaj mase.

Anulimi ka një kuptim të saktë juridik: administrata duhet ta rivlerësojë dosjen duke respektuar komunikimin e akteve, pjesëmarrjen e të interesuarit, hetimin e dokumenteve dhe arsyetimin e vendimit. Gjykata nuk e zëvendësoi automatikisht Questurën duke lëshuar vetë lejen e qëndrimit; rezultati përfundimtar i rinovimit mbetet i lidhur me kushtet ligjore dhe provat që do të vlerësohen.

Çfarë duhet të bëjë personi që pret rinovimin?

Së pari, duhet të sigurohet se adresa e deklaruar dhe të dhënat e kontaktit janë të sakta dhe, kur kërkohet, të përditësuara pranë autoriteteve kompetente. Ndryshimi i banimit duhet të komunikohet sipas rregullave të zbatueshme. Një adresë e pasaktë mund të krijojë pasoja serioze për marrjen e njoftimeve dhe për respektimin e afateve.

Së dyti, është e nevojshme të ruhen kopjet e kërkesës së rinovimit, dëftesa postare ose e sportelit, datat e takimeve, thirrjet për marrjen e shenjave të gishtërinjve dhe provat e dorëzimit të dokumenteve. Nëse një takim nuk mund të ndiqet, duhet të kërkohet një zgjidhje përmes kanaleve të përshtatshme, me shpjegim dhe dokumentim të pengesës kur është e mundur. Mungesa e pajustifikuar nga takimet nuk është një sjellje pa pasoja.

Së treti, në rast të një njoftimi paraprak refuzimi, përgjigjja duhet të lidhet me problemet reale të treguara nga Questura. Nëse administrata kërkon dokumente mbi të ardhurat, aktivitetin e pavarur ose gjendjen e qëndrimit, duhen paraqitur prova të përditësuara dhe të besueshme. Dokumentet mbi jetën familjare mund të kenë rëndësi kur ligji kërkon vlerësimin e këtyre lidhjeve.

Si të veprohet kur njoftimi nuk ka mbërritur?

Nëse personi mëson për një refuzim që e konsideron të papritur, duhet të kërkojë aktin e plotë dhe të kontrollojë dokumentet e komunikimit: ku është dërguar njoftimi, në cilën datë, në cilën adresë dhe me çfarë procedure. Mund të kërkohet qasje në dosjen administrative, në përputhje me kushtet përkatëse, për të verifikuar nëse adresa e saktë ishte e njohur dhe nëse akti ishte komunikuar.

Duhet të kontrollohen veçmas afatet dhe rrugët për kundërshtimin e vendimit. Një kërkesë për qasje në akte ose një letër ku kërkohet rishqyrtimi nuk i pezullon automatikisht afatet e ankimit në gjykatë. Për më tepër, duhet dalluar ankimi hierarkik pranë Prefekturës nga padia gjyqësore: janë mjete të ndryshme dhe përdorimi i tyre kërkon një vlerësim të rregullave të zbatueshme.

Një mësim për përgjegjësinë dhe administrimin e drejtë

Vendimi i Torinos nuk e heq detyrimin e shtetasit të huaj për të dorëzuar dokumentet, për të dhënë të dhëna të sakta dhe për t'u paraqitur në takimet e caktuara. Në të njëjtën kohë, administrata nuk mund të shndërrojë një njoftim të vendosur në zyrë në provë të mjaftueshme të dijenisë së personit kur ajo ka mundësi reale ta njoftojë në adresën e tij. Një procedurë e rregullt kërkon veprime të provueshme nga të dyja palët.

Përfundim

Sipas TAR Piemonte, Sezione I, n. 1173/2026, refuzimi i rinovimit të lejes për punë të pavarur ishte i paligjshëm për shkak të mangësive të komunikimit paraprak, të hetimit dhe të arsyetimit. Gjykata kërkoi rishqyrtimin e dosjes dhe vlerësimin e dokumentuar të rrethanave familjare dhe profesionale. Për personat që hasin probleme të ngjashme, zgjidhja fillon nga rindërtimi i saktë i njoftimeve, i adresave dhe i dokumenteve të paraqitura, pa supozuar se anulimi i një akti do të thotë lëshim automatik i lejes.

Vendimi dhe burimi i verifikueshëm: TAR Piemonte, Torino, Seksioni I, vendimi i 21 majit 2026, nr. 1173, R.G. nr. 1086/2025. Regjistrimi i vendimit dhe pjesë nga teksti zyrtar; analiza e vendimit mbi tekstin gjyqësor.

Avv. Fabio Loscerbo
Avokat me të drejtë përfaqësimi përpara Gjykatës së Kasacionit të Italisë
I regjistruar në Regjistrin e përfaqësuesve të interesave pranë Dhomës së Deputetëve të Italisë në fushën e imigracionit
Përfaqësues interesash i regjistruar në Regjistrin e Transparencës së Bashkimit Evropian me nr. 280782895721-36 në fushën e migracionit dhe azilit
ORCID: 0009-0004-7030-0428

Ky artikull është hartuar me ndihmën e mjeteve të inteligjencës artificiale, nën drejtimin, rishikimin dhe përgjegjësinë editoriale të autorit.

Sipas TAR Lazio, një sinjalizim i kundërshtuar në SIS nuk mjafton për të refuzuar vizën e punës sezonale

8 nëntor 2026 – Udhëzues praktik për shtetasit e huaj që kërkojnë të punojnë në Itali. Një punëtor mund të ketë marrë autorizimin e nevojshëm për t'u punësuar në Itali, por kur paraqitet në ambasadë për vizë, mëson se emri i tij figuron në Sistemin e Informacionit Shengen (SIS). Situata bëhet veçanërisht e ndërlikuar kur shteti që pretendohet se ka futur sinjalizimin jep informacione zyrtare të papajtueshme me atë që shfaqet në dosjen konsullore. Gjykata Administrative Rajonale për Lazion, Romë, Seksioni V-quater, me vendimin nr. 10350, të 4 qershorit 2026, ka trajtuar një rast të tillë në lidhje me vizën italiane për punë sezonale.

Rasti konkret: një ofertë pune dhe një sinjalizim i pretenduar nga Rumania

Kërkuesi kishte përfituar një nulla osta, pra autorizimin paraprak për punë sezonale në bujqësi, dhe kishte paraqitur kërkesë për vizë pranë Ambasadës së Italisë në Islamabad. Në tetor 2023, ambasada e refuzoi fillimisht vizën me arsyetimin se ndaj tij ekzistonte një sinjalizim SIS për refuzim hyrjeje, i futur nga Rumania. Personi kundërshtoi atë vendim në një proces të veçantë.

Më pas vetë përfaqësia diplomatike e thirri përsëri dhe pranoi një kërkesë të re për vizë. Këtë herë iu dërgua edhe njoftimi paraprak mbi pengesat e mundshme, sipas nenit 10-bis të ligjit italian nr. 241/1990. Procedura përfundoi me një vendim të dytë refuzimi më 13 dhjetor 2024, i njoftuar më 19 dhjetor 2024. Ishte pikërisht ky vendim i dytë që u shqyrtua nga TAR Lazio në çështjen e përfunduar me vendimin nr. 10350/2026.

Dy kundërshtime të ndryshme, dy përgjigje të ndryshme nga gjykata

Paditësi pretendoi, së pari, shkeljen e detyrimit për njoftim paraprak të refuzimit dhe, së dyti, gabimin në parakushtet faktike e mungesën e hetimit të duhur mbi sinjalizimin SIS. Ai deklaroi se nuk kishte qenë në Rumani, por kjo deklaratë personale nuk ishte e vetmja provë në proces.

TAR-i nuk e pranoi kundërshtimin e parë: për vendimin e dytë, që ishte objekti i kësaj çështjeje, ambasada kishte dërguar njoftimin e parashikuar nga neni 10-bis dhe kishte zhvilluar një procedurë të re. Prandaj do të ishte e pasaktë të thuhej se gjykata e anuloi refuzimin për shkak të mungesës së atij njoftimi.

Gjykata pranoi, përkundrazi, kundërshtimin e dytë. Në dosjen gjyqësore ishin paraqitur dokumente të autoriteteve rumune, të marra në kuadër të procedurës për kontrollin dhe korrigjimin e të dhënave SIS. Sipas vlerësimit të TAR-it, këto dokumente e vinin në dyshim bazën faktike të sinjalizimit që ambasada kishte konsideruar pengesë për vizën. Nuk mjaftonte, pra, të riprodhohej një rezultat informatik pa verifikuar nëse ai i përkiste realisht personit dhe mbi çfarë vendimi mbështetej.

Çfarë vendosi TAR Lazio?

Me vendimin e 4 qershorit 2026, nr. 10350, gjykata pranoi ankimin dhe anuloi refuzimin e vizës së datës 13 dhjetor 2024. Ajo kërkoi që përfaqësia diplomatike të ushtronte përsëri kompetencën e vet, pas një hetimi të plotësuar, përfshirë kontaktin me shtetin që rezultonte si autor i sinjalizimit. Synimi ishte të sqarohej nëse kishte një rast homonimie, një ngatërrim identiteti ose një gabim të sistemit informatik.

TAR-i iu referua nenit 27 të Rregullores së Bashkimit Evropian 2018/1861 për bashkëpunimin dhe konsultimet mes shteteve anëtare në kushtet që parashikon kjo dispozitë. Ai theksoi se dokumentet që mohonin bazën e sinjalizimit duhej të hetoheshin nga ambasada dhe se refuzimi, në gjendjen e dosjes, nuk kishte mbështetje të mjaftueshme.

Gjykata nuk urdhëroi lëshimin e menjëhershëm të vizës dhe nuk urdhëroi vetë fshirjen e një sinjalizimi nga baza SIS. Ajo la në fuqi kompetencën e administratës për të vlerësuar sërish kërkesën, mbi bazën e fakteve të verifikuara dhe të të gjitha kushteve të ligjshme për vizën.

Çfarë është SIS dhe pse mund të krijohen probleme?

Sistemi i Informacionit Shengen përdoret nga autoritetet e vendeve pjesëmarrëse për të shkëmbyer sinjalizime të kategorive të ndryshme. Disa prej tyre lidhen me refuzimin e hyrjes ose qëndrimit. Një sinjalizim i tillë mund të ndikojë në kërkesën për vizë, në kontrollin e hyrjes në kufi dhe, sipas rregullave përkatëse, edhe në trajtimin e një kërkese për leje qëndrimi. Por këto pasoja nuk janë të njëjta në çdo procedurë dhe duhet të shqyrtohen rast pas rasti.

Problemet mund të lidhen me të dhëna të pasakta të identifikimit, përputhje të gabuar emrash, regjistrime që duhet të korrigjohen ose vendime administrative që kanë ndryshuar. Nuk mjafton, megjithatë, vetëm dyshimi se sinjalizimi është i gabuar. Personi duhet të përdorë rrugët e ligjshme të verifikimit dhe, sa herë që është e mundur, të marrë dokumente zyrtare mbi identitetin e tij dhe gjendjen e regjistrimit.

Si kërkohet qasje, korrigjim ose fshirje e një sinjalizimi?

Rregullat evropiane dhe kombëtare mbi SIS parashikojnë, brenda kufijve të përcaktuar nga ligji, të drejta për qasje në të dhënat personale, korrigjim të të dhënave të pasakta dhe fshirje të të dhënave të përpunuara në mënyrë të paligjshme. Kërkesa duhet t'u drejtohet autoriteteve kompetente sipas procedurave të shtetit përkatës. Kur sinjalizimi është vendosur nga një shtet tjetër, mund të jetë e nevojshme të kërkohet informacion nga autoritetet e atij shteti dhe të paraqiten dokumentet e marra në dosjen italiane.

Vendimi i komentuar tregon vlerën praktike të një përgjigjeje zyrtare nga shteti që figuron si autor i sinjalizimit. Një përgjigje e tillë mund të ndryshojë vlerësimin e faktit që ambasada përdor si arsye refuzimi. Kjo nuk do të thotë se çdo kërkesë për korrigjim përfundon me fshirje, apo se një ambasadë italiane ka vetë kompetencën për të ndryshuar të gjitha regjistrimet e krijuara nga shtetet e tjera.

Çfarë duhet të bëjë punëtori që ka marrë refuzimin e vizës?

Duhet të ruajë vendimin e plotë të refuzimit dhe datën e njoftimit, autorizimin nulla osta, dokumentet e punëdhënësit, kërkesën e vizës, çdo njoftim paraprak refuzimi dhe korrespondencën me përfaqësinë diplomatike. Nëse vendimi përmend një sinjalizim SIS, duhet të kërkojë sqarimin e shtetit që e ka regjistruar, të llojit të sinjalizimit dhe të bazës së tij, në masën që informacioni është ligjërisht i aksesueshëm.

Nëse përgjigjet zyrtare tregojnë mospërputhje midis të dhënave të personit dhe atyre të sistemit, është e rëndësishme t'i paraqiten menjëherë autoritetit konsullor në mënyrë të dokumentuar. Personi mund të kërkojë rishqyrtim administrativ dhe, kur plotësohen kushtet, të kundërshtojë vendimin në gjykatën kompetente. Afatet për ankimin gjyqësor duhet të kontrollohen veçmas: paraqitja e kërkesës për qasje ose për korrigjim të SIS nuk i pezullon domosdoshmërisht.

A garanton anulimi i refuzimit të drejtën e punës dhe të qëndrimit?

Jo. Anulimi i një vendimi të paligjshëm për vizën nuk është i njëjtë me lëshimin automatik të vizës, me hyrjen automatike në Itali ose me dhënien e lejes së qëndrimit. Procedura për punë sezonale ka kërkesat e veta, përfshirë kushtet e autorizimit të punës, kohën e vlefshmërisë së dokumenteve dhe kontrollin e arsyeve të tjera të mundshme penguese.

Prandaj ka rëndësi edhe situata e nulla osta dhe e marrëdhënies së punës. Punëtori dhe punëdhënësi duhet të verifikojnë nëse autorizimi vijon të jetë efektiv, nëse nevojiten hapa të tjerë administrativë dhe cili është regjimi normativ i zbatueshëm për vitin e flukseve dhe llojin e punës. Vetëm pasi këto elemente të sqarohen mund të vlerësohet rruga konkrete për një hyrje dhe një qëndrim të ligjshëm.

Përfundimi

Parimi i TAR Lazio nr. 10350/2026 është se një refuzim vize për punë sezonale nuk mund të mbetet i mbështetur te një sinjalizim SIS kur dokumentet zyrtare të paraqitura e vënë seriozisht në dyshim atë bazë faktike. Administrata duhet të verifikojë identitetin, origjinën e sinjalizimit dhe informacionet e shtetit përkatës, duke marrë një vendim të ri të arsyetuar. Personi i interesuar, nga ana e tij, duhet të sigurojë prova të sakta dhe të ndjekë në kohë mjetet e mbrojtjes ligjore.

Vendimi gjyqësor dhe burimi i verifikuar: TAR Lazio, Romë, Seksioni V-quater, vendimi i 4 qershorit 2026, nr. 10350, regjistri i çështjes nr. 4807/2025. Teksti integral i vendimit në gjuhën italiane.

Ky artikull është hartuar me ndihmën e mjeteve të inteligjencës artificiale, nën drejtimin, rishikimin dhe përgjegjësinë editoriale të autorit.

sabato 7 novembre 2026

Sipas TAR të Milanos, sinjalizimi SIS nuk e justifikon automatikisht kthimin në kufi kur Italia ka lëshuar vizë pune

Udhëzues praktik mbi emigracionin në Itali – 7 nëntor 2026. Një person mund të hyjë ligjërisht në Itali me vizë pune, të nënshkruajë kontratën e qëndrimit dhe të nisë procedurën e lejes së qëndrimit, por më pas të hasë probleme serioze kur kthehet nga një udhëtim jashtë vendit. Një sinjalizim në Sistemin e Informacionit Shengen (SIS) mund të ndikojë në kontrollin kufitar, por pasojat e tij nuk mund të trajtohen pa verifikuar faktet, arsyet e regjistrimit dhe dokumentet që autoritetet italiane kanë lëshuar më parë. Këtë çështje e ka shqyrtuar Gjykata Administrative Rajonale për Lombardinë, Milano, Seksioni III, në vendimin e datës 30 qershor 2026, nr. 3479.

Rasti konkret: vizë e lëshuar nga Italia dhe refuzim në aeroport

Çështja kishte të bënte me një shtetas egjiptian që më 23 tetor 2024 kishte marrë një vizë hyrjeje për punë të varur, në kuadër të kuotave të dekretit të flukseve të vitit 2023. Ai kishte hyrë në Itali më 21 nëntor 2024 dhe më 25 nëntor ishte paraqitur pranë Prefekturës për nënshkrimin e kontratës së qëndrimit me punëdhënësin. Questura kishte caktuar një takim për 22 gusht 2025, për procedurat e identifikimit dhe lëshimin e lejes së qëndrimit për punë.

Në korrik 2025 personi udhëtoi drejt Egjiptit për pushime. Kur u kthye në Itali më 19 gusht 2025, Policia Kufitare e refuzoi hyrjen, duke u mbështetur në një sinjalizim SIS për mospranim në hapësirën Shengen. Njëkohësisht u vendos edhe revokimi i vizës së hyrjes, e cila, sipas dokumenteve të çështjes, ishte ende e vlefshme deri më 10 nëntor 2025. Këto dy akte u kundërshtuan para gjykatës.

Çfarë tregoi hetimi gjyqësor mbi sinjalizimin SIS?

Gjatë procesit, TAR-i kërkoi sqarime të dokumentuara nga administrata italiane për rrethanat mbi të cilat ishte bazuar sinjalizimi. Nga informacionet e marra rezultoi se sinjalizimi ishte vendosur nga autoritetet gjermane pas një kontrolli të kryer në aeroport në tetor 2024. Në atë kontroll personi kishte pasur pasaportë të vlefshme, por një vizë Shengen të lëshuar më parë nga Italia, e cila kishte skaduar në prill 2022.

Një fakt ishte vendimtar: sinjalizimi gjerman ekzistonte përpara se autoriteti konsullor italian t'i lëshonte personit, më 23 tetor 2024, vizën e re për punë. Megjithatë, kur personi tentoi të rikthehej në gusht 2025, Policia Kufitare përdori pikërisht sinjalizimin e mëparshëm për ta kthyer mbrapsht dhe për të revokuar vizën. Sipas gjykatës, një vendim i tillë kërkonte një hetim konkret dhe nuk mund të mbështetej vetëm në ekzistencën formale të shënimit në sistem.

Çfarë vendosi TAR Lombardia?

Me vendimin nr. 3479/2026, Seksioni III i TAR Lombardia pranoi ankimin dhe anuloi si refuzimin e menjëhershëm të hyrjes në kufi, ashtu edhe revokimin e vizës. Gjykata konstatoi mangësi të hetimit administrativ, të motivimit dhe kundërthënie në veprimtarinë e autoriteteve: Italia kishte lëshuar vizën pasi sinjalizimi ekzistonte, kurse organi kufitar më vonë e përdori atë pa shpjeguar pse rrethanat e tij justifikonin një rezultat të ndryshëm.

Gjykata iu referua edhe vendimit nr. 6, të datës 22 janar 2026, të Gjykatës Kushtetuese italiane, mbi kufijtë e efekteve automatike të sinjalizimeve Shengen në procedurat e rregullimit të qëndrimit. Në çështjen e Milanos, TAR-i vlerësoi se autoriteti që vendos duhet të marrë parasysh rrethanat individuale dhe të verifikojë nëse ekziston një rrezik konkret për rendin ose sigurinë publike, në vend që të trajtojë sinjalizimin si një arsye të mjaftueshme në çdo rast.

Vendimi kishte edhe një argument tjetër të pavarur: sipas interpretimit të gjykatës mbi dispozitat e zbatueshme dhe praktikën e cituar të Këshillit të Shtetit, organi i Policisë Kufitare nuk kishte kompetencën të revokonte vizën që ishte lëshuar nga autoriteti konsullor italian. Kjo pjesë e arsyetimit lidhet me kompetencën e organit që ndërhyn ndaj vizës dhe nuk duhet ngatërruar me pyetjen nëse mund të ekzistojnë arsye reale të sigurisë për kufizimin e hyrjes.

Çfarë është SIS dhe si ndikon në një dosje emigracioni?

Sistemi i Informacionit Shengen është një sistem evropian shkëmbimi të dhënash që përmban kategori të ndryshme sinjalizimesh, duke përfshirë, në kushtet e parashikuara nga legjislacioni, sinjalizimet që lidhen me mospranimin e hyrjes ose qëndrimit. Nuk ka një sinjalizim të vetëm me pasoja identike për çdo person. Duhet të përcaktohet shteti që e ka vendosur, akti ku mbështetet, kategoria e regjistrimit dhe fakti nëse vazhdon të jetë në fuqi.

Një sinjalizim mund të ketë rëndësi për vizën, kontrollin në kufi, hyrjen në territor ose shqyrtimin e kërkesës për leje qëndrimi. Por vendimi i TAR Milanos nuk e shuan vetvetiu një sinjalizim të vendosur nga Gjermania dhe nuk u jep të gjithë personave të regjistruar në SIS një të drejtë automatike hyrjeje. Gjykata anuloi dy vendimet italiane për shkak të defekteve të konstatuara në rastin konkret.

Si mund të kërkohet qasje, korrigjim ose fshirje e të dhënave SIS?

Personi që mendon se është regjistruar gabimisht ose se një sinjalizim nuk ka më bazë ligjore duhet të kërkojë, sipas rregullave përkatëse evropiane dhe kombëtare, informacion mbi përpunimin e të dhënave dhe të ushtrojë të drejtat për qasje, korrigjim të të dhënave të pasakta ose fshirje të të dhënave të përpunuara në mënyrë të paligjshme. Autoritetet kompetente dhe procedurat mund të ndryshojnë sipas shtetit dhe kategorisë së të dhënave; disa informacione mund t'u nënshtrohen kufizimeve të ligjshme.

Kur një sinjalizim është krijuar nga një shtet tjetër, siç ishte Gjermania në këtë rast, kërkesa për verifikim mund të kërkojë bashkëpunim me autoritetet e atij shteti përmes mekanizmave përkatës të sistemit. Autoriteti italian që merr një vendim për vizën ose hyrjen nuk është domosdoshmërisht autoriteti që mund të ndryshojë vetë shënimin e krijuar nga shteti tjetër. Anulimi i një vendimi kufitar nuk është i barabartë me urdhrin për fshirjen e regjistrimit SIS.

Çfarë dokumentesh duhet të ruajë një punëtor që udhëton jashtë Italisë?

Përpara nisjes, personi duhet të verifikojë statusin e vizës ose të lejes së qëndrimit dhe kushtet ligjore për rikthimin, veçanërisht nëse leja ende nuk është lëshuar dhe ka vetëm një dëftesë të aplikimit. Vlefshmëria e një dokumenti ose mundësia për t'u kthyer në Itali nuk duhen supozuar automatikisht; ndikim mund të kenë lloji i titullit, itinerari dhe rregullat e hyrjes në kufirin konkret.

Nëse ndodh refuzimi në kufi, duhet kërkuar dhe ruajtur kopja e plotë e aktit, data dhe mënyra e njoftimit, dokumenti i vizës, pasaporta, çdo dëftesë e Questurës dhe komunikimet me Prefekturën. Në një procedurë kontestimi, këto dokumente mund të provojnë nëse administrata ka marrë parasysh vizën dhe situatën ligjore të personit. Po ashtu është e nevojshme të identifikohet nëse vendimi mbështetet në një sinjalizim ekzistues dhe cilat janë arsyet konkrete të tij.

Ankimi gjyqësor dhe kufijtë e vendimit

Kur ka një refuzim hyrjeje, një revokim vize ose një diniegim të një titulli qëndrimi, nuk mjafton vetëm paraqitja e kërkesës për qasje në të dhënat SIS. Duhet të vlerësohen veçmas mjetet e ankimit, gjykata kompetente, afatet dhe mundësia e kërkimit të mbrojtjes së përkohshme. Një kërkesë për korrigjim të të dhënave nuk i pezullon domosdoshmërisht afatet e kundërshtimit të aktit administrativ.

Vendimi nr. 3479/2026 tregon se një person i pajisur me vizë italiane mund të ketë argumente konkrete kundër një refuzimi në kufi që mbështetet mekanikisht në një sinjalizim të mëparshëm. Por analiza duhet të përqendrohet te rrethanat e dokumentuara, jo te një premtim se çdo sinjalizim SIS mund të kapërcehet. E drejta kërkon vlerësim individual dhe respektimin e kompetencave të autoriteteve, ndërsa individi duhet të paraqesë dokumente të vërteta dhe të respektojë kushtet e hyrjes dhe qëndrimit.

Përfundimi

Parimi praktik i TAR Milanos është se sinjalizimi Shengen nuk duhet të shndërrohet në një formulë që zëvendëson hetimin dhe motivimin administrativ, veçanërisht kur Italia vetë ka lëshuar një vizë pasi sinjalizimi ekzistonte. Në rastin e shqyrtuar, gjykata anuloi refuzimin e hyrjes dhe revokimin e vizës. E drejta për të kërkuar sqarim të të dhënave SIS dhe e drejta për të kundërshtuar një akt të paligjshëm janë dy instrumente të rëndësishme, por të dallueshme, të mbrojtjes së personit.

Vendimi i komentuar: TAR Lombardia, Milano, Seksioni III, vendim i shkurtuar i 30 qershorit 2026, nr. 3479, R.G. 4691/2025, relator Ti Li. Teksti i vendimit dhe të dhënat e çështjes. Vendimi i referohet edhe jurisprudencës së Gjykatës Kushtetuese italiane nr. 6/2026, pa e shndërruar atë në një të drejtë automatike për vizë ose hyrje.

Avv. Fabio Loscerbo
Avokat me të drejtë përfaqësimi përpara Gjykatës së Kasacionit të Italisë
I regjistruar në Regjistrin e përfaqësuesve të interesave pranë Dhomës së Deputetëve të Italisë në fushën e imigracionit
Përfaqësues interesash i regjistruar në Regjistrin për Transparencën të Bashkimit Evropian me nr. 280782895721-36 në fushën e migracionit dhe azilit
ORCID: 0009-0004-7030-0428

Ky artikull është hartuar me ndihmën e mjeteve të inteligjencës artificiale, nën drejtimin, rishikimin dhe përgjegjësinë editoriale të autorit.