giovedì 5 novembre 2026

Sipas TAR-it të Bolonjës, kërkesa për rinovim studimi nuk bëhet automatikisht kërkesë për konvertim në punë

Një student i huaj që ndjek studimet në Itali dhe më pas gjen një mundësi punësimi mund të ketë interes ta kthejë lejen e qëndrimit për studim në një leje për punë të varur. Por a mjafton të përmendet në një ankim se personi dëshironte konvertimin, nëse dokumentet në dosjen administrative tregojnë se ishte kërkuar vetëm rinovimi i lejes për studim? TAR Emilia-Romagna, Bolonjë, seksioni I, me vendimin nr. 254 të datës 13 shkurt 2026, jep një përgjigje të rëndësishme: administrata dhe gjykata duhet të vlerësojnë kërkesën që është paraqitur realisht, jo një kërkesë tjetër që pretendohet më vonë pa prova.

Rasti konkret: leje studimi, vështirësi në provime dhe një punë e mëvonshme

Personi kishte hyrë në Itali me vizë për motive studimi dhe kishte ndjekur kurse, por nuk kishte kaluar asnjë provim. Sipas shpjegimeve të tij, kjo lidhej me vështirësinë për t’u përshtatur me sistemin italian të studimit. Leja e tij për studim skadoi më 31 mars 2024, ndërsa një kërkesë pranë administratës u paraqit më 26 prill 2024.

Në gjykatë, ai pretendoi se kishte kërkuar konvertimin e lejes në një titull qëndrimi për punë të varur dhe se Questura e kishte refuzuar në mënyrë të paligjshme. Sipas tij, administrata nuk duhej ta trajtonte mungesën e provimeve të kaluara si pengesë ndaj konvertimit. Ai kundërshtoi gjithashtu mungesën e përkthimit të aktit në një gjuhë të kuptueshme dhe mungesën e shqyrtimit të mundësive të tjera të qëndrimit.

Por gjykata, duke lexuar dokumentet e dosjes, konstatoi një situatë tjetër: kërkesa e 26 prillit 2024 ishte për rinovimin e lejes për studim, jo për konvertim në punë. Këtë e dëshmonin si njoftimi paraprak i refuzimit, ashtu edhe vendimi përfundimtar i Questura-s, i datës 11 korrik 2025.

Pse prova e paraqitjes së kërkesës ka rëndësi vendimtare?

Pala kishte paraqitur një dokument të emërtuar si kërkesë për leje qëndrimi. Gjykata vuri re se ai ishte vetëm mandati i pagesës pranë Ministrisë së Ekonomisë dhe Financave, jo dokumenti që provonte dorëzimin e një kërkese për konvertim. Pagesa e një tarife administrative dhe depozitimi i një kërkese të caktuar juridike nuk janë e njëjta gjë.

Ky dallim ka pasoja konkrete. Për të provuar se është kërkuar kalimi nga studimi në punë, duhet të ekzistojë dokumentacioni përkatës, që identifikon llojin e procedurës, datën e paraqitjes, zyrën ose portalin ku është regjistruar dhe, kur zbatohet, dokumentet e lidhura me marrëdhënien e punës. Një mandat pagese nuk i përmban domosdoshmërisht këto elemente.

Për më tepër, në dokumentet e gjyqit punëdhënësi deklaronte se punësimi i parë kishte filluar më 10 shtator 2025, pra shumë muaj pas datës në të cilën personi pretendonte se kishte kërkuar konvertimin. Sipas TAR-it, ky fakt ishte gjithashtu i papajtueshëm me mënyrën si ishte paraqitur historia e kërkesës së prillit 2024.

A duhet Questura të kontrollojë vetë çdo leje alternative?

Gjykata hodhi poshtë edhe argumentin se Questura duhej të vlerësonte në mënyrë të përgjithshme një titull tjetër qëndrimi. Ajo shpjegoi se nuk ekziston një detyrim i përgjithshëm që zyra të shqyrtojë kushtet e çdo lejeje të ndryshme për të cilën personi nuk ka paraqitur kërkesë. Në këtë proces, ankuesi nuk kishte identifikuar në mënyrë konkrete cilin titull tjetër pretendonte dhe mbi cilat prova mbështetej.

Veç kësaj, ai kishte marrë njoftimin paraprak të refuzimit, por nuk kishte shpjeguar dhe dokumentuar gjatë asaj faze ekzistencën e kushteve për një titull alternativ. Për gjykatën, gjetja e mëvonshme e një pune nuk mund të trajtohej automatikisht si provë se kushtet për lejen e ndryshme ekzistonin që në kohën përkatëse të procedurës.

Kjo nuk do të thotë se konvertimi nga studimi në punë është gjithmonë i pamundur pa përfunduar universitetin. Vendimi nr. 254/2026 nuk e zgjidhi në thelb një kërkesë konvertimi të paraqitur rregullisht: ai konstatoi se një kërkesë e tillë nuk ishte provuar të ishte paraqitur. Prandaj nuk duhet cituar sikur të kishte vendosur një ndalim të përgjithshëm të konvertimit për studentët që nuk kanë kaluar provime.

Çfarë ndodhi me kundërshtimin për mungesën e përkthimit?

Personi pretendonte se vendimi për lejen e studimit ishte shkruar vetëm në italisht. TAR-i kujtoi orientimin gjyqësor sipas të cilit mungesa e përkthimit nuk sjell automatikisht pavlefshmërinë e një akti administrativ, kur ajo nuk e ka penguar personin ta ankimojë aktin në kohë dhe të ushtrojë plotësisht të drejtën e mbrojtjes.

Në rastin konkret, personi e kishte paraqitur ankimin brenda afatit. Për më tepër, në procesverbalin e njoftimit rezultonte se përmbajtja e aktit i ishte shpjeguar gojarisht në një gjuhë të kuptueshme nga një përkthyes, në prani të avokatit të tij. Për këtë arsye, gjykata nuk konstatoi cenim efektiv të mbrojtjes.

Kjo çështje duhet kuptuar me kujdes: e drejta për të kuptuar një akt që prek statusin e qëndrimit mbetet e rëndësishme, por lloji i aktit, detyrimet konkrete të përkthimit dhe pasojat reale mbi mundësinë e ankimit mund të ndikojnë në rezultatin gjyqësor.

Po vendimi i dëbimit?

Në dosje figuronte edhe një vendim dëbimi i datës 16 janar 2026. Gjykata theksoi se shqyrtimi i atij akti nuk i përkiste juridiksionit të TAR-it, por gjyqtarit të zakonshëm, tek i cili ankuesi ishte drejtuar më vete. Kjo ndarje është thelbësore: ankimi kundër një vendimi për lejen e qëndrimit dhe ankimi kundër dëbimit nuk ndjekin domosdoshmërisht të njëjtën rrugë gjyqësore.

Si përfundoi gjykimi?

TAR Emilia-Romagna e rrëzoi ankimin dhe dënoi ankuesin të paguante 2 000 euro shpenzime gjyqësore, përveç shtesave të parashikuara nga ligji, kur zbatohen. Gjykata nuk urdhëroi konvertimin e lejes dhe as nuk vlerësoi se kishte një kërkesë të tillë të provuar në dosje.

Vendimi tregon se mbrojtja nuk duhet ndërtuar vetëm mbi qëllimin subjektiv të aplikantit. Duhet të përputhen faktet, aktet dhe lloji i procedurës së nisur realisht.

Udhëzime praktike për studentët e huaj në Itali

1. Dalloni rinovimin nga konvertimi. Rinovimi i lejes për studim lidhet me vazhdimësinë e kushteve të studimit. Konvertimi në leje për punë është një kërkesë tjetër, që shqyrtohet sipas kushteve përkatëse të ligjit të imigracionit. Njëra procedurë nuk zëvendëson automatikisht tjetrën.

2. Ruani provën reale të kërkesës. Dosja duhet të përmbajë formularin e paraqitur, kodin e aplikimit, dokumentin e regjistrimit, datën dhe llojin e procedurës. Mandati i pagesës, i vetëm, nuk provon domosdoshmërisht se është kërkuar konvertimi.

3. Kontrolloni datat e punësimit. Nëse mbështeteni në një kontratë pune, verifikoni kur është nënshkruar, kur ka nisur marrëdhënia e punës dhe çfarë dokumentesh ishin të disponueshme në kohën e kërkesës. Një dokument i lindur më vonë nuk ka gjithmonë efekt mbi ligjshmërinë e një vendimi të mëparshëm.

4. Përgjigjuni konkretisht preavviso di rigetto. Nëse Questura komunikon arsye kundërshtuese, mos u kufizoni në një kërkesë të përgjithshme për mirëkuptim. Paraqitni vërejtje dhe dokumente që lidhen me pengesat e treguara, duke respektuar afatet dhe duke ruajtur provën e dorëzimit.

5. Përkthimi dhe njoftimi duhen vlerësuar mbi dosjen. Nëse një akt është i pakuptueshëm, dokumentoni pengesën konkrete për mbrojtjen dhe kërkoni menjëherë ndihmë ligjore. Mos supozoni se çdo akt i shkruar vetëm në italisht është automatikisht i pavlefshëm ose se afati i ankimit nuk ka filluar.

6. Mos i ngatërroni juridiksionet. Refuzimi i lejes dhe dëbimi mund të kërkojnë ankime në organe të ndryshme. Çdo vendim duhet lexuar veçmas, së bashku me datën e njoftimit dhe dispozitat përkatëse të ankimit.

Çfarë nuk duhet të nxirret nga kjo sentencë?

Nuk mund të nxirret se studentët që nuk kanë kaluar provime nuk kanë kurrë mundësi të konvertojnë një leje në punë. Po ashtu, nuk mund të thuhet se gjetja e një pune rregullon automatikisht çdo problem të një lejeje studimi të skaduar. Pika vendimtare e kësaj çështjeje ishte mospërputhja mes kërkesës së pretenduar për konvertim dhe dokumenteve që provonin vetëm rinovimin për studim.

Prandaj, një strategji e saktë ligjore fillon me shqyrtimin e plotë të dosjes administrative. Qëllimi është të përcaktohet se çfarë është kërkuar, cilat kushte ishin të pranishme dhe cili akt është kundërshtuar, përpara se të ndërtohet argumentimi për gjykatën.

Burimi gjyqësor: TAR Emilia-Romagna, Bolonjë, seksioni I, vendimi nr. 254 i 13 shkurtit 2026; kryetar Carpentieri, relator Bertagnolli. Teksti i plotë i publikuar i vendimit në gjuhën italiane. Dispozitat e shqyrtuara: nenet 2, 5 dhe 6 të dekretit legjislativ nr. 286/1998 dhe rregullat përkatëse të gjykimit administrativ.

Avv. Fabio Loscerbo
Avokat i autorizuar të përfaqësojë klientë përpara Gjykatës së Kasacionit italian
I regjistruar në Regjistrin e Përfaqësuesve të Interesave pranë Dhomës së Deputetëve të Italisë për çështjet e imigracionit
Përfaqësues interesash i regjistruar në Regjistrin e Transparencës së Bashkimit Evropian me nr. 280782895721-36 për çështjet e migracionit dhe azilit
ORCID: 0009-0004-7030-0428
Artikull i hartuar me ndihmën e mjeteve të inteligjencës artificiale, nën drejtimin, rishikimin dhe përgjegjësinë editoriale të autorit.

Sipas TAR-it të Brescias, regjistrimi i vonuar i martesës së lidhur jashtë Italisë nuk e bën të pavlefshme kërkesën për shtetësi

Një shtetase e huaj jeton prej shumë vitesh në Itali dhe është e martuar me një person që më vonë ka marrë shtetësinë italiane. Kur ajo aplikon për shtetësinë italiane në bazë të martesës, Prefektura mund të kërkojë që akti i martesës, i lidhur jashtë Italisë, të jetë transkriptuar në regjistrat italianë të gjendjes civile. Por nëse ky formalitet plotësohet gjatë shqyrtimit të kërkesës dhe përpara vendimit përfundimtar, a mund ta shpallë administrata kërkesën të papranueshme vetëm sepse transkriptimi nuk ishte kryer që në datën e aplikimit?

TAR Lombardia, seksioni i shkëputur i Brescias, seksioni I, me vendimin nr. 1242 të datës 21 shtator 2026, e ka trajtuar këtë çështje duke bërë një dallim themelor: vlefshmëria juridike e martesës nuk është e njëjta gjë me formalitetin që e bën atë të regjistruar dhe të njohur zyrtarisht përpara administratës.

Historia e çiftit: martesë në Marok dhe jetë familjare në Itali

Gruaja, shtetase marokene, ishte martuar në Kazablankë më 5 janar 2001. Në dhjetor të të njëjtit vit kishte hyrë në Itali për bashkim familjar dhe, sipas akteve të shqyrtuara, kishte vazhduar të jetonte e regjistruar në gjendjen civile dhe në anagrafin e Komunës së Brescias.

Në gusht 2022, bashkëshorti i saj fitoi shtetësinë italiane. Pas këtij ndryshimi në statusin e bashkëshortit, ajo paraqiti kërkesë për shtetësi italiane sipas nenit 5 të ligjit nr. 91/1992, i cili rregullon mundësinë e fitimit të shtetësisë nga bashkëshorti i një shtetasi italian, nëse plotësohen kushtet ligjore.

Gjatë shqyrtimit, Prefektura e Brescias i dërgoi më 12 janar 2026 një preavviso di rigetto, pra njoftim paraprak për arsyet e mundshme të refuzimit, duke identifikuar si pengesë të vetme mungesën e transkriptimit të martesës së lidhur në Marok në regjistrat italianë të gjendjes civile.

Gruaja reagoi ndaj këtij njoftimi dhe kërkoi regjistrimin e aktit të martesës. Transkriptimi u krye në 16 shkurt 2026 dhe dokumenti përkatës iu dërgua Prefekturës bashkë me vërejtjet e saj. Pavarësisht këtij plotësimi, administrata, me vendimin e 7 majit 2026, e shpalli kërkesën të papranueshme, duke argumentuar se transkriptimi i mëvonshëm nuk mund të korrigjonte mungesën fillestare dhe se ai prodhonte efekte vetëm nga momenti i regjistrimit.

Pyetja juridike: transkriptimi e krijon martesën apo vetëm e bën të njohur zyrtarisht?

Gjykata u ndal te funksioni i regjistrave të gjendjes civile. Jo çdo formë regjistrimi ka të njëjtin efekt juridik. Disa regjistrime krijojnë një të drejtë ose situatë të re, ndërsa të tjera thjesht publikojnë, provojnë apo bëjnë të njohur një gjendje juridike që ekziston tashmë.

Me referim te neni 28 i ligjit italian nr. 218/1995 për të drejtën ndërkombëtare private, gjykata kujtoi se një martesë mund të jetë e vlefshme për nga forma nëse konsiderohet e tillë sipas ligjit të vendit ku është lidhur, ose sipas kritereve të tjera të përcaktuara nga kjo dispozitë. Në këtë rast vlefshmëria e martesës së vitit 2001 nuk ishte kundërshtuar.

Gjykata analizoi gjithashtu rregullat e regjistrimit të akteve të gjendjes civile të formuara jashtë Italisë, përfshirë nenin 19 të dekretit të Presidentit të Republikës nr. 396/2000. Ajo shpjegoi se transkriptimi i martesës së huaj ka funksion njohës, certifikues dhe të publicitetit deklarativ. Me fjalë të tjera, ai e bën ngjarjen familjare zyrtarisht të dokumentuar përpara administratës, por nuk është akti që e krijon martesën në datën kur kryhet regjistrimi.

Pse nuk ishte e ligjshme shpallja e kërkesës të papranueshme?

Martesa e vlefshme ekzistonte që prej vitit 2001. Transkriptimi u bë gjatë procedurës administrative dhe përpara vendimit përfundimtar të Prefekturës. Prandaj, sipas TAR-it, administrata e trajtoi gabimisht një formalitet me funksion njohës sikur të ishte kusht që krijonte vetë lidhjen martesore.

Gjykata arriti në përfundimin se plotësimi i transkriptimit gjatë shqyrtimit e kishte korrigjuar parregullsinë fillestare formale. Për më tepër, statusi i bashkëshortes ishte pasqyruar edhe në dokumente të mëparshme të gjendjes familjare të Komunës së Brescias, të datave 2007 dhe 2022.

Vendimi theksoi gjithashtu se administrata nuk mund të shtojë një kusht për pranueshmërinë e kërkesës që ligji nuk e përcakton në mënyrën e pretenduar prej saj. Nuk ishte e drejtë të refuzohej aplikimi sikur martesa të kishte lindur juridikisht vetëm më 16 shkurt 2026, kur transkriptimi u krye.

Cili ishte rezultati i gjykimit?

TAR-i e pranoi padinë dhe anuloi vendimin e Prefekturës. Gjykata urdhëroi që administrata të shprehej sërish mbi kërkesën për shtetësi brenda 60 ditëve nga komunikimi ose njoftimi i vendimit gjyqësor, duke respektuar interpretimin e dhënë në gjykim. Po ashtu vendosi për shpenzimet gjyqësore sipas dispozitivit.

Këto 60 ditë janë afati i caktuar për administratën në këtë proces konkret, jo një afat i përgjithshëm prej 60 ditësh për të gjitha kërkesat e shtetësisë.

Duhet theksuar edhe një kufizim tjetër: anulimi i vendimit të papranueshmërisë nuk është i barabartë me një dekret automatik për dhënien e shtetësisë. Gjykata pranoi se transkriptimi i mëvonshëm e zgjidhi pengesën formale që ishte përdorur nga Prefektura; kushtet e tjera ligjore dhe çdo pengesë tjetër e ligjshme, nëse ekziston, mbeten objekt i vlerësimit të duhur.

Çfarë duhet të bëjnë çiftet e martuara jashtë Italisë?

1. Verifikoni vlefshmërinë e aktit të martesës. Duhet të jetë i qartë vendi i lidhjes së martesës, ligji që e rregullon, identiteti i bashkëshortëve dhe ekzistenca e një akti zyrtar. Vlefshmëria e lidhjes martesore nuk duhet ngatërruar me përmbushjen e formaliteteve dokumentare italiane.

2. Kontrolloni nëse akti është transkriptuar në Itali. Nëse martesa është lidhur jashtë vendit, është e udhës të kërkohet me kohë regjistrimi përkatës në komunën kompetente, duke përgatitur përkthimet dhe legalizimin ose apostilën në rastet kur kërkohen. Rregullat dokumentare mund të varen nga vendi i origjinës dhe marrëveshjet ndërkombëtare përkatëse.

3. Mos injoroni një preavviso di rigetto. Nëse Prefektura sinjalizon një dokument të munguar sipas nenit 10-bis të ligjit nr. 241/1990, duhet të përgjigjeni brenda afatit të caktuar, të shpjegoni gjendjen faktike dhe të paraqisni dokumentin ose provën e kërkesës për të. Në çështjen e Brescias, transkriptimi u realizua pikërisht gjatë fazës së pjesëmarrjes administrative.

4. Ruani provën e dërgimit dhe të marrjes së dokumenteve. Përveç aktit të martesës dhe transkriptimit, janë të rëndësishme njoftimi paraprak, vërejtjet, dokumentet e bashkëngjitura dhe dëshmitë që Prefektura i ka marrë. Pa këto prova mund të jetë më e vështirë të tregohet se një mangësi ishte korrigjuar përpara vendimit përfundimtar.

5. Vlerësoni kushtet e tjera të shtetësisë sipas nenit 5. Duhet të verifikohen kohëzgjatja e martesës dhe e qëndrimit të ligjshëm, statusi aktual i lidhjes martesore, kushtet gjuhësore kur zbatohen dhe shkaqet ligjore penguese. Vendimi i Brescias nuk heq këto kërkesa dhe nuk duhet kuptuar si një rregull që çdo martesë e regjistruar sjell automatikisht shtetësinë.

6. Në rast refuzimi, identifikoni arsyen e vërtetë. Nëse Prefektura pretendon se transkriptimi i bërë gjatë procedurës është i pavlefshëm vetëm sepse është i mëvonshëm, arsyetimi mund të duhet shqyrtuar në dritën e vendimit nr. 1242/2026. Por nëse problemi lidhet me vlefshmërinë e vetë martesës ose me kushte të tjera të ligjit, analiza juridike mund të jetë e ndryshme.

Po kur bashkëshorti e ka marrë shtetësinë italiane pas martesës?

Ky ishte pikërisht një nga elementet e çështjes: martesa ishte lidhur në vitin 2001, ndërsa bashkëshorti fitoi shtetësinë italiane në vitin 2022. Gjykata nuk e trajtoi këtë diferencë kohore si një arsye që do ta bënte të pavlefshme martesën. Për kërkesën konkrete, u mbështet te lidhja martesore e vlefshme dhe te përmbushja e kushteve të parashikuara nga neni 5.

Gjithsesi, për llogaritjen e periudhave dhe kontrollin e kushteve duhet marrë parasysh situata konkrete dhe interpretimi i normave përkatëse. Nuk është e sigurt të nxirret nga një rast i vetëm një rregull i përgjithshëm që anashkalon kohën e fitimit të shtetësisë nga bashkëshorti italian ose kushtet e tjera procedurale.

Çfarë mësojmë nga kjo sentencë?

Vendimi kujton se administrata duhet të dallojë një të drejtë apo status familjar që ekziston realisht nga formaliteti që e provon atë në regjistrat italianë. Plotësimi i një dokumenti gjatë procedurës nuk mund të përjashtohet automatikisht, kur ligji nuk e bën datën e atij formaliteti kusht themelues të situatës juridike.

Praktikisht, është gjithmonë më mirë të paraqiten dokumentet e plota që në fillim. Por në rastin e martesave të vlefshme të lidhura jashtë Italisë, transkriptimi i bërë përpara vendimit përfundimtar mund të ketë rëndësi vendimtare për të kundërshtuar një refuzim thjesht formal, sipas parimit të shprehur nga TAR-i i Brescias.

Vendimi i komentuar: TAR Lombardia – seksioni i shkëputur i Brescias, seksioni I, vendimi nr. 1242 i 21 shtatorit 2026, kryetar Gabbricci, relator Cappelli. Teksti i plotë i vendimit në italisht; Portali zyrtar i kërkimit të jurisprudencës administrative italiane. Norma kryesore: neni 5 i ligjit nr. 91/1992; neni 28 i ligjit nr. 218/1995; neni 19 i D.P.R. nr. 396/2000; neni 10-bis i ligjit nr. 241/1990.

mercoledì 4 novembre 2026

Sipas TAR-it të Salernos, një sinjalizim SIS i verifikuar me kodin CUI nuk e përjashton shqyrtimin individual të lejes së qëndrimit

Një person mund të marrë një përgjigje që emri i tij nuk gjendet në Sistemin e Informacionit Shengen (SIS), ndërsa Questura italiane konfirmon ekzistencën e një sinjalizimi duke përdorur një kod identifikimi. Si zgjidhet ky kundërshtim? Dhe, nëse sinjalizimi vërtet ekziston, a mjafton ai për të refuzuar lejen e qëndrimit? Gjykata Administrative Rajonale e Kampanias, seksioni i veçuar i Salernos, seksioni III, në vendimin nr. 1123 të 12 qershorit 2026, shqyrtoi pikërisht këto dy probleme, të cilat duhen mbajtur të ndara.

Rasti konkret: kërkesa për leje qëndrimi dhe sinjalizimi nga Austria

Çështja lidhej me refuzimin e një lejeje qëndrimi për punë të varur, në kuadrin e procedurës së posaçme të emersionit sipas nenit 103 të dekretligjit italian nr. 34/2020. Questura e Salernos e kishte mbështetur refuzimin në një sinjalizim të regjistruar nga Austria në SIS për moslejimin e hyrjes dhe qëndrimit. Administrata e konsideronte këtë rrethanë pengesë për lëshimin e dokumentit.

Personi i interesuar e kundërshtoi vendimin dhe kërkoi verifikimin e të dhënave nga strukturat kompetente të Ministrisë së Brendshme italiane. Në një përgjigje, të bazuar te gjeneralitetet e tij, iu komunikua se emri i kërkuar nuk rezultonte në bazën SIS. Kjo dukej se përgënjeshtronte arsyen e refuzimit. Gjatë gjykimit, megjithatë, Questura dorëzoi një verifikim tjetër që tregonte ekzistencën e sinjalizimit.

Pse kodi CUI ka rëndësi për identifikimin?

Gjykata i kushtoi vëmendje mënyrës së kërkimit në sistem. Nga njëra anë ekzistonte një përgjigje negative e mbështetur në emrin dhe të dhënat e deklaruara nga personi. Nga ana tjetër, Questura kishte kryer kontroll përmes Kodit Unik të Identifikimit (CUI), një identifikues i lidhur në mënyrë unike me personin në sistemin e identifikimit AFIS.

TAR-i i dha përparësi verifikimit përmes CUI, duke e konsideruar më të besueshëm sesa kërkimi vetëm me emër ose me variante të tjera të gjeneraliteteve. Për këtë arsye, gjykata nuk pranoi si të provuar pretendimin se sinjalizimi nuk ekzistonte. Ky është një dallim me rëndësi praktike: mungesa e rezultatit në kërkimin sipas emrit nuk tregon gjithmonë se personi nuk ka sinjalizim. Mund të lindin mospërputhje që kërkojnë verifikim më të saktë të identitetit.

Megjithatë, ekzistenca e SIS nuk e mbyll analizën juridike

Pasi shqyrtoi problemin e identifikimit, gjykata kaloi te një pyetje tjetër: cilat pasoja mund t'i japë administrata italiane sinjalizimit? Në këtë pikë kishte rëndësi vendimi nr. 6 i 22 janarit 2026 i Gjykatës Kushtetuese italiane. Ajo kishte deklaruar jokushtetuese dispozitën e nenit 103, pika 10, shkronja b), të dekretligjit nr. 34/2020, në pjesën ku përjashtonte automatikisht nga procedurat e legalizimit personat e sinjalizuar në SIS vetëm sepse kishin shkelur rregullat kombëtare të hyrjes dhe qëndrimit.

Kjo është një zgjidhje e përcaktuar për atë procedurë të veçantë legalizimi. Nuk do të thotë se një sinjalizim serioz, i mbështetur në rrezik real për rendin ose sigurinë publike, duhet injoruar. Përkundrazi, administrata duhet të identifikojë arsyen e saktë, të verifikojë rrethanat personale dhe të kryejë vlerësimin që kërkon ligji.

Rëndësia e konsultimit me shtetin që ka futur sinjalizimin

Neni 27 i Rregullores (BE) 2018/1861 parashikon mekanizmin e konsultimit ndërmjet shteteve kur një shtet shqyrton lëshimin ose zgjatjen e lejes së qëndrimit apo të vizës për qëndrim afatgjatë për një person të sinjalizuar për refuzim hyrjeje ose qëndrimi nga një shtet tjetër. Autoriteti që shqyrton kërkesën duhet të marrë në konsideratë arsyet e sinjalizimit dhe rrethanat që lidhen me rendin dhe sigurinë publike.

Rëndësia e këtij mekanizmi është se vendimi italian duhet të mbështetet në një shqyrtim real, jo në një shënim të shkurtër nga databaza. Kur mungon informacioni mbi shkakun e sinjalizimit, hetimi administrativ mund të jetë i pamjaftueshëm për të justifikuar refuzimin.

Si përfundoi gjykimi në Salerno?

Në përfundim, TAR-i pranoi ankimin dhe anuloi refuzimin e lejes së qëndrimit për shkak të mangësive në shqyrtimin dhe arsyetimin e pasojave juridike të sinjalizimit, në dritën e vendimit të Gjykatës Kushtetuese dhe rregullave evropiane. Gjykata nuk e konsideroi të pavërtetë vetë sinjalizimin; përkundrazi, verifikimi përmes CUI kishte konfirmuar ekzistencën e tij. Por nuk pranoi që ekzistenca e regjistrimit të zëvendësonte vlerësimin juridik të kërkuar.

Vendimi nuk urdhëroi fshirjen e sinjalizimit austriak nga SIS dhe nuk duhet interpretuar si dhënie automatike e një lejeje qëndrimi. Administratës i mbetet detyrimi të rivlerësojë situatën sipas rregullave përkatëse dhe përmbajtjes së vendimit gjyqësor.

Çfarë duhet të bëjë personi që merr një refuzim për shkak të SIS?

1. Kërkoni vendimin e plotë administrativ. Duhet të dihet nëse Questura ka refuzuar lejen për shkak të një sinjalizimi, për shkak të një vendimi dëbimi apo edhe për arsye të tjera. Dokumenti duhet të tregojë bazën ligjore dhe arsyetimin konkret.

2. Kontrolloni identitetin me kujdes. Nëse një përgjigje e bazuar te emri tregon mungesë sinjalizimi, por administrata pretendon të kundërtën, duhet kërkuar një shpjegim i mospërputhjes. Emra të ndryshëm, transliterime, data lindjeje dhe identifikues të tjerë mund të ndikojnë në rezultat. Vetëm autoritetet e autorizuara mund të kryejnë verifikimet e sistemit sipas kompetencave të tyre.

3. Ushtroni të drejtat mbi të dhënat SIS. Sipas Komisionit Evropian, personi mund të kërkojë akses në të dhënat e veta dhe korrigjimin e të dhënave të pasakta ose fshirjen e atyre që mbahen në mënyrë të paligjshme. Kërkesa mund të paraqitet sipas procedurave të shteteve që përdorin SIS, ndërsa shteti që e ka futur sinjalizimin është përgjegjës për përmbajtjen e tij. Procedura ka rregulla dhe kufizime të veta.

4. Mos e ngatërroni fshirjen e SIS me anulimin e refuzimit. Një ankim kundër një vendimi të Questura-s italiane nuk është automatikisht e njëjta procedurë me kërkesën që Austria ose një shtet tjetër të ndryshojë të dhënat në SIS. Për të dyja duhen identifikuar organet kompetente dhe mjetet juridike.

5. Sqaroni cilës procedurë i përket kërkesa. Ky vendim lidhej me procedurën e veçantë të legalizimit të punës të vitit 2020. Nuk është provë e ekzistencës së një sanatorie të re dhe nuk do të thotë se e njëjta zgjidhje zbatohet pa dallim për çdo vizë, leje familjare ose rast hyrjeje në kufi.

Çfarë mësojmë nga ky rast?

Nga kjo çështje dalin dy mësime që nuk janë kontradiktore. Së pari, një sinjalizim mund të ekzistojë vërtet edhe kur një kërkim sipas emrit nuk e gjen; për këtë arsye rëndësi ka identifikimi i saktë. Së dyti, ekzistenca e sinjalizimit nuk e përjashton kontrollin e bazës ligjore, të shkakut dhe të proporcionalitetit të vendimit, kur kërkohet një vlerësim individual. Mbrojtja më efikase ndërtohet mbi dokumentet, jo mbi supozime.

Vendimi i analizuar: TAR Campania – Salerno, seksioni III, vendimi nr. 1123/2026 i 12 qershorit 2026, R.G. 1001/2024. Teksti i publikuar i vendimit gjyqësor. Burime institucionale: Drejtësia Administrative italiane, për vendimin nr. 6/2026 të Gjykatës Kushtetuese; Komisioni Evropian, të drejtat mbi të dhënat SIS.

Sipas TAR-it të Lacios: në sanatorinë e punës familja anagrafike nuk është e njëjtë me familjarët në ngarkim fiskal

Sipas TAR-it të Lacios: në procedurën e legalizimit të punës, familja anagrafike nuk është e njëjtë me familjarët në ngarkim fiskal

Kur administrata italiane vlerëson të ardhurat e punëdhënësit në një procedurë për legalizimin e marrëdhënies së punës, një dallim juridik mund të përcaktojë rezultatin: familja anagrafike nuk është domosdoshmërisht e barabartë me listën e personave që deklarohen në ngarkim për qëllime tatimore. Këtë çështje e ka analizuar Gjykata Administrative Rajonale e Lacios, seksioni I-ter, me vendimin nr. 1506, të datës 26 janar 2026, në një proces që lidhej me procedurën e posaçme të emersionit sipas dekretligjit nr. 34/2020.

Një sqarim i nevojshëm: bëhet fjalë për sanatorinë e vitit 2020

Vendimi nuk hap një sanatori të re në vitin 2026. Ai ka të bëjë me gjykimin e një dosjeje të vjetër, të mbështetur në nenin 103 të dekretligjit nr. 34/2020, të kthyer në ligj me ligjin nr. 77/2020. Ky mekanizëm ishte një procedurë e posaçme, me kushte dhe afate të përcaktuara atëherë. Sidoqoftë, vendimi mbetet i dobishëm për qytetarët që kanë mosmarrëveshje ende të hapura mbi atë procedurë dhe për operatorët që duhet të dallojnë saktë dokumentet anagrafike nga deklaratat fiskale.

Çfarë ndodhi në rastin konkret?

Një punëdhënëse kishte paraqitur kërkesë për emersionin e një marrëdhënieje pune në sektorin e asistencës familjare ose punës shtëpiake. Dosja u refuzua fillimisht për çështje që lidhej me paraqitjen në një takim. Më pas, administrata pranoi se kishte problem me njoftimin e akteve, e anuloi vetë refuzimin e parë dhe nxori një vendim të ri refuzimi më 3 prill 2025.

Në vendimin e dytë, Sportello Unico per l'Immigrazione i Romës arsyetoi se punëdhënësja nuk kishte të ardhura të mjaftueshme në vitin tatimor 2019. Administrata përdori pragun prej 27 000 eurosh, duke u mbështetur te informacioni për një familje të përbërë nga disa persona bashkëjetues. Nga ana tjetër, pala paditëse pretendoi se familja që duhej marrë në konsideratë ishte e përbërë vetëm nga punëdhënësja, prandaj pragu përkatës do të ishte 20 000 euro. U paraqitën edhe dokumente të tjera për të ardhurat.

Çfarë thoshin rregullat e kohës?

Për këtë lloj emersioni, dekreti ndërministror i 27 majit 2020, neni 9, paragrafi 2, përcaktonte pragje të ndryshme të ardhurash për punëdhënësin që kërkonte legalizimin e një punonjësi për shërbime shtëpiake ose asistencë ndaj personit. Rregulli dallonte një familje me një person të vetëm që merr të ardhura nga një famiglia anagrafica me disa persona bashkëjetues, sipas përkufizimit dhe kritereve specifike të atij mekanizmi.

Gjykata rikujtoi përkufizimin e familjes anagrafike në nenin 4 të dekretit të Presidentit të Republikës nr. 223/1989. Bëhet fjalë për persona të lidhur me martesë, bashkim civil, lidhje familjare, birësim, kujdestari ose lidhje afektive, që bashkëjetojnë dhe kanë vendbanim të zakonshëm në të njëjtën komunë. Ky koncept lidhet me gjendjen faktike dhe regjistrimin anagrafik, jo vetëm me mënyrën si deklarohen personat në formularët tatimorë.

Gabimi i mundshëm: të përdorësh modelin 730 si provë të vetme

TAR-i theksoi se personat në ngarkim fiskal dhe anëtarët e familjes anagrafike nuk janë koncepte të njëjta. Prandaj modeli tatimor 730 nuk mjafton, i vetëm, për të vërtetuar përbërjen e familjes anagrafike. Një person mund të rezultojë në ngarkim fiskal pa qenë bashkëjetues; anasjelltas, mund të ketë bashkëjetues që nuk figurojnë si persona në ngarkim në deklaratën tatimore.

Kjo nuk do të thotë se dokumentacioni tatimor është pa rëndësi. Ai mbetet thelbësor për të verifikuar të ardhurat. Por për të përcaktuar cili prag të ardhurash zbatohet, duhet të vërtetohet edhe se kush përbënte familjen anagrafike në periudhën që ka rëndësi sipas ligjit.

Në rastin e shqyrtuar, gjykata vlerësoi se duhej verifikuar gjendja familjare e punëdhënëses në vitin 2019. Dokumentet e paraqitura në gjyq krijonin nevojën për rishikimin e informacionit të dhënë fillimisht në kërkesë. Kjo ishte e rëndësishme edhe sepse pala pretendonte se të ardhurat e përgjithshme të vitit përkatës e kalonin pragun më të ulët.

Cili ishte rezultati gjyqësor?

Gjykata e deklaroi të paprocedueshme padinë fillestare për shkak se vendimi i parë administrativ ishte anuluar dhe zëvendësuar nga një akt tjetër. Ndërkohë, pranoi arsyet shtesë të padisë kundër refuzimit të dytë dhe e anuloi atë. Administrata duhet të rishqyrtojë dokumentet e të ardhurave dhe të gjendjes familjare, për të përcaktuar përbërjen reale të familjes anagrafike dhe pragun ligjor të zbatueshëm.

Ky rezultat nuk do të thotë se gjykata e legalizoi drejtpërdrejt marrëdhënien e punës, as se konstatoi përfundimisht plotësimin e të gjitha kushteve të emersionit. Ajo kërkoi vlerësim të ri administrativ, në përputhje me arsyetimin e vendimit.

Çfarë mund të bëjë praktikisht personi i interesuar?

1. Merrni vendimin e refuzimit dhe identifikoni arsyen e saktë. Duhet kontrolluar nëse problemi është mungesa e të ardhurave, përbërja e familjes, një njoftim i parregullt apo dokumentacioni i paplotë. Çdo problem kërkon prova të ndryshme.

2. Gjeni dokumentet anagrafike që i referohen vitit përkatës. Një certifikatë e lëshuar sot mund të mos mjaftojë për të provuar gjendjen e një viti të mëparshëm. Mund të jetë e nevojshme të kërkohen të dhëna historike të gjendjes familjare nga komuna kompetente.

3. Mbani të ndara provat e të ardhurave nga provat e bashkëjetesës. Certificazioni Uniche, deklaratat e të ardhurave dhe dokumentet e tjera fiskale shërbejnë për të provuar shumat e marra; dokumentet anagrafike dhe, sipas rastit, prova të tjera ndihmojnë për të përcaktuar përbërjen e familjes.

4. Mos harroni gabimet në kërkesën fillestare. Në rastin e gjykuar, të dhënat e para të deklaruara nga punëdhënësja kishin peshë në vlerësimin administrativ. Nëse ato nuk përputhen me gjendjen reale, duhen shpjeguar dhe mbështetur me dokumentacion objektiv.

5. Vlerësoni mjetin juridik të duhur në kohë. Nëse është nxjerrë një vendim i ri që zëvendëson një të mëparshëm, strategjia e ankimit duhet të marrë parasysh aktin e ri. Afatet dhe mënyra e kundërshtimit nuk mund të përcaktohen pa parë vendimet dhe datat e njoftimit.

Një mësim edhe për procedurat e tjera

Edhe jashtë sanatorisë së vitit 2020, vendimi ilustron një rregull të rëndësishëm të veprimit administrativ: konceptet juridike nuk mund të ngatërrohen vetëm sepse të gjitha kanë të bëjnë me familjen. Megjithatë, pragjet prej 20 000 dhe 27 000 eurosh të analizuara këtu janë ato të mekanizmit të posaçëm të emersionit në fjalë; nuk duhen paraqitur si pragje të përgjithshme për çdo vizë, leje qëndrimi ose bashkim familjar.

Burimi gjyqësor: TAR Lazio – Roma, Seksioni I-ter, vendimi nr. 1506/2026, publikuar më 26 janar 2026, R.G. 3301/2025. Teksti zyrtar i vendimit; Përmbledhja zyrtare e jurisprudencës administrative.

Sipas TAR-it të Lacios: refuzimi i vizës familjare për t’u bashkuar me nënën italiane shqyrtohet nga gjykata e zakonshme

Një vendim negativ për vizë familjare mund të prekë drejtpërdrejt jetën e një familjeje që jeton në Itali. Por përpara se të kundërshtohet refuzimi, duhet zgjidhur një pyetje thelbësore: cila gjykatë ka kompetencë për ta shqyrtuar çështjen? Përgjigjja nuk është gjithmonë Gjykata Administrative Rajonale (TAR), edhe kur akti është nxjerrë nga një ambasadë italiane.

Këtë e ka sqaruar TAR Lazio – Roma, Seksioni V-quater, me vendimin nr. 10848 të 11 qershorit 2026, duke trajtuar një kërkesë për vizë të paraqitur nga një shtetas i Kosovës që dëshironte të bashkohej me nënën e tij, shtetase italiane, dhe me pjesën tjetër të familjes që jetonte në Itali.

Çfarë kishte ndodhur në rastin konkret?

Personi kishte kërkuar pranë Ambasadës së Italisë në Prishtinë vizë hyrjeje për motivi familiari. Kërkesa ishte refuzuar me një akt të datës 5 prill 2026. Ai e kundërshtoi vendimin para TAR-it të Lacios, duke u mbështetur në dispozitat për familjarët e shtetasve të Bashkimit Evropian dhe në mbrojtjen e unitetit familjar.

Administrata italiane, gjatë procesit, ngriti kundërshtimin se gjykata administrative nuk kishte juridiksion për këtë lloj mosmarrëveshjeje. Prandaj, gjykata duhej të vendoste fillimisht nëse ajo vetë mund të shqyrtonte pretendimet, përpara se të analizonte nëse refuzimi i vizës ishte apo jo i ligjshëm.

Pse çështja i përket gjykatës së zakonshme?

TAR-i shqyrtoi bazën juridike të kërkesës. Paditësi ishte mbështetur në nenet 3 dhe 23 të dekretit legjislativ italian nr. 30/2007, si edhe në nenin 28 të dekretit legjislativ nr. 286/1998. Kërkesa, pra, lidhej me njohjen dhe mbrojtjen e një pozite subjektive që buron nga marrëdhënia familjare dhe nga e drejta për unitet familjar.

Vendimi kujton dy dispozita veçanërisht të rëndësishme. Sipas nenit 30, paragrafi 6, të dekretit legjislativ nr. 286/1998, mosmarrëveshjet kundër refuzimeve dhe masave të tjera administrative në fushën e së drejtës së unitetit familjar u nënshtrohen rregullave të gjykimit pranë autoritetit gjyqësor të zakonshëm. Po kështu, neni 8 i dekretit legjislativ nr. 30/2007 parashikon juridiksionin e gjykatës së zakonshme për mosmarrëveshjet që kanë të bëjnë me të drejtat e familjarëve të qytetarëve të Bashkimit Evropian.

Nga këto dispozita, TAR-i arriti në përfundimin se nuk ishte gjykata kompetente për të vendosur mbi padinë e paraqitur. Për këtë arsye, shpalli mungesën e juridiksionit administrativ në favor të gjykatës së zakonshme.

A e quajti gjykata të ligjshëm refuzimin e vizës?

Jo. Kjo është dallimi kryesor që duhet kuptuar nga kushdo që lexon vendimin. TAR-i nuk shqyrtoi në themel nëse personi i plotësonte kushtet për vizën familjare, nëse marrëdhënia me nënën ishte e provuar në mënyrën e kërkuar nga ligji, apo nëse ambasada kishte bërë një vlerësim të drejtë të dokumentacionit.

Vendimi është një vendim procedural mbi juridiksionin, jo një pranim apo rrëzim i së drejtës së pretenduar për vizë. Prandaj, nuk mund të përdoret si provë se çdo fëmijë i një shtetasi italian e fiton automatikisht vizën. Kushtet materiale varen nga rregullat konkrete që zbatohen, marrëdhënia familjare dhe, kur është relevante, elemente si mosha ose varësia ekonomike.

Çfarë ndodh nëse padia është paraqitur te gjykata e gabuar?

TAR-i kujtoi mekanizmin e nenit 11 të Kodit italian të Procesit Administrativ (c.p.a.). Ai lejon, kur respektohen kushtet dhe afatet përkatëse, kalimin e çështjes te gjykata që ka juridiksion, me ruajtjen e efekteve të caktuara materiale dhe procedurale të kërkesës fillestare.

Kjo nuk do të thotë se çështja transferohet gjithmonë automatikisht pa veprim nga pala. Është e rëndësishme që avokati të vlerësojë menjëherë mënyrën e vijimit të gjykimit dhe afatin konkret të parashikuar për vazhdimin e çështjes para gjykatës kompetente. Humbja e kohës mund të cenojë të drejtën për mbrojtje efektive.

Në rastin e shqyrtuar, TAR-i i kompensoi shpenzimet e procesit ndërmjet palëve. Një arsye e shprehur në vendim ishte se vetë akti i ambasadës kishte treguar gabimisht gjykatën administrative si organin ku mund të bëhej ankimi. Megjithatë, ky udhëzim i pasaktë nuk e ndryshoi rregullin ligjor të juridiksionit.

Çfarë duhet të bëjë një familje që merr refuzim për vizë?

Së pari, duhet të ruajë vendimin e plotë të refuzimit, zarfin ose provën e njoftimit, formularin e aplikimit dhe dokumentet që janë dorëzuar në ambasadë. Data kur është njoftuar vendimi është veçanërisht e rëndësishme për vlerësimin e afateve.

Së dyti, duhet të përcaktojë saktësisht mbi cilën marrëdhënie familjare mbështetet kërkesa dhe cili regjim ligjor është i zbatueshëm. Rasti i familjarit të një shtetasi italian ose të Bashkimit Evropian nuk duhet ngatërruar automatikisht me çdo procedurë të përgjithshme për vizë.

Së treti, para paraqitjes së padisë, duhet të verifikohet juridiksioni. Nëse mosmarrëveshja ka si objekt të drejtat e lidhura me unitetin familjar dhe zbatohet kuadri i përshkruar në vendimin nr. 10848/2026, duhet shqyrtuar rruga pranë gjykatës së zakonshme italiane, jo të supozohet kompetenca e TAR-it vetëm sepse vendimin e ka nënshkruar një zyrë konsullore.

Së katërti, nëse në aktin administrativ shkruhet një udhëzim për ankim, ai duhet kontrolluar me legjislacionin në fuqi. Udhëzimi i administratës mund të jetë i pasaktë, siç rezultoi në këtë rast, dhe nuk krijon vetvetiu juridiksion për një gjykatë që ligji nuk e ka caktuar.

Së pesti, nëse çështja është paraqitur tashmë pranë gjykatës së gabuar, duhet të vlerësohet pa vonesë mundësia e vazhdimit të saj sipas nenit 11 c.p.a., në mënyrë që të mos humbasin efektet e veprimeve procedurale të kryera më parë, kur ligji lejon ruajtjen e tyre.

Një garanci procedurale për mbrojtjen e familjes

Ky vendim tregon se e drejta për të jetuar me familjen nuk mbrohet vetëm nëpërmjet argumenteve për marrëdhënien familjare. Ajo kërkon edhe zgjedhjen e mjetit të saktë procedural. Një padi e argumentuar mirë, por e paraqitur para një gjykate pa juridiksion, mund të sjellë humbje kohe në një çështje ku koha ka rëndësi të drejtpërdrejtë për jetën familjare.

TAR-i i Lacios nuk vendosi se viza duhej të lëshohej; ai sqaroi se cili gjyqtar duhet të vlerësojë të drejtat e pretenduara. Për familjarët dhe për profesionistët që i asistojnë, ky është një mësim praktik me rëndësi të veçantë.

Vendimi i analizuar: TAR Lazio – Roma, Seksioni V-quater, vendimi nr. 10848 i datës 11 qershor 2026, President Arzillo, gjyqtari raportues Petroni. Burim i verifikueshëm: teksti i vendimit i publikuar në EIUS.

Avv. Fabio Loscerbo
Avokat me të drejtë përfaqësimi përpara Gjykatës së Kasacionit italian
I regjistruar në Regjistrin e Përfaqësuesve të Interesave pranë Dhomës së Deputetëve të Italisë për çështjet e imigracionit
Përfaqësues interesash i regjistruar në Regjistrin e Transparencës së Bashkimit Evropian me nr. 280782895721-36 për çështjet e migracionit dhe azilit
ORCID: 0009-0004-7030-0428
Artikull i hartuar me ndihmën e mjeteve të inteligjencës artificiale, nën drejtimin, rishikimin dhe përgjegjësinë editoriale të autorit.

martedì 3 novembre 2026

Sipas TAR-it të Lacios: kur hiqet sinjalizimi SIS, refuzimi i vizës së punës duhet të arsyetohet dhe të rishqyrtohet

Një shtetas i një vendi jashtë Bashkimit Evropian mund të marrë një nulla osta për punësim në Itali, por të përballet më pas me refuzimin e vizës sepse emri i tij rezulton në Sistemin e Informacionit Shengen (SIS). Çfarë ndodh nëse sinjalizimi është vendosur nga një shtet tjetër dhe, pas refuzimit, ai shtet e fshin? Një përgjigje të rëndësishme jep Gjykata Administrative Rajonale e Lacios (TAR Lazio), seksioni V quater, me vendimin nr. 10641 të datës 9 qershor 2026.

Rasti konkret: vizë pune e refuzuar për shkak të një sinjalizimi austriak

Personi në këtë çështje kishte kërkuar pranë Konsullatës Italiane në Kazablankë vizë hyrjeje për punë të varur. Më 8 korrik 2025 kërkesa u refuzua, sepse autoritetet austriake kishin regjistruar ndaj tij një sinjalizim në SIS. Pas refuzimit, personi iu drejtua autoriteteve austriake dhe arriti të siguronte fshirjen e sinjalizimit më 19 gusht 2025.

Me dokumentin që vërtetonte fshirjen, ai i kërkoi përfaqësisë italiane të ndryshonte vendimin në rrugë administrative, nëpërmjet një kërkese për rishqyrtim. Konsullata nuk e pranoi kërkesën. Ajo përmendi, ndër të tjera, kufizimet e sistemit informatik dhe pezullimin e procedurës së nulla osta-s sipas dispozitave të posaçme të vitit 2024.

Personi bëri padi për anulimin e refuzimit të vizës, duke kundërshtuar mungesën e hetimit administrativ dhe arsyetimin e pamjaftueshëm.

Çfarë vendosi gjykata?

TAR-i e pranoi padinë dhe anuloi refuzimin e vizës. Pika vendimtare ishte se konsullata kishte përmendur sinjalizimin austriak, por nuk kishte sqaruar arsyen konkrete të kundërshtimit të autoriteteve austriake. Kjo e pengonte aplikantin të kuptonte plotësisht përse po refuzohej kërkesa dhe të mbronte në mënyrë efektive të drejtat e tij.

Gjykata vuri në dukje edhe se administrata nuk kishte kryer një verifikim të mjaftueshëm: nuk kishte kërkuar sqarime nga autoritetet austriake dhe nuk kishte zhvilluar një ballafaqim të dobishëm me personin e interesuar, megjithëse ai kishte dokumentuar fshirjen e sinjalizimit. Fakti që dosja e nulla osta-s ishte pezulluar nuk e shëronte mungesën e hetimit dhe arsyetimit në aktin e refuzimit të vizës.

Pse nuk mjafton formulari standard i refuzimit?

Në arsyetim, TAR-i iu referua vendimit të Gjykatës së Drejtësisë së Bashkimit Evropian të 24 nëntorit 2020, çështjet e bashkuara C-225/19 dhe C-226/19. Sipas këtyre parimeve, kur një shtet refuzon vizën për shkak të kundërshtimit të një shteti tjetër anëtar, vendimi duhet të mundësojë identifikimin e shtetit kundërshtues dhe të arsyes specifike që qëndron pas kundërshtimit.

Këto garanci lidhen me nenin 47 të Kartës së të Drejtave Themelore të BE-së, që mbron të drejtën për mjet juridik efektiv. Në çështjen e shqyrtuar, TAR-i shpjegoi se parimi i arsyetimit është i zbatueshëm edhe për vizën kombëtare italiane për punë të varur, jo vetëm për vizat Shengen të qëndrimit afatshkurtër.

Prandaj, nëse një formular standard thotë vetëm se personi është i sinjalizuar në SIS, duhet të shihet nëse vendimi dhe dokumentet e dosjes tregojnë realisht arsyen e pengesës dhe nëse është bërë shqyrtimi i duhur. Gjykata nuk tha se çdo sinjalizim është i paligjshëm; ajo konstatoi shkelje konkrete në mënyrën si ishte marrë vendimi italian.

Fshirja e sinjalizimit: çfarë ndryshon dhe çfarë nuk ndryshon?

Fshirja nga shteti që ka futur të dhënat në SIS është një fakt shumë i rëndësishëm për shqyrtimin e mëtejshëm. Megjithatë, ajo nuk krijon automatikisht të drejtën për marrjen e vizës. Përfaqësia konsullore duhet të rishikojë kërkesën dhe të verifikojë kushtet ligjore që vazhdojnë të zbatohen, përfshirë gjendjen e nulla osta-s dhe kushtet e punësimit.

Po kështu, anulimi i refuzimit nga TAR-i nuk është i njëjtë me një urdhër që viza të lëshohet menjëherë. Administratës i mbetet detyra të marrë një vendim të ri, duke respektuar arsyetimin e gjykatës dhe garancitë procedurale.

Hapat praktikë për aplikantin dhe familjen e tij

1. Ruani të gjitha dokumentet. Duhet të ruhen vendimi konsullor i refuzimit me datën e njoftimit, nulla osta, komunikimet me Sportello Unico per l'Immigrazione, kërkesat e dërguara me PEC dhe provat e pranimit të tyre.

2. Verifikoni të dhënat në SIS. Nëse ekziston dyshimi për një sinjalizim të pasaktë, personi mund të kërkojë akses në të dhënat e veta dhe, kur ka bazë ligjore, korrigjimin ose fshirjen. Sipas Komisionit Evropian, shteti që ka regjistruar sinjalizimin mban përgjegjësi për saktësinë, përditësimin dhe ligjshmërinë e tij. Kërkesa për akses ose fshirje nuk garanton vetvetiu heqjen e sinjalizimit.

3. Merrni një provë të qartë të fshirjes. Nëse autoritetet e shtetit sinjalizues e kanë hequr regjistrimin, duhet të kërkohet dokumentim zyrtar dhe të dërgohet te konsullata italiane. Duhet kërkuar një përgjigje e arsyetuar për gjendjen aktuale të dosjes dhe, sipas rastit, rishqyrtimi i refuzimit.

4. Dalloni dy procedura të ndryshme. Njëra ka të bëjë me të dhënat personale në SIS dhe me autoritetin që i ka regjistruar; tjetra ka të bëjë me vendimin italian mbi vizën. Mjetet e ankimit, autoritetet kompetente dhe afatet nuk janë domosdoshmërisht të njëjta.

5. Vlerësoni në kohë padinë gjyqësore. Një avokat mund të kontrollojë afatet konkrete dhe nëse refuzimi ka shkelur detyrimin e arsyetimit, të hetimit administrativ apo të mbrojtjes efektive. Nuk është e mjaftueshme të mbështetesh vetëm te shpresa se sistemi informatik do të përditësohet vetë.

Po leja e qëndrimit dhe hyrja në kufi?

Vendimi nr. 10641/2026 lidhej me një vizë për punë të varur, jo me çdo lloj lejeje qëndrimi apo me çdo refuzim hyrjeje në kufi. Pasojat e një sinjalizimi SIS varen nga kategoria e tij, baza ligjore, shteti që e ka vendosur dhe lloji i dokumentit që kërkohet. Ashtu siç nuk duhet supozuar se sinjalizimi sjell gjithmonë refuzim të pakthyeshëm, nuk duhet supozuar as se fshirja ose anulimi i një refuzimi mjafton në çdo rast për hyrjen në Itali.

Mesazhi praktik i këtij vendimi është i qartë: e drejta për të ditur arsyen e refuzimit dhe për ta kundërshtuar atë në mënyrë efektive ka rëndësi reale, sidomos kur një sinjalizim i vendosur jashtë Italisë ndërhyn në një procedurë italiane për vizë pune.

Burimi gjyqësor: TAR Lazio – Roma, Seksioni V quater, vendimi nr. 10641/2026 i datës 9 qershor 2026, regjistri i përgjithshëm nr. 13541/2025. Teksti i plotë zyrtar, portali i Drejtësisë Administrative italiane.

Informacion institucional për SIS: Komisioni Evropian – e drejta e aksesit, korrigjimit dhe fshirjes së të dhënave.

Sipas TAR-it të Romës, viza e punës nuk mund të refuzohet për një sinjalizim SIS që i përket një personi tjetër

Një shtetas i huaj merr një vendim refuzimi për vizën italiane të punës, sepse emri i tij rezulton, sipas konsullatës, në Sistemin e Informacionit Schengen (SIS). Por çfarë ndodh kur dokumentet zyrtare tregojnë se personi i sinjalizuar është dikush tjetër? Gjykata Administrative Rajonale e Lacios, Romë, Seksioni i Pestë Quater (TAR Lazio), me vendimin nr. 13531, datë 23 korrik 2026, ka shqyrtuar pikërisht një situatë të tillë dhe ka anuluar dy vendime refuzimi të vizës.

Rasti: një vizë pune e refuzuar për shkak të një sinjalizimi nga Greqia

Një shtetas pakistanez kishte kërkuar pranë Ambasadës së Italisë në Manama, Bahrein, një vizë hyrjeje për punë të varur. Me vendim të datës 21 maj 2024, përfaqësia diplomatike italiane refuzoi vizën, duke iu referuar një sinjalizimi SIS që rezultonte i lidhur me Greqinë. Një vendim i dytë, i datës 19 janar 2025, konfirmoi refuzimin e mëparshëm. I interesuari i kundërshtoi këto akte para gjykatës administrative, duke paraqitur edhe shkaqe shtesë ankimi.

Gjatë procesit, kërkuesi paraqiti dokumente të autoriteteve kompetente që ndryshonin thelbësisht kuadrin faktik mbi të cilin ishte mbështetur konsullata. Një certifikatë e autoriteteve greke, e lëshuar më 2 gusht 2025, tregonte se për personin me të dhënat identifikuese të kërkuesit nuk rezultonte një sinjalizim për refuzimin e hyrjes në zonën Schengen.

Më tej, me shkresë të datës 12 janar 2026, shërbimi për sistemet informative ndërforcore i Ministrisë së Brendshme italiane sqaroi se sinjalizimi në bazën e të dhënave Schengen nuk i përkiste kërkuesit, por një personi tjetër. Shkresa korrigjonte komunikimin e mëparshëm dhe konfirmonte se i interesuari nuk figurohej në bazën e të dhënave SIS.

Çfarë vendosi gjykata?

Gjykata vlerësoi se prova e mungesës së sinjalizimit ndaj kërkuesit ishte vendimtare. Pasi u konstatua nga dokumente zyrtare se sinjalizimi i atribuohej një personi tjetër, përfaqësia diplomatike duhej ta kishte marrë parasysh këtë fakt dhe të anulonte vendimet e refuzimit në rrugë administrative. Megjithatë, kërkesa e të interesuarit për rishikim, e datës 13 janar 2026, nuk kishte sjellë korrigjimin e vendimeve.

Për këtë arsye, TAR Lazio pranoi ankimin dhe anuloi të dy vendimet konsullore. Gjykata vendosi gjithashtu që Ministria italiane e Punëve të Jashtme të paguante shpenzimet gjyqësore, të përcaktuara në vendim në shumën 2.000 euro, përveç shtesave të parashikuara nga ligji.

Duhet bërë një dallim i rëndësishëm: gjykata nuk urdhëroi lëshimin automatik të vizës, as nuk vendosi në mënyrë abstrakte se çdo sinjalizim SIS është i pavlefshëm. Ajo konstatoi se faktori konkret mbi të cilin ishin mbështetur dy refuzimet nuk ekzistonte për atë person. Nëse administrata duhet të marrë një vendim të ri, ajo mbetet e detyruar të zbatojë ligjin dhe të shqyrtojë kushtet e tjera të vizës, pa përsëritur gabimin e identifikimit.

Pse është kaq e rëndësishme identifikimi i saktë në SIS?

Sistemi i Informacionit Schengen përdoret nga shtetet pjesëmarrëse për shkëmbimin e informacioneve që lidhen, ndër të tjera, me kontrollet kufitare dhe vendime për refuzimin e hyrjes ose qëndrimit. Një sinjalizim mund të ketë pasoja për kërkesën e vizës, hyrjen në Itali dhe, sipas situatës ligjore, procedura të caktuara qëndrimi. Megjithatë, informacioni duhet t'i referohet personit të duhur.

Ngjashmëria e emrit, transliterimi i ndryshëm i emrave, gabimi në datëlindje ose ngatërrimi i të dhënave personale mund të krijojnë probleme serioze. Ky vendim tregon se një problem identifikimi nuk mund të trajtohet si një çështje e parëndësishme teknike kur prej tij varet refuzimi i një të drejte procedurale ose i një kërkese për vizë.

Megjithatë, mos e ngatërroni këtë rast me situatën ku sinjalizimi ekziston realisht për personin e interesuar, por kontestohet ligjshmëria ose proporcionaliteti i tij. Në rastin e shqyrtuar nga TAR, dokumentet zyrtare vërtetonin se sinjalizimi i takonte një personi tjetër; prandaj çështja qendrore ishte saktësia e identifikimit.

Si të veproni nëse viza ju refuzohet për shkak të SIS?

1. Kërkoni dhe ruani vendimin e refuzimit. Është e nevojshme të dini datën e njoftimit, llojin e vizës dhe arsyen konkrete të refuzimit. Mos u mjaftoni me një shpjegim gojor se “jeni në SIS”. Dokumenti i shkruar shërben për të kuptuar çfarë duhet verifikuar dhe për të llogaritur afatet e mundshme të ankimit.

2. Verifikoni të dhënat personale. Krahasoni emrin, mbiemrin, datëlindjen, vendlindjen, shtetësinë dhe të dhënat e dokumenteve. Një përputhje e pjesshme e emrit nuk është domosdoshmërisht provë se sinjalizimi lidhet me ju. Në rastin e Romës, verifikimi nga autoritetet greke dhe ato italiane ishte thelbësor.

3. Ushtroni të drejtat mbi të dhënat në SIS. Sipas rregullave të zbatueshme të Bashkimit Evropian, personi mund të kërkojë akses në të dhënat që e përfshijnë, korrigjimin e të dhënave të pasakta ose fshirjen e atyre që janë regjistruar në mënyrë të paligjshme, sipas procedurave dhe kufizimeve përkatëse. Autoriteti kompetent për korrigjimin ose fshirjen lidhet edhe me shtetin që ka futur sinjalizimin. Një konsullatë italiane nuk mund të supozohet se ka kompetencë të fshijë vetë çdo sinjalizim të një shteti tjetër.

4. Merrni përgjigje zyrtare, jo vetëm informacione informale. Nëse verifikimi konfirmon se sinjalizimi i përket një personi tjetër, dokumentoni këtë me shkresa nga autoritetet përkatëse. Në një kërkesë për rishikim administrativ, bashkëngjitni vendimin e refuzimit, dokumentin e identitetit dhe përgjigjen zyrtare që sqaron gabimin.

5. Dalloni rishikimin administrativ nga ankimi gjyqësor. Dërgimi i një kërkese për korrigjim ose anulim në autotutelë nuk i pezullon automatikisht afatet për të kundërshtuar vendimin në gjykatë. Mjeti i mbrojtjes, gjykata kompetente dhe afatet duhet të përcaktohen sipas aktit konkret. Në rastin e shqyrtuar, i interesuari kishte ndjekur një proces gjyqësor dhe kishte paraqitur prova të reja të rëndësishme gjatë tij.

Po nëse personi ndodhet tashmë në Itali?

Një sinjalizim i gabuar mund të shfaqet edhe gjatë procedurave të qëndrimit ose kontrolleve të hyrjes në kufi. Efektet juridike varen nga lloji i vendimit, titulli i qëndrimit, natyra e sinjalizimit dhe rregullat e zbatueshme. Nuk është e saktë të thuhet se anulimi i refuzimit të një vize pune zgjidh automatikisht çdo problem tjetër me lejen e qëndrimit ose me hyrjen në territor.

Për këtë arsye, është e dobishme që personi të ruajë dokumentet që vërtetojnë saktësinë e identitetit të tij dhe çdo shkresë zyrtare për korrigjimin e të dhënave. Ato mund të shërbejnë në procedura të ndryshme, por administrata përkatëse duhet të vlerësojë secilën sipas bazës së saj ligjore.

Çfarë mësojmë nga ky vendim?

Rasti i TAR Lazio nxjerr në pah një parim praktik të rëndësishëm: vendimi për vizën duhet të mbështetet mbi të dhëna që vërtet i përkasin aplikantit. Kur dokumente të autoriteteve kompetente tregojnë se sinjalizimi SIS ka të bëjë me një person tjetër, administrata duhet t'i marrë seriozisht këto prova dhe të korrigjojë pasojat e gabimit. Mbrojtja efektive nuk arrihet vetëm duke kundërshtuar një vendim, por edhe duke identifikuar saktësisht faktin e pasaktë mbi të cilin ai është bazuar.

Burimi gjyqësor: TAR Lazio, Roma, Sezione Quinta Quater, vendimi nr. 13531/2026, datë 23 korrik 2026, çështja nr. 9606/2024, mbi refuzimin e vizës për punë të varur nga Ambasada e Italisë në Manama. Teksti i vendimit. Për veprimet individuale duhen kontrolluar dokumentet, rregullat në fuqi dhe afatet e mbrojtjes për rastin konkret.

Avv. Fabio Loscerbo
Avokat me të drejtë përfaqësimi përpara Gjykatës së Kasacionit në Itali;
I regjistruar në Regjistrin e përfaqësuesve të interesave pranë Dhomës së Deputetëve të Italisë për çështjet e imigracionit;
Përfaqësues i regjistruar i interesave në Regjistrin e Transparencës së Bashkimit Evropian, nr. 280782895721-36, për çështjet e migracionit dhe azilit;
ORCID: 0009-0004-7030-0428.
Ky artikull është hartuar me ndihmën e mjeteve të inteligjencës artificiale, nën drejtimin, rishikimin dhe përgjegjësinë editoriale të autorit.