Puna sezonale dhe leja e qëndrimit: kur “pritja për punë” nuk është e mundur

 Puna sezonale dhe leja e qëndrimit: kur “pritja për punë” nuk është e mundur

Me vendimin e datës 5 shkurt 2026 (nr. 217), Gjykata Administrative Rajonale e Emilja‑Romanjës ka riafirmuar një parim themelor të së drejtës italiane të emigracionit, i cili shpesh keqkuptohet dhe krijon pritshmëri të gabuara: i huaji që hyn në Itali me vizë për punë sezonale nuk ka të drejtë të pajiset me leje qëndrimi për “pritje për punë”.

Rasti kishte të bënte me një punëtor të huaj që kishte hyrë rregullisht në Itali mbi bazën e një autorizimi për punë sezonale. Megjithatë, për arsye procedurale, marrëdhënia e punës nuk u finalizua sipas kërkesave të parashikuara nga ligji. Për këtë arsye, punëtori kërkoi një leje qëndrimi që t’i lejonte të qëndronte në Itali ndërkohë që kërkonte një punë tjetër.

Administrata e refuzoi kërkesën dhe gjykata administrative e konfirmoi këtë vendim në mënyrë të qartë dhe pa ekuivoke.

Në thelb të vendimit qëndron një dallim që shpesh anashkalohet në praktikë. Puna sezonale i nënshtrohet një regjimi juridik të veçantë dhe të ndryshëm nga ai i punës së zakonshme të varur. Legjislacioni italian, në përgjithësi, parashikon që humbja e vendit të punës të mos sjellë automatikisht humbjen e së drejtës së qëndrimit dhe, në disa raste, të lejojë dhënien e një lejeje të përkohshme për kërkim pune. Kjo rregullsi, megjithatë, nuk zbatohet për punën sezonale.

Ky përjashtim nuk është rastësor. Puna sezonale është, nga natyra e saj, e përkohshme dhe e lidhur me cikle prodhuese dhe sektorë ekonomikë të caktuar. Pikërisht për këtë arsye, ligjvënësi ka përjashtuar shprehimisht mundësinë e dhënies së lejes së qëndrimit për pritje për punë në rastet e punës sezonale. Kur marrëdhënia e punës sezonale nuk krijohet ose ndërpritet, viza e hyrjes dhe autorizimi i punës humbasin vlefshmërinë e tyre juridike, duke zhdukur bazën ligjore të qëndrimit.

Vendimi merr rëndësi edhe për qëndrimin e mbajtur ndaj qarkoreve ministrore, të cilat shpesh përdoren për të mbështetur interpretime më fleksibile. Gjykata ka theksuar se qarkoret administrative nuk mund të ndryshojnë apo të zgjerojnë normat ligjore kur këto janë të qarta. Në fushën e emigracionit, ku hyrja dhe qëndrimi në territor prekin interesa të rëndësishme publike, parimi i sigurisë juridike dhe respektimi i procedurave administrative kanë përparësi.

Mesazhi i vendimit është i qartë: puna sezonale nuk mund të përdoret si një rrugë e tërthortë për stabilizimin e qëndrimit në Itali. Çdo mundësi për të qëndruar në vend duhet të mbështetet vetëm në dispozita ligjore të shprehura qartë, si ato që rregullojnë konvertimin e lejeve të qëndrimit, dhe jo në zgjidhje të ndërtuara pas dështimit të procedurës.

Ky vendim bën pjesë në një jurisprudencë tashmë të konsoliduar dhe përfaqëson një pikë referimi të rëndësishme për avokatët, punëdhënësit dhe punëtorët e huaj. Ngatërrimi i punës sezonale me punën e zakonshme krijon vetëm pritshmëri që sistemi juridik nuk mund t’i përmbushë, me pasoja shpesh të rënda në planin personal dhe ligjor.

Teksti i plotë i vendimit është i disponueshëm në publikimin në Calaméo në linkun vijues:
https://www.calameo.com/books/008079775493de16d3a2d

Avv. Fabio Loscerbo

Pa adresë të qëndrueshme, pa rinovim leje qëndrimi: Gjykata Administrative konfirmon linjën e rreptë

 Pa adresë të qëndrueshme, pa rinovim leje qëndrimi: Gjykata Administrative konfirmon linjën e rreptë

Një vendim i fundit i Gjykatës Administrative Rajonale të Lacios forcon një orientim gjithnjë e më të rreptë në fushën e rinovimit të lejeve të qëndrimit: mungesa e një adrese reale dhe të verifikueshme mund të jetë arsye e mjaftueshme për refuzimin e kërkesës.

Me vendimin nr. 3262, datë 20 shkurt 2026 (çështja nr. 16545 e vitit 2022), Seksioni i Parë Ter konfirmoi ligjshmërinë e vendimit të Policisë së Romës, e cila kishte refuzuar rinovimin e një lejeje qëndrimi për punë të varur.

Teksti i plotë i vendimit mund të konsultohet në linkun e mëposhtëm:
Publikimi në Calameo:
https://www.calameo.com/books/008079775ba09cea21301
(URL i plotë: https://www.calameo.com/books/008079775ba09cea21301)

Në këtë rast, administrata kishte konstatuar se aplikuesi nuk dispononte një vendbanim efektiv dhe të verifikueshëm. Kontrollet e kryera në adresën e deklaruar kishin përfunduar me procesverbal kërkimesh të pasuksesshme, duke e konsideruar personin të paregjistrueshëm në mënyrë faktike.

Gjykata e konsideroi të ligjshëm refuzimin, duke theksuar se siguria dhe qëndrueshmëria e situatës së banimit përbëjnë një kusht thelbësor për lëshimin ose rinovimin e lejes së qëndrimit. Vetë ekzistenca e një kontrate pune nuk garanton automatikisht të drejtën për të qëndruar në territorin italian.

Vendimi mban një qëndrim të qartë edhe në lidhje me deklarimin e një adrese të pasaktë. Sipas gjykatës, tregimi i një adrese që nuk përputhet me realitetin nuk është një parregullsi formale e thjeshtë, por një element vendimtar që justifikon refuzimin e kërkesës.

Një aspekt tjetër i rëndësishëm është zbatimi i parimit se akti administrativ vlerësohet sipas situatës ekzistuese në momentin e miratimit të tij. Prandaj, një deklaratë mikpritjeje e paraqitur pas vendimit të refuzimit nuk mund të korrigjojë me efekt prapaveprues mungesën e një adrese të vlefshme në kohën përkatëse.

Ky vendim konfirmon një prirje të qartë në jurisprudencën administrative italiane: integrimi nuk matet vetëm me punësimin, por edhe me stabilitetin e banimit, gjurmueshmërinë e pranisë në territor dhe respektimin rigoroz të rregullave.

Për shtetasit e huaj dhe për profesionistët e së drejtës, mesazhi është i qartë: përpara paraqitjes së një kërkese për rinovim, situata e banimit duhet të jetë e dokumentuar dhe e verifikueshme në mënyrë të saktë. Në të drejtën e emigracionit, detajet administrative shpesh përcaktojnë rezultatin përfundimtar.

Shënim transparence: Ky artikull bazohet ekskluzivisht në tekstin zyrtar të vendimit të Gjykatës Administrative Rajonale të Lacios, Seksioni i Parë Ter, nr. 3262, datë 20 shkurt 2026, çështja nr. 16545/2022, siç është publikuar në linkun e mësipërm.

Avv. Fabio Loscerbo

Pa provime, pa konvertim: pse procedura është thelbësore në të drejtën italiane të emigracionit

 Pa provime, pa konvertim: pse procedura është thelbësore në të drejtën italiane të emigracionit

Një vendim i fundit i Gjykatës Administrative Rajonale të Emilia-Romagna-s konfirmon një parim themelor të së drejtës italiane të emigracionit: një leje qëndrimi nuk mund të transformohet në mënyrë retroaktive dhe respektimi i procedurës nuk është formalitet, por thelbi i mbrojtjes juridike.

Me vendimin nr. 254 të datës 13 shkurt 2026 (çështja e regjistruar në regjistrin e përgjithshëm me nr. 114/2026), gjykata shqyrtoi rastin e një shtetasi të huaj që kishte hyrë në Itali me vizë studimi. Me skadimin e lejes së qëndrimit, ai pretendonte se kishte paraqitur kërkesë për konvertim në leje qëndrimi për punë të varur. Megjithatë, Questura e refuzoi kërkesën dhe njëkohësisht lëshoi një dekret dëbimi.

Vendimi i plotë mund të lexohet këtu:
https://www.calameo.com/books/0080797759fa26ea8a2c4

Çështja qendrore e analizuar nga gjykata ishte nëse ekzistonte vërtet një kërkesë formale për konvertim. Dokumenti i paraqitur nga kërkuesi ishte vetëm një mandat pagese për tarifën administrative dhe jo një kërkesë e qartë për ndryshimin e tipologjisë së lejes. Për më tepër, kontrata e punës mbi të cilën ai mbështetej ishte lidhur pas paraqitjes së kërkesës për rinovim.

Ky element rezultoi vendimtar.

Gjykata vlerësoi se administrata kishte vepruar drejt duke e trajtuar çështjen si kërkesë për rinovim të lejes së qëndrimit për studim. Sipas rendit juridik italian, ligjshmëria e një akti administrativ vlerësohet mbi bazën e kërkesës së paraqitur realisht dhe të kushteve ekzistuese në momentin e depozitimit të saj. Rrethana të mëvonshme — si lidhja e një kontrate pune — nuk mund të legjitimojnë në mënyrë retroaktive një konvertim që nuk është kërkuar formalisht.

Gjykata rikujtoi gjithashtu një parim të konsoliduar: Questura nuk ka detyrimin të vlerësojë me iniciativë të saj mundësinë e dhënies së një lejeje tjetër qëndrimi, nëse një kërkesë e tillë nuk është paraqitur. Procedura administrative në fushën e emigracionit bazohet në kërkesën konkrete të interesuarit; administrata shqyrton atë që kërkohet, jo atë që mund të ishte kërkuar.

Vendimi trajtoi edhe çështjen e mungesës së përkthimit të shkruar të refuzimit, i cili ishte hartuar vetëm në gjuhën italiane. Gjykata theksoi se mungesa e përkthimit nuk e bën automatikisht të pavlefshëm aktin, nëse i huaji ka pasur mundësi ta ankimojë brenda afatit dhe të ushtrojë plotësisht të drejtën e mbrojtjes. Në rastin konkret, ankimi ishte paraqitur në kohë.

Nga ana thelbësore, gjykata theksoi se leja e qëndrimit për studim kërkon një rrugëtim akademik real dhe të verifikueshëm. Në këtë rast, kërkuesi nuk kishte kaluar asnjë provim universitar, gjë që e bënte të pamundur rinovimin e lejes.

Përtej rastit individual, vendimi riafirmon një parim strukturor të sistemit italian të emigracionit: tipologjitë e lejeve të qëndrimit janë të përcaktuara qartë dhe duhet të ekzistojë përputhje mes qëllimit të deklaruar dhe situatës konkrete. Një leje për studim nuk mund të shndërrohet në leje pune thjesht për arsye oportuniteti. Konvertimi kërkon një kërkesë formale dhe ekzistencën reale të kushteve ligjore në momentin e paraqitjes.

Procedura administrative nuk është pengesë teknike, por korniza juridike brenda së cilës lindin dhe mbrohen të drejtat.

Mesazhi për studentët e huaj në Itali është i qartë: leja për studim kërkon angazhim akademik të vërtetë. Dhe kush dëshiron të punojë duhet të ndjekë me rigorozitet rrugën ligjore të parashikuar nga ligji.

Avvocato Fabio Loscerbo
Avokat në Bolonjë
E Drejta e Emigracionit

Konvertimi i lejes sezonale: Gjykata konfirmon kriterin e 39 ditëve pune

 Konvertimi i lejes sezonale: Gjykata konfirmon kriterin e 39 ditëve pune

Një vendim i fundit i Gjykatës Administrative Rajonale të Toskanës sjell sqarime të rëndësishme mbi kushtet ligjore për konvertimin e lejes së qëndrimit sezonale në leje qëndrimi për punë të varur në Itali.

Vendimi, i dhënë nga Seksioni i Dytë me numrin 329 të vitit 2026 dhe i publikuar më 11 shkurt 2026, trajton interpretimin e nenit 24, paragrafi 10, të Dekretit Legjislativ nr. 286 të vitit 1998, dispozita kryesore që rregullon konvertimin e lejeve sezonale.

Sipas ligjit italian, punëtori sezonal mund të kërkojë konvertimin nëse plotëson dy kushte themelore: së pari, ka ushtruar aktivitet pune të rregullt në Itali për të paktën tre muaj; së dyti, ka një ofertë pune të vlefshme si punonjës i varur, me kontratë me afat të caktuar ose të pacaktuar.

Debati juridik lidhej me mënyrën e interpretimit të “tre muajve” në sektorin bujqësor, ku puna është shpesh e ndërprerë dhe e varur nga kushtet atmosferike. Qarkoret administrative kanë përcaktuar një standard konkret: mesatarisht të paktën trembëdhjetë ditë pune në muaj, për një total prej tridhjetë e nëntë ditësh në tre muaj.

Në rastin konkret, punëtori nuk e kishte arritur këtë prag. Ai pretendonte se moti i keq e kishte penguar të punonte mjaftueshëm. Administrata e refuzoi kërkesën dhe çështja u paraqit para gjykatës administrative.

Gjykata konfirmoi ligjshmërinë e refuzimit. Sipas saj, përkthimi i tre muajve në një numër minimal ditësh pune nuk bie ndesh me ligjin, por garanton që punëtori të ketë pasur një përvojë reale dhe efektive pune para dhënies së një lejeje më të qëndrueshme.

Vendimi thekson gjithashtu rëndësinë e provave. Pretendimet për rrethana të jashtëzakonshme, si kushtet e pafavorshme të motit, duhet të mbështeten me dokumentacion të saktë dhe konkret. Deklaratat e përgjithshme nuk mjaftojnë.

Teksti i plotë i vendimit është i disponueshëm në Calaméo:
https://www.calameo.com/books/008079775c59a953c4ae6

Avv. Fabio Loscerbo

Konvertimi i lejes sezonale në Itali: nuk është automatik

 Konvertimi i lejes sezonale në Itali: nuk është automatik

Një vendim i fundit i Gjykatës Administrative Rajonale të Toskanës konfirmon një parim të rëndësishëm: konvertimi i lejes së qëndrimit sezonale në leje për punë të varur nuk është automatik.

Ligji italian kërkon të paktën tre muaj punë të rregullt dhe një ofertë pune të vlefshme. Në sektorin bujqësor, kjo përkthehet në minimum 39 ditë pune brenda tre muajve.

Në rastin konkret (vendimi nr. 329/2026), punëtori nuk e arriti këtë prag dhe pretendoi se moti i keq e kishte penguar. Gjykata e rrëzoi ankimimin, duke theksuar se pretendime të tilla duhet të provohen me dokumentacion konkret dhe të saktë.

Përfundimi është i qartë: punë reale, prova të forta dhe respektim i rreptë i kritereve administrative.

Teksti i plotë është i disponueshëm këtu:
https://www.calameo.com/books/008079775c59a953c4ae6

Avv. Fabio Loscerbo

Puna sezonale dhe leja e qëndrimit: gjykata administrative italiane konfirmon kufijtë e “pritjes për punësim”

 Puna sezonale dhe leja e qëndrimit: gjykata administrative italiane konfirmon kufijtë e “pritjes për punësim”

Një vendim i fundit i Gjykata Administrative Rajonale e Emilja-Romanjës ka sjellë një sqarim të rëndësishëm në fushën e së drejtës së emigracionit në Itali. Sipas gjykatës, një shtetas i huaj që ka hyrë në Itali me vizë për punë sezonale nuk mund të pajiset me leje qëndrimi për “pritje për punësim” në rast se marrëdhënia e punës sezonale nuk është realizuar ose ka përfunduar.

Në vendimin e datës 5 shkurt 2026 (nr. 217), Gjykata shqyrtoi ankimin e një punëtori jashtë BE-së, i cili kishte hyrë rregullisht në Itali mbi bazën e një autorizimi për punë sezonale. Pas mosfinalizimit të kontratës së punës, kërkuesi kishte paraqitur kërkesë për një leje qëndrimi që do t’i lejonte të qëndronte në Itali për të kërkuar një punë të re. Administrata e kishte refuzuar kërkesën dhe çështja përfundoi para gjykatës administrative.

Gjykata konfirmoi ligjshmërinë e refuzimit, duke theksuar se legjislacioni italian bën një dallim të qartë midis punës së zakonshme të varur dhe punës sezonale. Ndërsa në rastin e parë humbja e vendit të punës mund të çojë në dhënien e një leje të përkohshme për kërkim pune, kjo mundësi përjashtohet shprehimisht për punëtorët sezonalë. Ky përjashtim, sipas gjykatës, lidhet me vetë natyrën e punës sezonale, e cila është e përkohshme dhe e lidhur ngushtë me sektorë të caktuar ekonomikë.

Gjykatësit nënvizuan gjithashtu se mungesa e formalizimit efektiv të kontratës së punës sezonale sjell humbjen e vlefshmërisë së vizës së hyrjes dhe të autorizimit për punë. Në këto rrethana, nuk ekziston asnjë bazë juridike për shndërrimin e statusit të qëndrimit sezonal në një leje tjetër qëndrimi. Leja për “pritje për punësim” nuk mund të përdoret si një mjet rregullimi pas faktit, por funksionon vetëm brenda kufijve të përcaktuar qartë nga ligji.

Një aspekt veçanërisht i rëndësishëm i vendimit lidhet me rolin e qarkoreve ministrore. Gjykata rikujtoi se këto akte administrative nuk mund të ndryshojnë apo të zgjerojnë fushën e zbatimit të normave ligjore kur ligji është i qartë. Në fushën e emigracionit, ku hyrja dhe qëndrimi në territor janë të rregulluara në mënyrë strikte, parimi i sigurisë juridike dhe respektimi i procedurave administrative kanë përparësi.

Ky vendim hyn në një linjë tashmë të konsoliduar jurisprudence, e cila përjashton përdorimin e punës sezonale si një rrugë të tërthortë për stabilizimin e qëndrimit. Çdo mundësi për të qëndruar në Itali përtej kornizës sezonale duhet të mbështetet vetëm në dispozita ligjore të shprehura qartë, si ato që parashikojnë konvertimin e lejeve të qëndrimit.

Përtej rastit konkret, vendimi i Gjykatës Administrative Rajonale të Emilja-Romanjës riafirmon rëndësinë e respektimit rigoroz të rregullave procedurale në menaxhimin e emigracionit për arsye pune. Në një kontekst evropian të karakterizuar nga debate të forta mbi flukset migratore, ky vendim thekson nevojën për kufij të qartë midis formave të ndryshme të migrimit të punës.

Teksti i plotë i vendimit është i disponueshëm në publikimin në Calaméo në linkun vijues:
Link klikues: https://www.calameo.com/books/008079775493de16d3a2d
Link në format tekst: https://www.calameo.com/books/008079775493de16d3a2d

Avv. Fabio Loscerbo

Largimi nga Italia mund të kushtojë lejen e qëndrimit

 Largimi nga Italia mund të kushtojë lejen e qëndrimit

Në të drejtën italiane të emigracionit, mungesa nuk është kurrë një fakt neutral. Largimi nga territori italian ndërkohë që një procedurë administrative për lejen e qëndrimit është ende në zhvillim mund të ketë pasoja vendimtare, deri në refuzimin e vetë lejes. Nuk bëhet fjalë për një rrezik teorik, por për një realitet të konfirmuar gjithnjë e më shpesh nga praktika administrative dhe nga jurisprudenca.

Leja e qëndrimit nuk është thjesht një dokument burokratik. Ajo përfaqëson një lidhje juridike të vazhdueshme midis shtetasit të huaj dhe shtetit italian, e bazuar në praninë reale dhe të qëndrueshme në territorin kombëtar. Kur kjo vazhdimësi ndërpritet, themelet juridike të së drejtës për të qëndruar në Itali dobësohen ndjeshëm.

Autoritetet italiane e interpretojnë në mënyrë konstante mungesën e zgjatur ose të parregulluar si një ndërprerje të qëndrimit. Në praktikë, kjo do të thotë se edhe kur kërkesa për rinovim është paraqitur në mënyrë të rregullt, largimi nga Italia — veçanërisht në mungesë të një kuadri të qartë për rikthim të rregullt — mund ta çojë administratën në përfundimin se kushtet ligjore për lejen e qëndrimit nuk ekzistojnë më.

Jurisprudenca administrative e kohëve të fundit e ka konsoliduar këtë qasje. Gjykatat kanë konfirmuar se, kur një shtetas i huaj qëndron jashtë Italisë për një periudhë të konsiderueshme dhe nuk kthehet brenda afatit të vlefshmërisë së vizës së rikthimit, refuzimi i lejes së qëndrimit është juridikisht i ligjshëm. Në këto raste, administrata nuk ushtron diskrecion, por zbaton ligjin në mënyrë detyruese, duke konstatuar mungesën e një kushti thelbësor.

Ajo që e bën këtë çështje veçanërisht delikate është fakti se garancitë procedurale kanë një ndikim të kufizuar sapo mungesa të jetë konstatuar. Kur refuzimi bazohet në mungesën objektive të kushteve të kërkuara — si vazhdimësia e qëndrimit ose rikthimi i rregullt — akti shpesh konsiderohet i detyrueshëm. Si pasojë, mangësitë procedurale ose arsyetimet e vona rrallëherë arrijnë të ndryshojnë rezultatin.

Mesazhi është i qartë dhe nuk duhet nënvlerësuar. Largimi nga Italia ndërkohë që një procedurë administrative është ende pezull është një vendim me rrezik të lartë. Edhe një mungesë e përkohshme, nëse nuk vlerësohet siç duhet ose nuk justifikohet në mënyrë adekuate, mund të vërë në rrezik vite të tëra qëndrimi të ligjshëm dhe integrimi.

Në të drejtën e emigracionit, prania ka peshë. Koha ka peshë. Territori ka peshë. Dhe ndonjëherë, edhe një mungesë e vetme mjafton për ta shndërruar një situatë të rregullt në një refuzim përfundimtar.

Publikimi i plotë është i disponueshëm në Calaméo në lidhjen e mëposhtme:
https://www.calameo.com/books/0080797759e6d98d60004

Avv. Fabio Loscerbo