Italia njeh mbrojtjen plotësuese: kur integrimi bëhet një mburojë juridike

 Italia njeh mbrojtjen plotësuese: kur integrimi bëhet një mburojë juridike

Në një vendim administrativ me rëndësi të veçantë, Italia ka konfirmuar edhe një herë se integrimi real në shoqëri mund të luajë një rol vendimtar në mbrojtjen e shtetasve të huaj nga dëbimi. Më 18 dhjetor 2025, Komisioni Territorial për Njohjen e Mbrojtjes Ndërkombëtare i Gjenovës i njohu mbrojtjen plotësuese një shtetasi të huaj, duke vlerësuar se kthimi i detyruar në vendin e origjinës do të përbënte një shkelje joproporcionale të të drejtave themelore.

Vendimi i plotë është publikuar dhe është i disponueshëm për konsultim publik në lidhjen e mëposhtme:
https://www.calameo.com/books/00807977586f4b5d40bb2

Mbrojtja plotësuese është një formë specifike mbrojtjeje e parashikuar nga e drejta italiane, e rregulluar nga neni 19 i Dekretit Legjislativ nr. 286/1998 (Ligji për Imigracionin). Ajo zbatohet në rastet kur nuk plotësohen kushtet për statusin e refugjatit apo për mbrojtjen subsidiare, por kur dëbimi ose kthimi do të binte ndesh me detyrimet për mbrojtjen e të drejtave themelore, veçanërisht të drejtës për jetën private dhe familjare.

Në këtë rast, Komisioni i Gjenovës refuzoi njohjen e statusit të refugjatit dhe të mbrojtjes subsidiare, por kreu një vlerësim të pavarur dhe të individualizuar të situatës personale të kërkuesit. Elementi vendimtar ishte niveli i integrimit real në Itali, sidomos në aspektin social dhe profesional. Komisioni konstatoi se personi kishte ndërtuar lidhje personale dhe profesionale të qëndrueshme dhe se dëbimi do të sillte një dëm të rëndë dhe të pakthyeshëm.

Rëndësia e këtij vendimi qëndron në arsyetimin e tij juridik. Integrimi nuk u konsiderua si shpërblim apo faktor dytësor, por si një element juridikisht i rëndësishëm i jetës private, i mbrojtur nga standardet evropiane të të drejtave të njeriut. Komisioni arriti në përfundimin se kthimi i detyruar do të përbënte një ndërhyrje joproporcionale në këto të drejta.

Ky qasje pasqyron një tendencë në rritje në praktikën administrative italiane, e cila e sheh mbrojtjen plotësuese si një garanci thelbësore, dhe jo si një masë dytësore. Ajo konfirmon se kontrolli i imigracionit duhet të balancohet gjithmonë me detyrimin për të respektuar dinjitetin njerëzor dhe të drejtat themelore.

Për shtetasit e huaj që jetojnë në Itali, ky vendim jep një mesazh të qartë: ndërtimi i lidhjeve reale dhe të dokumentuara me territorin italian mund të ketë pasoja konkrete juridike. Puna, marrëdhëniet shoqërore dhe stabiliteti afatgjatë nuk janë thjesht rrethana faktike, por mund të bëhen elemente vendimtare për të shmangur dëbimin.

Për avokatët dhe profesionistët e fushës, vendimi i Gjenovës përbën një shembull të rëndësishëm të funksionimit praktik të mbrojtjes plotësuese dhe tregon se, edhe kur mbrojtja ndërkombëtare refuzohet, e drejta italiane parashikon mekanizma për të parandaluar dëbimet në shkelje të të drejtave themelore.

Në një kontekst evropian ku debati mbi migracionin vazhdon, ky rast riafirmon një parim thelbësor: integrimi ka rëndësi, jo vetëm në planin shoqëror, por edhe në atë juridik.

Avv. Fabio Loscerbo