Gjykata e Romës anulon një transferim sipas Rregullores së Dublinit pas konstatimit të shkeljeve serioze të detyrimeve të informimit

 Gjykata e Romës anulon një transferim sipas Rregullores së Dublinit pas konstatimit të shkeljeve serioze të detyrimeve të informimit

Në një vendim të rëndësishëm që mund të ndikojë në mënyrën se si shtetet evropiane menaxhojnë procedurat e mekanizmit të Dublinit, Gjykata e Romës ka anuluar një urdhër transferimi të lëshuar në bazë të Rregullores së Dublinit III, pasi konstatoi se kërkuesi i mbrojtjes nuk kishte marrë informacionin thelbësor që parashikohet nga legjislacioni i Bashkimit Evropian.

Vendimi, i datës 18 nëntor 2025 dhe i regjistruar me Numrin e Regjistrit të Përgjithshëm 37474/2025, ka të bëjë me një kërkues mbrojtjeje ndërkombëtare, transferimi i të cilit drejt Sllovenisë ishte urdhëruar nga Njësia e Dublinit në Itali. Gjykata arriti në përfundimin se administrata kishte shkelur garancitë themelore të informimit të parashikuara në nenet 4 dhe 5 të Rregullores (BE) nr. 604/2013, garanci që synojnë të sigurojnë transparencë, drejtësi dhe pjesëmarrje efektive në përcaktimin e shtetit përgjegjës për shqyrtimin e kërkesës së azilit.

Në qendër të vendimit qëndron intervista personale. Sipas jurisprudencës së Gjykatës së Drejtësisë së Bashkimit Evropian, kjo intervistë nuk është një formalitet administrativ, por një garanci thelbësore procedurale: ajo duhet të zhvillohet para marrjes së vendimit të transferimit, në një gjuhë që kërkuesi e kupton, në kushte konfidencialiteti, dhe duhet t’i mundësojë atij të paraqesë rrethana personale të rëndësishme. Për më tepër, autoritetet duhet të hartojnë një përmbledhje të shkruar që pasqyron saktësisht informacionet e dhëna gjatë intervistës.

Në rastin e shqyrtuar nga Gjykata e Romës, administrata paraqiti vetëm një formular standard që përmbante të dhënat personale dhe adresën e kërkuesit, pa përfshirë asnjë detaj mbi përmbajtjen e intervistës, pyetjet e bëra apo përgjigjet e dhëna. Gjykata vlerësoi se një dokument i tillë është, në aspektin juridik, i barabartë me mungesën e vetë intervistës.

Bazuar në jurisprudencën evropiane dhe italiane, mungesa e një interviste të vlefshme çon automatikisht në pavlefshmërinë e urdhrit të transferimit. Gjykata gjithashtu hodhi poshtë mundësinë që kjo shkelje të korrigjohej përmes një seance dëgjimore gjyqësore, duke argumentuar se një korrigjim i tillë do të ishte në kundërshtim me natyrën e përshpejtuar të mekanizmit të Dublinit.

Si rezultat, Gjykata deklaroi se Italia është shteti përgjegjës për shqyrtimin e kërkesës së mbrojtjes ndërkombëtare të kërkuesit.

Ky vendim përforcon një tendencë në rritje në mbarë Evropën: gjykatat kërkojnë që procedurat e Dublinit të respektojnë jo vetëm kushtet formale, por edhe garancitë thelbësore të nevojshme për mbrojtjen e të drejtave të kërkuesve të azilit. Mesazhi që del nga ky vendim është i qartë: rrugët e shkurtra procedurale nuk janë më të pranueshme në një fushë që prek drejtpërdrejt të drejtat themelore të individit.

---

Avv. Fabio Loscerbo

Ribashkimi familjar për prindërit mbi gjashtëdhjetë e pesë vjeç dhe prania e fëmijëve të tjerë në vendin e origjinës: Gjykata e Romës sqaron kushtet

 Titulli i episodit:

Ribashkimi familjar për prindërit mbi gjashtëdhjetë e pesë vjeç dhe prania e fëmijëve të tjerë në vendin e origjinës: Gjykata e Romës sqaron kushtet

---

Podcast – E Drejta e Emigracionit
Mirëmëngjes, unë jam avokati Fabio Loscerbo dhe ky është një episod i ri i podcast-it E Drejta e Emigracionit.
Sot analizojmë një vendim të rëndësishëm që trajton një element shpesh vendimtar në procedurat e bashkimit familjar: situatën e prindërve që kanë kaluar moshën gjashtëdhjetë e pesë vjeç dhe rolin e fëmijëve të tjerë që vazhdojnë të jetojnë në vendin e origjinës. Bëhet fjalë për vendimin e Gjykatës së Romës, Seksioni për të Drejtat e Personit dhe Emigracionin, të depozituar më 20 nëntor 2025, në çështjen e regjistruar me numrin 27916 të vitit 2025.

Rasti kishte të bënte me një shtetas maroken, mbajtës të lejes së qëndrimit afatgjatë të Bashkimit Evropian, i cili kishte marrë nga Sportello Unico per l’Immigrazione në Prefekturën e Rovigos autorizimin për bashkimin e të dy prindërve. Megjithatë, Ambasada e Italisë në Marok refuzoi vizën hyrëse për nënën, duke argumentuar se nuk ishin provuar kërkesat e nenit 29 të Kodit të Emigracionit.

Gjykata e konfirmoi ligjshmërinë e refuzimit, duke sqaruar një pikë që shpesh krijon pasiguri: dallimin midis statusit të “prindit në ngarkim” dhe statusit të “prindit mbi gjashtëdhjetë e pesë vjeç”, të cilat janë alternativa dhe jo kushte kumulative. Kur prindi ka kaluar këtë moshë, ligjvënësi nuk vlerëson të ardhurat e tij, por mundësinë reale që fëmijët e tjerë në vendin e origjinës të jenë në gjendje të ofrojnë kujdes.

Në rastin konkret, nëna e paditësit kishte gjithsej tetë fëmijë, siç rezultonte nga “librezë familjare” e paraqitur në dosje. Në këtë situatë, ligji kërkon prova specifike: aplikuesi duhet të tregojë se fëmijët e tjerë nuk banojnë më në Marok, ose se—edhe nëse banojnë atje—janë të paaftë të kujdesen për prindin për arsye serioze dhe të dokumentuara shëndetësore.

Certifikata e ngarkesës familjare e paraqitur nga paditësi nuk u konsiderua e mjaftueshme, sepse dëshmon vetëm aspektin ekonomik dhe jo aftësinë reale për ofrimin e kujdesit. Norma nuk mbështetet në një logjikë vetëm financiare: ajo merr parasysh aftësinë e përgjithshme të fëmijëve të tjerë për t’u kujdesur për një prind të moshuar.

Për mungesë të provave të kërkuara, Gjykata e hodhi poshtë kërkesën.

Faleminderit që më dëgjuat. Ky ishte një episod i ri i podcast-it E Drejta e Emigracionit. Mirupafshim.

Kur prindërit e moshuar nuk mund t’u bashkohen fëmijëve të tyre në Itali: një vendim i ri sqaron rregullat

 Kur prindërit e moshuar nuk mund t’u bashkohen fëmijëve të tyre në Itali: një vendim i ri sqaron rregullat

Një vendim i fundit i Gjykatës së Romës ka vënë në qendër të vëmendjes një nga aspektet më të ndjeshme të sistemit të imigracionit në Itali: bashkimi familjar i prindërve të moshuar. Vendimi, i dhënë më 20 nëntor 2025 në një procedim të regjistruar me numrin 27916 të vitit 2025, konfirmon se prania e fëmijëve të tjerë në vendin e origjinës mbetet një faktor vendimtar në vlerësimin e kërkesave për vizë për bashkimin me prindërit.

Rasti ishte paraqitur nga një shtetas maroken me leje qëndrimi afatgjatë të Bashkimit Evropian. Ai kishte marrë autorizimin e nevojshëm nga Sportello Unico per l’Immigrazione pranë Prefekturës së Rovigos për të sjellë të dy prindërit në Itali. Megjithatë, pavarësisht këtij autorizimi, Ambasada e Italisë në Marok refuzoi vizën për nënën e tij, duke argumentuar se kërkesat ligjore nuk ishin plotësuar. Sipas ambasadës, çështja kyçe ishte se gruaja kishte tetë fëmijë gjithsej, disa prej të cilëve jetonin ende në Marok.

Aplikuesi u përpoq të kapërcente këtë pengesë duke paraqitur një certifikatë të ngarkesës familjare, ku vërtetohej se prindërit e tij mbështeteshin financiarisht prej tij. Gjykata e rrëzoi këtë argument. Në arsyetimin e saj, gjykata theksoi se ligji italian i emigracionit dallon ndërmjet dy kategorive alternative: “prindi në ngarkim” dhe “prindi mbi gjashtëdhjetë e pesë vjeç”. Ky dallim nuk është vetëm teknik — ai përcakton çfarë duhet provuar.

Për prindin në ngarkim, theksi është te nevoja ekonomike. Por për prindërit që kanë kaluar moshën gjashtëdhjetë e pesë vjeç, varësia ekonomike nuk është më e rëndësishme. Ajo që ka vlerë është nëse fëmijët e tjerë në vendin e origjinës janë — ose nuk janë — në gjendje të ofrojnë kujdes. Sipas gjykatës, kjo është një zgjedhje e vetëdijshme e ligjvënësit: mosha e shtyrë nënkupton nevoja më të mëdha për kujdes personal, jo vetëm mbështetje materiale.

Në rastin konkret, aplikuesi nuk arriti të dëshmonte se fëmijët e tjerë që jetonin në Marok ishin të paaftë të kujdeseshin për nënën e tyre për shkak të problemeve shëndetësore serioze dhe të dokumentuara. Për shkak të mungesës së këtyre provave, gjykata konstatoi se ambasada kishte vepruar në përputhje me ligjin kur refuzoi vizën. Kështu, padia u hodh poshtë.

Vendimi konfirmon një qëndrim të pandryshuar juridik: bashkimi familjar i prindërve të moshuar kërkon një nivel të lartë provash. Aplikuesit duhet të tregojnë jo vetëm se janë në gjendje të mbështesin financiarisht prindërit e tyre, por edhe se asnjë nga vëllezërit ose motrat në vendin e origjinës nuk është në gjendje të ofrojë kujdesin e nevojshëm.

Edhe pse vendimi lidhet me një rast specifik, mesazhi i tij ka një vlerë më të gjerë. Në një kontekst ku Italia përpiqet të balancojë mbrojtjen kushtetuese të unitetit familjar me kërkesat e menaxhimit të migracionit, autoritetet konsullore dhe gjykatat vazhdojnë të zbatojnë standarde të rrepta provuese në rastet që përfshijnë prindër të moshuar.

---

Avv. Fabio Loscerbo

Revokimi i lejes së qëndrimit afatgjatë BE: shënime mbi vendimin e Gjykatës Administrative Rajonale të Lombardisë – Seksioni i Katërt – seanca e datës 3 prill 2025 (publikimi më 28 maj 2025)

 Revokimi i lejes së qëndrimit afatgjatë BE: shënime mbi vendimin e Gjykatës Administrative Rajonale të Lombardisë – Seksioni i Katërt – seanca e datës 3 prill 2025 (publikimi më 28 maj 2025)

Avokati Fabio Loscerbo

---

Përmbledhje

Vendimi i Gjykatës Administrative Rajonale të Lombardisë, Seksioni i Katërt, i dhënë pas seancës së 3 prillit 2025 dhe i publikuar më 28 maj 2025, ofron mundësinë për t’u rikthyer te një temë klasike e së drejtës së imigracionit: revokimi i lejes së qëndrimit afatgjatë BE sipas nenit 9 të Kodit të Imigracionit italian. Në një kontekst ku politikat e sigurisë bëhen gjithnjë e më të rrepta, vendimi analizon ekuilibrin e drejtë ndërmjet vlerësimit të rrezikshmërisë shoqërore të të huajit, mbrojtjes së rendit publik dhe mbajtjes së lidhjeve familjare dhe integrimit të arritur në territorin italian.

---

1. Kuadri normativ dhe rëndësia e vlerësimit individual

Neni 9 i dekretit ligjor nr. 286 të vitit 1998 rregullon lëshimin, refuzimin dhe revokimin e lejes së qëndrimit afatgjatë BE. Paragrafi i katërt detyron administratën të vlerësojë së bashku elemente të ndryshme: dënimet penale, natyrën e sjelljes, kohëzgjatjen e qëndrimit, lidhjet familjare dhe nivelin e integrimit shoqëror dhe profesional.

Paragrafi i shtatë shtrin këto kritere edhe te procedura e revokimit, duke kërkuar një balancim të kujdesshëm ndërmjet interesave publike dhe atyre private. Gjykata Kushtetuese dhe gjyqësori administrativ kanë përjashtuar gjithmonë çdo mekanizëm automatik, duke theksuar nevojën për një vlerësim individual, konkret dhe proporcional.

Me rëndësi të veçantë është konstatimi i Gjykatës Kushtetuese sipas të cilës vendimi duhet të bazohet në:
“një gjykim mbi rrezikshmërinë shoqërore të të huajit, me një arsyetim të detajuar, jo vetëm mbi dënimin penal, por mbi disa elemente”
(Gjykata Kushtetuese, urdhër i 27 marsit 2014, nr. 58).

Po kaq i rëndësishëm është edhe vendimi i Gjykatës së Drejtësisë së Bashkimit Europian i 3 shtatorit 2020 në çështjet e bashkuara C-503/19 dhe C-592/19, i cili përcakton se dënimet penale nuk mjaftojnë, në vetvete, për të refuzuar ose revokuar statusin e qëndruesit afatgjatë pa një analizë individuale që vlerëson natyrën e veprës, rrezikun aktual, kohëzgjatjen e qëndrimit dhe forcën e lidhjeve me shtetin pritës.

---

2. Rrethanat e çështjes dhe arsyetimi i gjykatës

Në çështjen konkrete, i huaji – me qëndrim të hershëm dhe me lidhje familjare në Itali – kishte kundërshtuar vendimin e revokimit të lejes së tij të qëndrimit afatgjatë, duke pretenduar se administrata kishte vepruar në mënyrë automatike për shkak të dënimit penal.

Gjykata, pasi shqyrtoi aktet, konstatoi se administrata kishte kryer një vlerësim të gjerë: analizë të sjelljes kriminale, vlerësim të kontakteve dhe ambientit social pas përfundimit të dënimit, analizë të të ardhurave, sjelljes së përgjithshme dhe ekzistencës së lidhjeve familjare. Gjykata arriti në përfundimin se rrezikshmëria aktuale ishte vlerësuar në mënyrë logjike dhe se, në këtë rast, interesi publik për mbrojtjen e rendit publik prevalonte.

Gjykata thekson gjithashtu domosdoshmërinë e “balancimit krahasues” të kërkuar nga e drejta e Bashkimit Europian, i cili në këtë rast është kryer në mënyrë reale dhe jo formale.

---

3. Vështrim kritik në vazhdimësi me parimet tradicionale të jurisprudencës

Vendimi përputhet me linjën gjyqësore që i jep përparësi mbrojtjes së rendit publik, duke riafirmuar njëkohësisht ndalimin e automatizmave. Ai nënvizon parimin e vlerësimit individual, por gjithashtu pranon një hapësirë të gjerë vlerësimi nga ana e administratës për përcaktimin e rrezikshmërisë.

Nga perspektiva praktike, vendimi rikujton rëndësinë për mbrojtjen ligjore që të paraqesë një pasqyrë të plotë të integrimit, stabilitetit ekonomik dhe lidhjeve familjare, duke qenë se këto elemente mund të kenë ndikim të rëndësishëm në rezultatin e procesit.

---

4. Përfundime

Gjykata Administrative Rajonale e Lombardisë, me vendimin e datës 3 prill 2025 të publikuar më 28 maj 2025, konfirmon ekuilibrin delikat ndërmjet mbrojtjes së rendit publik dhe garancive të të huajve me qëndrim të gjatë, në përputhje me parimet kushtetuese dhe me drejtimin jurisprudencial evropian.

Vendimi riafirmon se revokimi i lejes së qëndrimit afatgjatë BE kërkon një arsyetim të hollësishëm dhe të shumëanshëm, dhe se rrezikshmëria shoqërore – kur është reale dhe e tanishme – mund të prevalojë mbi interesat familjare dhe aspektet e integrimit.

---

Avokati Fabio Loscerbo

Leja e qëndrimit për asistencë të të miturve dhe balancimi familjar: çfarë thotë Gjykata Administrative Rajonale e Kampanias

 Leja e qëndrimit për asistencë të të miturve dhe balancimi familjar: çfarë thotë Gjykata Administrative Rajonale e Kampanias

https://www.reddit.com/user/AvvLoscerbo/comments/1oxoh1s/leja_e_qëndrimit_për_asistencë_të_të_miturve_dhe/?utm_source=share&utm_medium=web3x&utm_name=web3xcss&utm_term=1&utm_content=share_button

Mirëmëngjes, unë jam avokati Fabio Loscerbo dhe ky është një episod i ri i podcast-it “E Drejta e Emigracionit”.

Sot analizojmë një vendim veçanërisht të rëndësishëm të Gjykatës Administrative Rajonale të Kampanias, Seksioni i Gjashtë, i publikuar më 9 korrik 2025, me numrin 5148 të vitit 2025, që lidhet me revokimin e një lejeje qëndrimi për arsye pune, të lëshuar nga Drejtoria e Policisë së Beneventos. Ky rast na lejon të sqarojmë një çështje thelbësore: kur ekzistojnë lidhje familjare, sidomos nëse përfshihet një i mitur, administrata ka detyrimin të kryejë një vlerësim real të balancimit midis interesit publik dhe mbrojtjes së jetës familjare.

Në këtë rast, Drejtoria e Policisë e kishte revokuar lejen e qëndrimit duke konsideruar të rremë marrëdhënien e deklaruar të punës, pasi kompania ku supozohej se punonte shtetasja e huaj rezultonte të mos ekzistonte. Megjithatë, kërkuesja kishte paraqitur dokumentacion mbi situatën e saj familjare: ajo është nënë e një vajze të vogël që jeton në Itali, në një kontekst familjar të brishtë për shkak të gjendjes shëndetësore të babait.

Administrata kishte argumentuar se kjo situatë mund të menaxhohej përmes lejes së qëndrimit për asistencë të të miturve, instrument i parashikuar nga neni 31 i Ligjit të Emigracionit. Me fjalë të tjera, Drejtoria e Policisë vlerësonte se nuk ishte e nevojshme të mbahej leja për arsye pune, sepse gruaja mund të përdorte këtë mekanizëm alternativ.

Gjykata Administrative Rajonale e hodhi poshtë këtë qasje. Sipas jurisprudencës së konsoliduar — e konfirmuar edhe nga Këshilli i Shtetit, Seksioni i Tretë, në vendimin e tij të datës 24 qershor 2022, numër 5210 — administrata, kur shqyrton dhënien, rinovimin ose revokimin e një lejeje qëndrimi, duhet të vlerësojë në mënyrë konkrete lidhjet familjare, dhe nuk mund të zëvendësojë këtë detyrim duke përdorur instrumente të tjera juridike.

Gjykata gjithashtu shpjegoi natyrën e lejes së qëndrimit për asistencë të të miturve. Kjo leje ka një qëllim të posaçëm: ajo jepet “për arsye të rënda që lidhen me zhvillimin psikofizik të të miturit” dhe është e revokueshme kur rrethanat që e justifikojnë atë largohen. Prandaj, ajo nuk mund të përdoret si zëvendësim automatik i një lejeje të zakonshme që bazohet në stabilitetin familjar, dhe nuk mund të shërbejë për të shmangur detyrimin e balancimit të kërkuar nga ligji.

Përfundimi i vendimit është i qartë: mbrojtja e unitetit familjar kërkon një vlerësim konkret, të tanishëm dhe të plotë. Meqenëse ky vlerësim nuk ishte kryer, vendimi i revokimit u konsiderua i paligjshëm dhe u anulua.

Vendimi gjithashtu i referohet nenit 22 të Ligjit të Emigracionit, duke theksuar se humbja e vendit të punës nuk sjell automatikisht revokimin e lejes së qëndrimit, dhe se personi ka të drejtë për një periudhë minimale për të kërkuar punë të re.

Ky është një precedent i rëndësishëm, i vlefshëm për të gjitha situatat në të cilat administrata përpiqet të ndjekë rrugë të shkurtuara procedurale, duke injoruar realitetin familjar dhe nevojat e të miturit. Emigracioni nuk është kurrë vetëm çështje burokratike: ai lidhet me histori personale, përgjegjësi prindërore dhe procese integrimi që rendi juridik i mbron me saktësi.

Unë jam avokati Fabio Loscerbo. Faleminderit që dëgjuat këtë episod të podcast-it E Drejta e Emigracionit. Do të shihemi së shpejti me një analizë tjetër.

Kur premtimi për një punë nuk mjafton: TAR Lazio sqaron kufijtë e lejes së qëndrimit për pritje punësimi

 

Kur premtimi për një punë nuk mjafton: TAR Lazio sqaron kufijtë e lejes së qëndrimit për pritje punësimi

Botuar më 5 nëntor 2025

Gjykata Administrative Rajonale e Lazios, me vendimin nr. 19426/2025 (Seksioni I Ter, R.G. 9173/2022), ka theksuar një parim themelor në të drejtën e emigracionit: leja e qëndrimit për pritje punësimi mund të lëshohet vetëm pas përfundimit të një marrëdhënieje pune të vërtetë, dhe jo mbi bazën e një premtimi të thjeshtë për punësim.

Çështja kishte të bënte me padinë e një shtetaseje të huaj kundër Prefekturës së Romës, e cila kishte refuzuar kërkesën e saj për rregullim në bazë të nenit 103 të Dekretit “Rilancio” (D.L. 34/2020). Prefektura kishte konstatuar se marrëdhënia e punës e deklaruar nuk ishte formalizuar dhe nuk ishte komunikuar tek autoritetet kompetente.

Paditësja pretendonte se kishte punuar si pastruese dhe se kishte paguar kontributet përmes një sindikate. Megjithatë, gjykata theksoi se pagesa e kontributeve nuk mjafton për të provuar ekzistencën e një marrëdhënieje pune, në mungesë të dokumenteve zyrtare si komunikimi detyrues në Ministrinë e Punës, njoftimi në INAIL, apo nënshkrimi i kontratës së qëndrimit.

Duke iu referuar vendimeve të mëparshme të Këshillit të Shtetit (vendimi nr. 6979/2021) dhe të vetë TAR Lazio (vendimi nr. 7458/2021), gjykata sqaroi se “pritja e punësimit” është një institucion juridik që presupozon humbjen e një pune reale, dhe jo një premtim për punë. Me fjalë të tjera, leja e qëndrimit për pritje punësimi mund të jepet vetëm atyre që kanë humbur një punë të rregullt, jo atyre që nuk e kanë filluar kurrë.

Vendimi konfirmon një qëndrim gjyqësor të rreptë ndaj kërkesave për rregullim të bazuara në marrëdhënie pune të parregullta apo vetëm të premtuara. Gjykata kujtoi se procedura e legalizimit nuk mund të përdoret për të marrë një leje qëndrimi në mungesë të kushteve të kërkuara nga ligji.

Në përfundim, gjykata hodhi poshtë padinë dhe urdhëroi paditësen të paguajë shpenzimet gjyqësore.

---

Në përmbledhje: për të përfituar lejen e qëndrimit për pritje punësimi, është e nevojshme të provohet ekzistenca dhe përfundimi i një marrëdhënieje pune të vërtetë, sipas nenit 22 të Ligjit të Unifikuar për Emigracionin (D.Lgs. 286/1998). Një premtim pune, edhe nëse është i dokumentuar, nuk mjafton për të krijuar të drejtën e qëndrimit.

---

Avv. Fabio Loscerbo

Si të kërkohet fshirja e një sinjalizimi në Sistemin e Informacionit Shengen (SIS)

 

Si të kërkohet fshirja e një sinjalizimi në Sistemin e Informacionit Shengen (SIS)

nga Avv. Fabio Loscerbo

Të qenit i sinjalizuar në Sistemin e Informacionit Shengen (SIS) mund të ketë pasoja konkrete dhe shpesh të rënda: refuzim të vizës, ndalim hyrjeje ose qëndrimi në një shtet të zonës Shengen. Por pak persona e dinë se është e mundur të verifikohet nëse ekzistojnë të dhëna personale dhe të kërkohet fshirja e tyre.

SIS është një bazë e dhënash e përbashkët për të gjitha vendet e Shengenit, e administruar nga Agjencia Evropiane eu-LISA, dhe përdoret nga autoritetet e policisë, doganave dhe kufijve. Sinjalizimet mund të lidhen me arsye të ndryshme: hyrje të parregullta, dëbime, ndalime rikthimi, urdhër-arreste evropiane ose persona të zhdukur.

Si të dini nëse jeni të sinjalizuar

Kushdo që dyshon se mund të jetë i regjistruar në SIS ka të drejtë të ketë akses në të dhënat e veta personale.
Në Itali, kërkesa duhet paraqitur pranë Ministrisë së Brendshme – Departamenti i Sigurisë Publike, duke përdorur formularin që gjendet në faqen e Policisë së Shtetit te seksioni “Si të dini nëse në bazën e të dhënave Shengen ekzistojnë të dhëna që na përkasin”.
Duhet bashkëngjitur një dokument identiteti dhe të jepen të dhënat personale me saktësi.
Përgjigjja zakonisht jepet brenda 30 ditësh.

Kërkesa për fshirje

Nëse personi zbulon se është i sinjalizuar, mund të kërkojë korrigjimin ose fshirjen e të dhënave.
Kërkesa duhet të jetë e argumentuar dhe të dërgohet te Ministria e Brendshme, e cila vlerëson nëse sinjalizimi është ende i ligjshëm apo duhet hequr.
Në rast refuzimi, është e mundur të bëhet ankim pranë Autoritetit për Mbrojtjen e të Dhënave Personale ose të parashtrohet padi në Gjykatën Administrative (TAR).
Për sinjalizimet e vendosura nga shtete të tjera të Shengenit, kërkesa duhet drejtuar direkt autoritetit kompetent të atij shteti, shpesh nëpërmjet ambasadës ose konsullatës.

Një e drejtë evropiane për transparencë

E drejta për të hyrë, korrigjuar apo fshirë të dhënat nga SIS buron nga Rregullorja (BE) 2018/1862, e cila rregullon përdorimin e sistemit për bashkëpunim policor dhe gjyqësor.
Kjo është një e drejtë themelore, e lidhur me mbrojtjen e privatësisë dhe lirinë e lëvizjes.
Shumë persona, siç raporton Melting Pot Europa, kanë arritur të fshijnë sinjalizimet kur ato ishin të vjetra, të pajustifikuara apo të shkaktuara nga gabime procedurale.

Përfundim

Njohja dhe mbrojtja e të drejtave në kuadrin e SIS është thelbësore.
Sinjalizimi nuk është një dënim, por një informacion administrativ që mund të verifikohet dhe të korrigjohet.
Për këtë arsye, është e rëndësishme t’i drejtoheni një avokati të specializuar në të drejtën e imigracionit dhe atë evropiane, i cili mund të vlerësojë çdo rast dhe të ndërmarrë hapat e duhur ligjorë.